Aunt Donna

הבועה

2011-10-07T20:32:00.001+03:00

Συνεχίζοντας το παραλήρημα με τον Ισραηλινό κινηματογράφο και χθες, και κατόπιν προτροπής του ανιψώλη μου g for george αποφασίσουμε να γαμήσουμε ολωσδιόλου την ήδη ρημαγμένη ψυχολογία μας, και είδαμε το The Bubble του ιδίου σκηνοθέτη με τον ίδιο κούκλο πρωταγωνιστή Ohad Knoller.

Με τον οποίο παρεμπίπτοντος έχω πάθει τον επάρατο ντουβρουτζά.

Η ταινία είναι Gay Περιεχομένου χωρίς όμως αυτό να σημαίνει ότι δεν την βλέπουν άνετα και οι str8 Μιας και είναι εξαιρετικά πολιτικοποιημένη.[το οποίο το λες και καλό]

Διαδραματίζεται στο Ισραήλ, δοσμένη μέσα από μια φρέσκια και κατανοητή ματιά και οπτική γωνία.

Γενικά όμως για να μην νιώθω ότι πάω να φάω και τη δουλειά του Leviathan με την κριτική ταινιών, αλλά και επειδή δεν είμαι ούτε ο Τιμογιαννάκης θα στα πω από τη δική μου οπτική γωνία.

Είδα μια ταινία στην οποία οι άνθρωποι ήτανε φυσιολογικοί, ανθρώπινοι καθημερινοί χαρακτήρες που δεν το τραβάγανε το θέμα από τα μαλλιά. Οι gay φερόντουσαν σαν άντρες με διαφορετική σεξουαλικότητα και όχι σαν κακομαθημένα κοριτσάκια. Οι γκόμενες δεν έχουν πλαστικά βυζιά και δεν φοράνε High Heels.

Στα συν η μουσική της ταινίας και οι σκηνές του σεσκσάκοι που δεν ήτανε χυδαίες καθόλου μα καθόλου απλά ήτανε από τις σκηνές που λες «οχιρεπουστημουγαμωτοθελωκαιγω!»

Στα πλην το εξαιρετικά τραγικότατο τέλος της ταινίας που σε κάνει να κλάψεις, και η αίσθηση που μου άφησε ότι μάλλον [εδώ μπορεί να κάνω και λάθος] ψιλόχάιδευε τα γένια των Ισραηλινών τελικά,αφήνοντας σε να πιστεύεις ότι οι Παλαιστίνιοι είναι οι κακοί της υπόθεσης.

Όμως αυτό μάλλον μόνο στην επιφάνεια, γιατί αν το δεις αναλυτικά όλοι είμαστε άνθρωποι φτιαγμένοι από σάρκα και αίμα, ζούμε κάτω από τον ίδιο ουρανό, κάτω από τον ίδιο ήλιο και βλέπουμε τα ίδια αστέρια το βράδυ, απλά από διαφορετική γωνία.

Πληροφορίες για την ταινία θα βρεις εδώ

και το τορεντάκι εδώ.

Υγ

Συμβαίνουν διάφορα στον κόσμο γενικά και ειδικά, αλλά τη βρίσκω να βλέπω ταινίες με τον κολλητό μου.

Τουλάχιστον μπορώ να κλαίω μπροστά του άφοβα.

Παραμύθια είναι όλα μαλάκα μου.

2011-10-06T11:21:00.000+03:00

Σαν θέμα το λες και κοινότυπο. Μια «απαγορευμένη» αγάπη, ανάμεσα σε δύο άντρες του Ισραηλινού στρατού.
Την ταινία φυσικά και την ξέρετε οι περισσότεροι.
Και γω την ήξερα. Αλλά δεν την είχα δει, παρόλο που χρονολογείται από το 2002
Yossi & Jagger ο τίτλος της.
Μου βαλε δύσκολα. Η αγάπη που πρέπει να μείνει κρυφή γιατί είναι απαγορευμένη.
και είναι απαγορευμένη γιατί μέσα σε όλα τα άλλα είναι στρατός.Και το χειρότερο είναι ότι έχουν πόλεμο. Η ανάγκη μας όμως να αγαπήσουμε και να αγαπηθούμε είναι τεράστια. Είδα τον εαυτό μου να καθρεφτίζετε στα καρέ της ταινίας σαν σε ντίσκομπαλα και να σπάει στον τοίχο σε χιλιάδες είδωλα.
Ο «μικρός» της υπόθεσης. Κάνει όνειρα σαν σε Αμερικάνικη ταινία. Ποιο τσαχπίνης, ποιο αγαπησιάρης, ποιο γλύκας, ποιο αυθόρμητος, ζητάει επιβεβαίωση για την αγάπη του συντρόφου του.
Ο «μεγάλος» της υπόθεσης. Κρατάει τα λόγια του λίγα. Είναι σκληρός. Ποιο Βαρύς, ποιο μετρημένος, αρκείται στα λίγα και καλά.
Κάποιος φεύγει. Κάποιος μένει.
Ένα σ'αγαπώ που λέει κάποιος την τελευταία στιγμή αλλά το τουλάχιστον κάποιος το λέει.
Η Κοπέλα που είναι ερωτευμένη με ένα από τους δυο και κάνει όνειρα για γάμο, οικογένεια.
Ο Αντίζηλος που τυφλωμένος από τη ζήλια του δεν ξέρει τι του γίνεται.
Και τέλος η μάνα που όπως η ίδια παραδέχεται:
«Δεν γνωρίζω ποιος είναι ο χαρακτήρας του παιδιού μου»
Περάσανε όλα μπροστά από τα μάτια μου μέσα σε μία ώρα.
Και συνειδητοποίησα. Ότι δεν έχω ερωτευτεί εδώ και χρόνια. Δεν έχω κάνει έρωτα εδώ και χρόνια. Προσπάθησα να θυμηθώ πότε ήταν η τελευταία φορά που φίλησα κάποιον τρυφερά και πήγα τόσο πίσω που ξέχασα γιατί έκανα αυτή την αναδρομή στη σκέψη μου.
Και όλα αυτά γιατί απογοητεύτηκα κάποτε από ανθρώπους. Δεν είναι ψέματα. Απογοητεύτηκα πολύ. Και έτσι στην προσπάθεια μου να γίνω εγώ καλύτερος και να αρέσω ποιο πολύ. Πλακώθηκα στη δουλειά και στα γυμναστήρια αναζητώντας το φάρμακο εκεί που τελικά δεν υπάρχει.
Παραμύθια είναι όλα μαλάκα μου.
Η δουλειά είναι για να σου δίνει να ζεις και τίποτα παραπάνω.
Το γυμναστήριο είναι για να μπορείς να έχεις μια καλή φυσική κατάσταση και τίποτα παραπάνω.
Το σ'αγαπώ πρέπει να λέγεται γιατί είναι φτιαγμένο για να λέγεται.
Η αγάπη πρέπει να δείχνεται και να μην κρατιέται κρυφή για άσσος στο μανίκι από φόβο μην τυχών και πληγωθούμε.
Και το χειρότερο όλων είναι ότι τα έργα είναι βγαλμένα από τη ζωή.
Θα καταλάβεις...

*το τορεντάκι θα το βρείτε κάνοντας κλικ πάνω στον τίτλο της ταινίας
Υπότιτλους Ελληνικούς δεν βρήκα οπότε θα τη δείτε με Αγγλικούς για να κάνετε απόσβεση τα λεφτά που δίνατε τόσα χρόνια στο Στρατηγάκη

Και που λες

2011-09-18T20:23:00.000+03:00

Νομίζω ήταν Χίλια Εννιακόσια Ογδόντα έξι όταν τον γνώρισα.
Δεν θυμάμαι ακριβώς ημερομηνίες αλλά σίγουρα δεν είχαν ανακαλυφθεί ακόμη τα ντιβιντιά ούτε τα τσεντέ
Δημοτικό είμασταν.
Ο ίδιος ένα βράδυ που είμασταν κόκκαλο μου είπε ότι θυμάται την μέρα που γνωριστήκαμε ότι φόραγα ένα γαλάζιο μπλουζάκι και με πήγε ο πατέρας μου σχολείο. Εγώ δεν θυμάμαι ούτε το μπλουζάκι και ειδικότερα ούτε τον πατέρα μου.
Είναι αυτός που εκμυστηρεύτηκα εκεί κάπου στην Πρώτη Λυκείου για τον πρώτο μεγάλο μου έρωτα. Απόγευμα σε ένα δρόμο και θυμάμαι ότι στα δέντρα υπήρχαν ελιές άρα θα τανε Νοέμβριος περίπου.
Είναι αυτός που με πήρε τηλέφωνο για να μου πει ότι πέρασε στη σχολή που ήθελε και όταν νοίκιασε το πρώτο του σπίτι, την πρώτη μέρα με πήρε τηλέφωνο και ένιωθε μόνος εκεί στην ξένη μεγάλη πόλη.
Είναι αυτός με τον οποίο μοιράστηκα την πρώτη μου μαγειρική εμπειρία στο πρώτο του πάρτι που φτιάξαμε τον μπουφέ. Είναι αυτός με τον οποίο διάβασα το πρώτο μου ΚΛΙΚ
Είναι αυτός με τον οποίο μοιράστηκα ρούχα, τσιγάρα, λεφτά, ποτά, φαγητό, εμπειρίες, εχθρούς, φίλους γνωστούς. Είναι αυτός τον οποίο θα φροντίσω να γνωρίσω σε κάθε καινούριο μου φίλο ή γνωστό. Είναι αυτός που του έχω σπάσει τόσες φορές τα νεύρα και τόσες φορές έχουμε βριστεί και κάθε φορά είναι απλά σαν να μην έγινε.
Είναι ο μοναδικός άνθρωπος στον κόσμο που μου θυμίζει τις ανεκδιήγητες τούμπες που έχω φάει κατά καιρούς και με κάνει να γελάω αντί να παίρνω αυτό το ανησυχητικό βυσσινί χρώμα. Είναι αυτός που όταν παχύνω μου λέει «Πάχυνες» και το εννοεί. Είναι αυτός που μπορεί να με κάνει σύσκατο από πάνω μέχρι κάτω και να μην πω κουβέντα. Είναι αυτός που πηγαίνω άνετα το βράδυ στο σπίτι του με τις πυτζάμες και τις παντούφλες για να δούμε ταινία. Είναι αυτός με τον οποίο έχω ζήσει τις ποιο κουλές ηλίθιες και συναρπαστικές καταστάσεις, από το να βλέπεις τον ήλιο να δύει από την ταράτσα ενός εργοστασίου μέχρι να βλέπεις ένα ζευγαράκια να γαμιέται μπροστά σου στα 5 μέτρα.
Θα μπορούσα να γεμίσω όλο το φύλλο εργασίας του Word με φράσεις που να αρχίζουν «Είναι Αυτός» αλλά δεν έχει σημασία γιατί εγώ το ξέρω καλά, το θέμα είναι ότι ζητάω και οφείλω να παραδεχτώ πως εγώ κάποια στιγμή πνιγμένος από τα προβλήματα μου έπνιξα και αυτόν και από τότε αιωρείται μια συγνώμη η οποία μισό λέχθηκε, μισό ειπώθηκε, μισό αποσιωπήθηκε μισό εννοείται.
Είναι ο καλύτερος μου φίλος.
Συγνώμη.
Κάποια στιγμή σου φέρθηκα σκάρτα και ελπίζω να μπορέσω να επανορθώσω. Σε ξέρω σχεδόν 25 χρόνια και δεν μπορώ να φανταστώ ότι υπάρχει στιγμή ή θα υπάρχει στιγμή χωρίς εσένα στη ζωή μου.
Να ξέρεις ότι σε αγαπάω και προσπαθώ να στο δείξω με πράξεις και όχι με λόγια, δεν μπορώ να σου υποσχεθώ ότι θα είμαι πάντα δίπλα σου γιατί η ζωή είναι πουτάνα. Αλλά όσο έχω το μυαλό μου στο κεφάλι μου και τα ποδάρια μου όρθια θα είμαι δίπλα σου.
Αυτά
:-)

Άλλαξε ο Μανωλιός και έβαλε τα ρούχα του αλλιώς!

2011-09-09T20:08:00.000+03:00

Το καλοκαίρι πέρασε.
Κουλό καλοκαίρι φέτος. Ούτε συναυλίες ούτε μπάνια, ούτε γλέντια ούτε πολλά πολλά. Κάτι η οικονομική κρίση εντός και εκτός, κάτι η ζέστη κάτι ο κόσμος κάτι τα λόγια του Παπά, πέρασε και δέν ακούμπησε. Έφυγε αυτό και γύρισα εγώ.
[σώπα καλέ σοβαρά? τι μου λέτε....]
Άλλαξα και Template έφτιαξα και φραπέ και ήρθα.
Μυαλά δεν άλλαξα.
Το καλό είναι ότι είμαι η ίδια η τρελή η θεία σου.
Το κακό είναι ότι συνεχίζω να καψουρεύομαι λάθος γκόμενους.
Όχι δεν ερωτεύτηκα μην ανάβεις τσιγάρο ακόμη δεν ολοκλήρωσα.
Τον θυμάσαι εκείνον το πιτσιρικά τον τσαχπίνη [ποιόν από όλους μαρσή θειά?] από το γυμναστήριο ντε!
Τον πούστη [θα ήθελες κοπελιά!] πάνω που λέω Οκ την επόμενη φορά που θα τον δω θα τινάξω το μαλλί με τσαχπινιά και θα πω με ύφος Οφηλίας "Δεν άκουσα, πως είπατε ορίστε? Συγνώμη κύριε ποιος είστε?" και θα τον αγνοήσω χτυπώντας τη γόβα στο πλακάκι. Αλλά φευ! Κόρη μου, κάθε φορά που τον συναντάω, παθαίνω το σοκ που θα πάθαινε μια αδερφή αν έβλεπε ένα λόχο Καταδρομείς γυμνούς στο δωμάτιο της. Δεν μπορώ να γίνω ποιό περιγραφική με κατανοείς!
Κατά τα άλλα Τούλα μου καλά. Ο Γάτος καλά.
Πηγαινοέρχεται μεταξύ αυλής σπιτιού, θεωρεί το σπίτι μου δικό του, το κρεββάτι μου δικό του, εγώ χαίρομαι που επιτέλους μοιράζομαι το ίδιο κρεββάτι με έναν τριχωτό με μουστάκια που με γλείφει κάθε πρωί στη μούρη.
Έστω και αν μου κάνει μιούρ και περιμένει να τον ταΐσω.
Και κάπως έτσι κυλάει η ζωή στην επαρχία μη νομίζεις.
Πήγαμε και στην Πάολα [ τι εννοείς όταν λες ποια είναι η Πάολα] αλλά θα στα πω στο επόμενο πούστ μου για να χει και σασπένς.
Για πες καλέ μέχρι να ψήσω το γλυκό.
Εσύ πως τα πέρασες?

Μιουρ!

2011-07-02T09:48:00.000+03:00

Officialy Κατοικίδιο δεν είχα ποτέ. Μεγάλωσα μέσα στα ζώα γιατί η σχωρεμένη η γιαγιά μου είχε στην αυλή της περίπου το 1/4 από την κιβωτό του Νώε, οπότε μεγάλωσα σαν ένα κλασικό παιδί επαρχίας, τραβώντας την ουρά του γάτου και με το σκύλο να κάνει βόλτες στα πόδια μου, ταΐζοντας παπχίες, χήνες, γαλοπούλες και κοτούλες. Κυνηγώντας τον άσπρο μεγάλο κούνελο και ρίχνοντας πεπονόφλουδες στα γουρουνάκια.
Στο πατρικό μου όμως γενικά ζώα [Εκτός του πατέρα μου, και αυτό μέχρι και αυτός να τσακιστεί να φύγει από το σπίτι] δεν είχαμε ποτέ μας οικόσιτα.
Παρόλο που έχουμε αυλή μεγάλη και φυτά και γενικά ένα περιβάλλον ευχάριστο για να κατοικίσει ένα ζωάκι, κάτι διακριτικό..μια αρκούδα ένας ιπποπόταμος, πέντε έξι κροκόδειλοι ...απλά καθημερινά κατοικίδια. Κατά καιρούς σκάνε μύτη διάφορα αδέσποτα γατιά σκυλιά, τα ταΐζουμε την πέφτουνε για λίγο και μετά την κάνουν για να συνεχίσουν την περιπλάνηση τους. Στα συν βάλε και δύο τρεις γάτες της γειτονιάς που κάνουν τον κήπο γαμιστρόνα το χειμώνα και γενικά έχουνε μια γωνιά στην πίσω αυλή που αφήνουμε αποφάγια και πηγαίνουν και κάνουν chill out.
Στα πλην βάλε ότι μέχρι πρότινος είμασταν όλοι, όλη μέρα στη δουλειά και γενικά χρόνος δεν παίζει πολύς, συν του ότι δεν τα θέλει η μάνα μου. Ειδικά μέσα στο σπίτι!!!!
Καλά μέσα στο σπίτι δεν υπάρχει λόγος να το κρατάς το ζωντανό ειδικά αν έχεις κήπο και μπαξέ και τα λοιπά, αλλά καλά είναι να μπορεί να μπαίνει μέσα χωρίς να ακουστεί το τραγικό ΕΞΩΩΩ!
Που λες καλός ο πρόλογος αλλά τη θέλει να πει ο ποιητής?
Προχθές βγαίνω η πουτάνα στην αυλή και βλέπω 1 μουσούδι να με κοιτάει με κάτι μπλε μάτια σαν χάντρες και να με κάνει “μιουρρρρρρρ” πραγματικά ποιο πολύ σαν σπουργίτης που κάνει απόπειρα να κελαηδήσει ακούστηκε, παρά σαν γατί.
Αυτό που λένε: “Χέστηκα πάνω μου από τη χαρά μου”? Ε κάπως έτσι.
Έτσι που λες εδώ και μερικές μέρες μπήκε στη ζωή μου μια χνουδωτή τριχόμπαλα με ποδάρια, που με περιμένει να γυρίσω από τη δουλειά, και μόλις με δει έρχεται παραπατώντας [ η αλήθεια είναι ότι είναι περίπου 400 γραμμάρια και γύρω στους 1,5 μηνών, οπότε περπατάει σαν να θέλει ζυγοστάθμιση] και ανεβαίνει πάνω μου, μου γλύφει τα χέρια, κοιμάται στην αγκαλιά μου χουρχουρίζοντας, κυλιέται στα τσιμέντα της αυλής και μου κάνει μιούρ μιούρ!
Η αλήθεια είναι πως το πρώτο βράδυ δεν κοιμήθηκα από το άγχος, έβγαλα παπίλα από τη σκασίλα μου γιατί δεν ήξερα πώς και τι να κάνω, και η αλήθεια ακόμη περισσότερο είναι ότι με βρήκε οικονομικά απροετοίμαστο.
Να σου δώσω να καταλάβεις εχθές έδωσα τα τελευταία 20 ευρό μου για να της πάρω αλοιφή και σπρέι για τους ψήλους, αλλά μετά λέω καλύτερα στο μουσούδι παρά στα ξίδια και στα τσιγάρα!
Επίσης πρέπει να σου πω [και τώρα θα πέσει κράξιμο είμαι σίγουρη] ότι κάνω όλα αυτά που κράζω στους φίλους μου, γιατί ΟΛΟΙ οι φίλοι μου έχουν ζωάκια σπίτι.
Όταν είμαι στη δουλειά παίρνω τηλέφωνο να ρωτήσω τι κάνει το γατί, τρέμω μην μου πάθει τίποτα, σχεδών με πιάνουν τα κλάματα, και η αλήθεια είναι ότι φοβάμαι και μην μου φύγει από το σπίτι, αλλά και μην το μάσει κάνα αμάξι, Εντάξει ο δρόμος απέχει πολύ από το σπίτι μου για να πω ότι θα αρχίσει να βγαίνει από τώρα έξω, αλλά γάτα είναι.....
Οπότε θέλω να μου δώσετε τις συμβουλές σας ειδικά η ανιψιά μου η ΦΟΥΛΗ για το πως να χειριστώ το θέμα και γω θα σας ανεβάσω φωτογραφίες γατούδιες!!!
Καλό Σαββατοκύριακο

υ.γ.
Επιτέλους ένα καλό νέο δε νομίζεις?

Ας είναι και έτσι.

2011-06-18T12:35:00.000+03:00

Θα μπορούσα να αρχίσω να σου λέω για τις πολιτικές εξελίξεις αλλά ειλικρινά δεν έχω ιδέα τι γίνεται, και αυτό από επιλογή, γιατί αλλιώς θα κρεμαστώ στο μπαξέ αλήθεια σου λέω!
Μου κουράζει το μυαλό όλη η χαβούζα και το γεγονός ότι προσπαθούμε όλοι στην Ελλάδα να “αλλάξουμε” τα πράγματα πάντα με πουτανιές και λαδιές και τον ποιο ανώδυνο τρόπο.
Ανασχηματισμός και τα αρχίδια μου τα δύο! Εδώ που φτάσαμε και τόσο μπουρδέλο που τα κάναμε δεν έχει καμία σωτηρία το πράγμα και άσε να χτυπιόμαστε και στις πλατείες και στα πάρκα και στους δρόμους. Βασικά στην επαρχία δεν είδα κανένα να κοπανιέται.
Στην αρχή κάναμε όλοι μας κάνα δυο κινήσεις στην πλατεία και μετά το θέμα έμεινε “μισό” και “μετέωρο”. Ευτυχώς έχουμε μερικές δικλείδες ασφαλείας ακόμη οι επαρχιώτες που μας σώζουν, αλλά δεν ξέρω ως πότε. Γιατί κακά τα ψέμματα αν δεν έχω να φάω θα πάω στον κήπο μου θα βγάλω δυο πατάτες θα με δώσει και η γειτόνισσα δυο κρεμμύδια και ούτω καθεξής και θα τη βρούμε την άκρη όσο σκατά και να είναι τα πράγματα.
Κυριολεκτικά το άγχος του νεοέλληνα για μένα και όπως το βλέπω εγώ δηλαδή, δεν είναι το: “δεν έχω να φάω”
Να φάμε έχουμε όλοι μας [ακόμη, αλλά δεν ξέρω για πόσο] το άγχος του αρχίδα του νεοέλληνα είναι το: “δεν έχω να πίνω κάθε μέρα δέκα μπύρες στο κυριλέ καφε μπαρ να ανοίξω δέκα μπουκάλια στα μπουζούκια και να αγοράσω Armani” αυτά μας φάγανε. Τα γούστα και τα εφετζιλίκια. Και τα σκηνικά “μαζί τα φάγαμε” είναι παραριόλες και αρχιδιλίκια.
Γιατί μπορεί να λέει ο Βούβαλος ότι θέλει, αλλά και απο την άλλη πλευρά του νομίσματος, εγώ προσωπικά πιστεύω ότι όλοι μας την βάλαμε της αρίδα μας στο βάζο με το μέλι, κατά καιρούς και με πολλούς και διαφορετικούς τρόπους.
Με τις αποδείξεις που δεν κόψαμε, με τις αποδείξεις που δεν ζητήσαμε, με τις οφειλές που “ωχ μωρέ δεν γαμιέται θα τα πληρώσω τον άλλο μήνα” με τα “Έλα βρε Βρασίδα πάρε το θείο που έχει μπάρμπα στο υπουργείο να κάνουμε κάτι για τη μετάθεση του παιδιού” [όπου παιδί βάλε μαντράχαλο που μέχρι τα 30 σπούδαζε στα κωλόμπαρα τρώγοντας τα λεφτά από τα καπνά που βάζανε οι δικοί του το καλοκαίρι στο χωριό και ξαφνικά θυμήθηκε να πάει να καταταγεί, αφού με τις σπουδές θα πάρει σύνταξη] με τα “έλα ρε μαλάκα έχεις κάνα γνωστό να βρούμε καμιά δουλειά?” γιατί εγώ σαν θεία τα έκανα όλα αυτά, δεν ντρέπομαι να βγάλω την ουρά μου από έξω, και να σου πω ξέρεις, πάντα είμαι της γνώμης, ότι: “Αφού μπορώ εγώ, μπορούνε και οι άλλοι” οπότε όλοι λίγο πολύ φταίμε..... και έτσι ξαφνικά γίναμε ΣΚΑΤΑ αδερφές μου!
Τώρα ο θείος ΓΑΠ [λέγε με και Τζέφρυ] όσο και να χτυπιέται το πλοίο έπεσε πάνω στο παγόβουνο και βουλιάζει με ταχύτατους ρυθμούς, αυτός αντί να κατεβάσει σωσίβιες λέμβους, κοιτάει να φτιάξει τη βλάβη με τα αμπάρια να μπάζουν νερά.
Τέλος με τα πολιτικά [είναι που δεν θα έγραφα κιόλας η γαμιόλια...]
Πάμε στα δικά μας και εκεί που λέει “Θεία γουστάρει πιτσιρικά βλ. Προηγούμενο ποστ”
Δεν θα σου πω ότι η εβδομάδα που πέρασε ήταν κόλαση και ότι κάθε μέρα τριγυρνούσα στα μπαρ με το ρίμελ να τρέχει μέχρι το πηγούνι από το κλάμα, αλλά ένα ζοριλίκι το έφαγα. Και για να μην σε αφήνω σε απορία, αφού του ζήτησα το κινητό του, το προηγούμενο ΣΚ σε μια στιγμή “ή όλα η τίποτε” και με πολύ ευγενικό τρόπο ομολογουμένως: “Ποίον πρέπει να γαμήσω για να μου δώσεις το νούμερο σου μωρό μου?”
Την επόμενη μέρα μπήκε ο εγκέφαλος στη θέση του και κατόπιν ολοήμερου τηλεφωνικού οικογενειακού συμβουλίου με τις πνευματικές αδερφές μου και θείες σας, αποφάσισα να εστιάσω στο ότι ή που θα κόψω το αλκοόλ ή που θα σβήσω το νούμερο, γιατί και τα δύο μαζί κάνουνε ΜΠΑΜ! Και έτσι έσβησα το νούμερο.Γιατί για να κόψω το αλκοόλ δεν ακούω κουβέντα! Φυσικά αυτός δεν πήρε εγώ δεν πήρα, και αυτό το λες και πολύ καλό γιατί έτσι όλη η εβδομάδα κύλησε με πολύ γυμναστική με διάβασμα, και πολύ δουλειά [λέγε με και εργασιοθεραπεία]
στο δια ταύτα κόρες μου
Εχθές λοιπόν που ειδωθήκαμε με τον εν λόγω νεανία, είπαμε τα τυπικά. Σαν τριτοξαδέρφες σε γάμο συμπεθέρας. Ξέρεις σαν και αυτές που κατά βάθος δεν πολύ γουστάρουν που βλέπει η μία τη μούρη της άλλης, αλλά τι να κάνουν, που τις βλέπει η συμπεθέρα από απέναντι.
Τα πολλά πολλά μαζί μου κόπηκαν. Δεν ξέρω το λόγο αλλά Δεν είχαμε πειράγματα, χάδια και αγκαλιές.
Μακριά και [καθόλου] αγαπημένοι. Μπορεί να την πήρε γραμμή ότι θέλω να το σκίσω, μπορεί και ότι να ναι..
Δε γαμιέται δεν σπάω τα αρχίδια μου και πολύ, για το τι σκέφτεται ο κάθε ένας που γουστάρω ή που με γουστάρει ή και πάλι όχι.
Και φυσικά δεν θα το παίξω κυρία να σου πω ότι και “Και καλά εγώ τώρα είμαι θεότητα και υπέρτατου και ανωτέρου” γιατί με ξέρεις καλά τι παρτάλι είμαι και γίνομαι άμα γουστάρω γκόμενο!
Με έτσουξε σαν το αλάτι στην πληγή! Ένοιωσα ηλιθιωδώς βλάκας. Και για πολύ ώρα, δεν σου κυβω ότι αμφιταλαντευόμουν πάρα πολύ ανάμεσα στο “να φύγω ή όχι”.
Φυσικά ήπια πάλι τον κώλο μου. αλλά όχι ρε πούστη.
Το έχω δηλώσει. Μπορεί να χτυπηθώ σαν λιαστό χταπόδι [ να το κάνεις με ντομάτα νοστιμότατο σου λέω!] αλλά μωρό μου.....
Ο άντρας που θα με ρίξει στα γόνατα για κάποιον άλλον λόγο πέρα από τους ευνόητους λόγους, δεν υπάρχει!
Καλό ΣΚ αγάπες!
Η Θειά

Σαν λιοντάρι στο κλουβί

2011-06-13T22:46:00.000+03:00

Νομίζω είναι η τρίτη φορά που σβήνω το κείμενο για να γράψω άλλο. Ίσως και η τέταρτη.

Θα τα πάρω πάλι από την αρχή.

Λοιπόν:

Μου αρέσει ένα παιδί.

Πολύ.

Το χουμε μέχρι εδώ?

Αλλά δεν ξέρω τι παίζει με την πάρτη του. Εννοώ τι σεξουαλική ταυτότητα έχει, και επιπλέον [και αυτό είναι ακόμη ποιο χειρότερο] φρικάρω με την οικειότητα και τη διαχυτικότητα που έχει μαζί μου, η οποία δεν φανερώνει κανένα υπονοούμενο στα λόγια του, απεναντίας...

.....Αλλά στα μάτια....

Για να στο αναλύσω διεξοδικά το ζήτημα να σου πώ το εξής: Υποτίθεται ότι σαν σκορπιός [για να το πάρω πολύ ανάλαφρα το θέμα] θα έπρεπε εγώ να μην έχω κανένα απολύτως πρόβλημα με το να με κοιτάει ο άλλος στα μάτια. Ίσα ίσα να είμαι εγώ αυτός με το βλέμμα ακτινογραφία. Φευ!

Μαλάκα κομπλάρω. Παίζει και να χω κοκκινίσει που το γράφω αυτό. Έχει ένα από το ποιο όμορφα γλυκά, ζεστά και ειλικρινή βλέμματα που έχω συναντήσει ποτέ μου. Σκεπτόμενος αυτό τον άνθρωπο μου έρχονται λέξεις στο μυαλό όπως: στοργή και ζεστασιά. Και φρικάρω. Δεν θέλω να ερωτευτώ. Ειλικρινά το τελευταίο πράγμα που θα ήθελα να μου συμβεί είναι ένας ακόμη λάθος έρωτας [και ναι καλά... “σιγά μη σε ρωτήσει η ζωή μαλάκα” θα μου πεις] και επιπλέον στο ορκίζομαι ότι το ελέγχω το θέμα [ακόμη]

Αλλά φρικάρω. Δεν μπορώ την υπερβολική οικειότητα και την υπερβολική [για τα δικά μου δεδομένα πάντα] διαχυτικότητα που έχει αναπτύξει εκ του μη όντος αυτός ο άνθρωπος. ~~Τι γράφω θεέ μου η μαλάκω.~~

Λοιπόν να το θέσω σε απλά Ελληνικά.

Δεν είναι δυνατών ρε παιδάκι μου ενώ δεν με ξέρεις καθόλου, και δεν είμαστε καν φίλοι να με βλέπεις και να κάνεις κάθε φορά σαν το κουτάβι, να με αγκαλιάζεις κάθε πέντε λεπτά και μάλιστα με τέτοια τρυφερότητα και στοργή που να με κάνεις να θέλω να κλείσω τα μάτια και να κοιμηθώ στο στήθος σου. Δεν γίνεται όλες σου οι κινήσεις να φωνάζουν “Πρόσεξε με!” “Ασχολήσου τώρα με μένα” και γω φυσικά ΔΕΝ ΓΙΝΕΤΑΙ να ασχοληθώ με σένα γιατί φοβάμαι να ασχοληθώ με σένα και φοβάμαι ακόμη και να σε κοιτάξω λίγο παραπάνω από το επιτρεπόμενο όριο των κοινωνικών σχέσεων, στα μάτια. ~~Τι γράφω πάλι η ηλίθια...~~
Ρε πουλάκι μου αν σε κοιτάξω στα μάτια με τον τρόπο που με κοιτάς και μου χαμογελάς. Όλο στοργή και ζεστασιά, θα τα χάσω! Και θα χάσω τον έλεγχο! Και θα καρφωθώ! Και γω φυσικά ΔΕΝ ΠΡΕΠΕΙ να χάσω τον έλεγχο γιατί εγώ έχω τη μύγα [ξου φλαη γιου μπαδερ μη] και εγώ έχω το πρόβλημα. Και εσύ μπορεί να μην τρέχει τίποτα εσύ. Να είσαι στρέητ και απλά να είσαι κουκουρουκου και να νομίζεις ότι ο κόσμος είναι ένα μεγάλο Playground.

Εγώ έχω το κόμπλεξ και την ανασφάλεια να μην καταλάβει κανείς τι παίζει. Και από την άλλη σκέφτομαι ότι ίσως να το έχουν καταλάβει ΟΛΟΙ και γω να προσποιούμαι ότι δεν τρέχει τίποτα

και η μαλακία σε αυτές τις περιπτώσεις αδερφούλη μου είναι ότι όσο ποιο cool προσπαθείς να το παίξεις τόσο ποιο τσιμπούκι γίνεσαι ...και ειδικά αυτό το τελευταίο το φοβάμαι όσο η πουτάνα το αφροδίσιο... Δεν μπορώ ρε άνθρωπε όταν σκύβεις από πάνω μου και με ρωτάς όλο τρυφερότητα “γιατί δεν κάθεσαι λίγο ακόμη?” γιατί μου αρέσει όταν με χαϊδεύεις, και μου αρέσει όταν με αγκαλιάζεις, και όταν μου μιλάς στο αυτί. Γιατί μου αρέσει που γίνεσαι αδέξιος όταν περπατάς και κάνεις σαν τη σβούρα. Και όλα αυτά είναι όλα πολύ όμορφα αλλά δεν είμαστε φίλοι και δεν θέλω να γίνουμε φίλοι γιατί δεν ξέρω που θα εξελιχθεί όλο αυτό, και φοβάμαι να ανοιχτώ και να μιλήσω γιατί δεν σε ξέρω και δεν με ξέρεις.

Και θέλω,

Αλλά δεν γίνεται.

Έρχεται στ' αλήθεια η συντέλεια του Ελληνικού ίντερνετ; [αναδημοσίευση]

2011-05-31T22:28:00.000+03:00

Το παρακάτω κείμενο του Κυρίου Άρη Δημοκίδη αποτελεί αναδομοσίευση από το Lifo.gr

Διάβασα ένα πολύ ενδιαφέρον κείμενο maga.gr. Αφορά μια αίτηση ασφαλιστικών μέτρων που θα εκδικαστεί το Νοέμβριο στη χώρα μας. Την κατέθεσαν Οργανισμοί συλλογικής διαχείρισης δικαιωμάτων πνευματικής ιδιοκτησίας (όπως η ΑΕΠΙ, αλλά όχι μόνο) εναντίον των ελληνικών τηλεπικοινωνιακών εταιρειών που παρέχουν πρόσβαση στο Διαδίκτυο (ISPs). Αντιγράφω απ' το κείμενο:

"Τα αιτήματα λοιπόν που έχουν οι οργανισμοί στην αίτηση ασφαλιστικών μέτρων από όλες τις τηλεπικοινωνιακές εταιρείες, είναι τουλάχιστον πρωτοφανή. Σημαίνουν, εντελώς αντικειμενικά, την κατάλυση κάθε συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην πληροφόρηση. Περιλαμβάνουν καταρχήν την καθολική διακοπή πρόσβασης σε ιστοσελίδες οι οποίες, προσέξτε…, «πιθανολογείται (!) ότι συμμετέχουν σε κυκλώματα ψηφιακής πειρατείας». Ζητούν δηλαδή να διακόπτεται η πρόσβαση των Ελλήνων χρηστών του internet σε ιστότοπους όπως το rapidshare, σε ιστότοπους με torrents και σε οποιαδήποτε σελίδα …τυχόν… περιλαμβάνει σχετικούς συνδέσμους (links). Το καλύτερο όμως είναι ότι ζητούν στην αίτηση τους την παροχή στοιχείων που έχουν «κατεβάσει» οι συνδρομητές! Δηλαδή ζητούν έμμεσα την άρση του απορρήτου στις ενέργειες των συνδρομητών προκειμένου να πληροφορούνται για την ταυτότητά τους. Υποθέτουμε με σκοπό να έχουν τη δυνατότητα να υποβάλουν μηνύσεις ή αγωγές, να ζητούν την κλήτευση των χρηστών κ.ο.κ. Η αίτηση ασφαλιστικών μέτρων θα εκδικαστεί στις 7 Νοεμβρίου, 2011 στο Μονομελές Πρωτοδικείο Αθηνών, κατόπιν αναβολής, που όπως καταλαβαίνουμε έχει επιτευχθεί με σκοπό να γνωμοδοτήσουν για το θέμα η Εθνική Επιτροπή Τηλεπικοινωνιών και Ταχυδρομείων (ΕΕΤΤ) και η Αρχή Διασφάλισης του Απορρήτου των Επικοινωνιών (ΑΔΑΕ). Το maga.gr αναρωτιέται γιατί είχε μείνει στην αφάνεια τόσο καιρό αυτή η υπόθεση και αν η δημοσιοποίησή της (και σήμερα απ' το Lifo.gr) χαλάει τα σχέδια κάποιων που προσπαθούσαν να την κρύψουν απ' την "δημοσιότητα για την αποφυγή θορύβου, πανικού και της ανάλογης πίεσης, από τα blog και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. "Προσωπικά δεν ξέρω, θα δείξει. Η ιντερνετική ασφάλεια και το απόρρητό μας δεν πρέπει να απειληθούν. Μου φαίνεται βέβαια λίγο υπερβολική η σκέψη το πως αν δεν μπορείς να κατεβάζεις παράνομα copyrighted πράγματα αυτό σηματοδοτεί "κατάλυση κάθε συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος στην πληροφόρηση"!

Αφιερωμένο σε σένα!

2011-05-27T01:16:00.000+03:00

Αγαπημένη/ε μου αναγνώστη.

Είναι καιρός να πάρει ο λαός τα πράγματα στα χέρια του και να μιλήσει ανοιχτά για αυτά που τον απασχολούν.
Εμείς μαζευτήκαμε από νωρίς σήμερα Η Mariw, o Therapeia,Οι Θείες σου όλες, και ελπίζω να σε δω και σένα αύριο εκεί.
Στο Λευκό Πύργο.
Στο Σύνταγμα.
Στην Πλατεία.
Δεν βρίζουμε κανένα. Δεν σπάμε! Δεν χαλάμε! Δεν φωνάζουμε.
Ένα μικρόφωνο είχε στη μέση της πλατείας και ανέβηκε κόσμος πολύς και είπε αυτά που τον απασχολούν. Για τα μαγαζιά που ολοένα κλείνουν. για τις βιοτεχνίες που πεθάναν. Για τα χωράφια που μένουν έτσι γιατί δεν υπάρχει καλλιεργητής.
Μίλησαν πρόσφυγες. Ηλικιωμένοι. Μίλησαν παιδιά με μοικάνες και σκουλαρίκια και τατού. Μίλησαν νοικοκυρές.
Έλα και συ!
Σήκω από τον καναπέ!
ΚΛΕΙΣΕ ΤΗΝ ΤΗΛΕΟΡΑΣΗ ΣΕ ΚΑΝΕΙ ΒΛΑΚΑ!
Άσε τη γαμημένη καφετερία. Εκεί θα είναι και μετά από δύο ώρες δεν θα φύγει.
Μπύρες έχει και στο περίπτερο!
Φθηνότερες και ποιο κρύες!
Και με καλύτερη παρέα κατάχαμα στα πλακάκια της πλατείας!
Άσε το κωλοfacebook. Κάνε το να δουλέψει υπέρ σου!
Υπάρχουν και εκεί στις πλατείες ανοιχτά δίκτυα να καλέσεις κόσμο.
Αν δεν ξεσηκωθούμε να δείξουμε την οργή μας, έρχεται καιρός που δεν θα έχεις ΟΥΤΕ facebook, γιατί δεν θα έχεις λεφτά να έχεις Internet, και δεν θα έχεις ΟΥΤΕ καφετερία γιατί ο μπαμπάς δεν θα έχει να σου δώσει το εικοσάευρο, γιατί ο μπαμπάς δεν θα έχει δουλειά!
Και δεν θα έχεις ούτε καναπέ γιατί τον χρωστάς στην τράπεζα που τον αγόρασες με την πιστωτική με 17% επιτόκιο.
Και η τράπεζα δανείζεται με 1% επιτόκιο.
Ξεκόλλα!
Δείξε μου το ποιο καλό σου σημάδι και έλα να πεις αυτά που σε πνίγουν!
Θα είμαι εκεί με μπύρες και μουσική.
Θα σε περιμένω!

Θα σε καθαρίσω!

2011-05-26T11:43:00.000+03:00

Ένα από τα χείριστα κακά σε αυτή την καημένη χώρα λέγεται «Μονιμότητα Δημοσίου Υπαλλήλου"

Αυτό κανονικά θα έπρεπε να θεωρείται ποινικό αδίκημα, και εδώ που τα φτάσαμε τα πράγματα, το να σε αποκαλέσει κανείς δημόσιο υπάλληλο πλέον, ισοδυναμεί με το να σου βρίζει τη μάνα. Η θεία μετά κόπων και βασάνων βγήκε εκδρομή στις εφορίες, σε ΙΚΑ, σε νοσοκομεία και Ιερούς Ναούς [βοήθεια μας!] και ξετρύπωσε την καλύτερη "φάρα υπαλλήλων" του ελληνικού δημοσίου.

Καλό μου, όποιος έχει την εντύπωση ότι στο Ελληνικό Δημόσιο κάνουνε κουμάντο οι εκάστοτε διοικητές και διευθυντές κάνει μέγα λάθος! Άλλοι κάνουν κουμάντο. Δηλαδή άλλες!

Η συμπαθής τάξη των καθαριστριών είναι παντού και πάντα, και χωρίζεται και αυτή με τάξεις και βαθμούς. Σαν το Θερμόμετρο!

Σας παρουσιάζουμε με χαρά το Top 3

Νο 1 Η θιγμένη

Είθισται χαμηλοβλεπούσα, με ύφος «εγώ είμαι πληγωμένη και βγάζω το ψωμί μου» σε κοιτάει σαν πληγωμένο κουτάβι στα μάτια και έτσι καταφέρνει να σε πείσει να ΜΗΝ κάνει τη δουλειά της. Δεν μιλάει, δεν ρωτάει. Σαν να σου καθαρίζει νεκρός! Εάν τη ρωτήσεις κάτι συνήθως η απάντηση είναι κάτι σαν: «όχι εγώ δεν θέλω τίποτα ούτε καφέ ούτε νερό, μόνο να κάνω τη δουλειά μου θέλω ε καλά μην επιμένεις θα πιω ένα καφέ» αλλά το λέει τόσο σιγά που σχεδόν τη λυπάσαι [?]

Και κάνει και 3 τσιγάρα. Με τον καφέ!

Κάνει τη δουλειά της τόσο απελπιστικά αργά που νομίζεις ότι έχεις μπροστά σου ταινία του Αγγελόπουλου σε slow motion [Ποιο πολύ πεθαίνεις!], φυσικά θα πρέπει να έχεις την υπομονή Βουδιστή για να ανταπεξέλθεις στην ασυνεννοησία μαζί της, τις λείπουν αιωνίως γάντια, [που έχει καβαντζωμένα στην άλλη τσέπη] απορρυπαντικά [που έχει καβαντζωμένα στην άλλη ντουλάπα] χαρτικά [που έχει καβαντζωμένα στην άλλη αποθήκη] και έτσι ενώ εσύ αναρωτιέσαι "γιατί ρε πούστη μου σιχτίρια τελειώνουν όλα τόσο γρήγορα?" αυτή ζητώντας από εδώ και από κει τις βγαίνει αποθεματικό να ξεχάσει το τμήμα απορρυπαντικών και χαρτικών του super market για μήνες.

Νο 2 Η Τσαχπίνα

Σκάει Μύτη ντυμένη PoP Lolita άσχετα εάν η ηλικία της συναγωνίζεται άνετα την ημερομηνία στέψης του Καρλομάγνου [800 μχ] και επιμένει να ρωτάει όλο τον κόσμο κάθε 5 λεπτά «Μα γιατί ασχολούνται μαζί μου συνέχεια! Αμάν με έχουνε φάει! ΑΜΑΝ! Μα να λένε ότι εγώ γαμιέμαι με αυτόν?». [αφού γαμιέσαι ΚΑΙ με αυτόν μωρή!] Καπνίζει και πίνει καφέδες ολημερίς σαν Νορβηγός Ναύτης, ενώ η δουλειά της περιορίζεται στο να κράζει και να κωλοχεριάζει της υπόλοιπες.

Σε περίπτωση αναγκαίας δουλειάς «καλημέρα σας κύριε προϊστάμενε» επιστρατεύονται οι τακτικές "Καβάντζα - χαμηλοβλεπισμός" [βλ. άνωθεν] ενώ τα λεφτά του μισθού ακολουθούν πιστά το ρητό "Ότι βγάζουμε στα ξένα, στο μουνί και στην ταβέρνα" Οι μανικιουρίστες και οι κομμώτριες πίνουν νερό στο όνομα της, ενώ ο Hondos γράφει το όνομα της με πυροτεχνήματα. Φυσικά η απορία του κοινού είναι; Πως στο διάολο ρε πούστη μου καταφέρνει να καθαρίζει τουαλέτες και παράλληλα χει το στρασάκι στο νύχι συνέχεια?????

Νο 3 Η Καριόλα

Θανατηφόρος συνδυασμός! Με μούρη ντόμπερμαν σε διασταύρωση με Ελληνικό ποιμενικό και πλήρη άγνοια της φράσης «περιποιούμαι τον εαυτό μου» μοιάζει με υβρίδιο Σουγκλάκου και Ασασίνου δολοφόνου. Έχει μια κακή κουβέντα για όλους. Θέλει να πιστεύει ότι είναι η καλύτερη ή έτσι την αφήνουν να νομίζει, κατηγορεί όλες τις άλλες "Αλλά Τούλα μου εγώ κάνω καλά τη δουλειά μου" Οι τακτικές Νο1 και Νο2 δεν εφαρμόζονται γιατί σνομπάρει. Συνήθως είναι κολλητή με τους εκάστοτε προϊστάμενο-διοικητές-διευθυντές. Δίνει τους πάντες στους πάντες εμπιστευτικά πάντα και δεν κουτσομπολεύει πότε. Απλά κάνει κοινωνική κριτική και σχολιάζει τις καταστάσεις.

Εξάλλου δεν φταίει ποτέ αυτή που τα μαθαίνει. Φταίνε οι άλλοι που της τα λένε!

Και τέλος...

Η Προϊσταμένη

Μαλάμω με τη φούρια σου, βάρα τα κουμπούρια σου. Τηρεί το δεκάλογο του προϊσταμένου με περισσότερη ευλάβεια από όσοι έχουν Τετρακόσιοι Καρδινάλιοι μαζί. Σκάει μύτη για δουλειά το λιγότερο ντυμένη για δείπνο στη «Σπονδή». Σνομπάρει με τακτ [αλλά ρωτάει με τρόπο «από ενδιαφέρων»] Δεν μπορεί τις λαϊκές [αλλά «αναγκάζεται» να κάνει παρέα μαζί τους και ειδικά κολλητή παρέα με το Νο 3 «ας όψεται η ριμάδα η μοίρα που την έριξε εδώ που την έριξε»] Έχει το βλέμμα του «έλα χρυσό μου με κουράζεις» ακόμη και αν αυτός που έχει απέναντι της είναι ο Πρόεδρος της Αμερικής.

Είθισται να τη γαμάει κάποιος ανώτερος Λάκης/ Μάκης/ Τάκης [κατηγορίας ΔΕ, 1100 ευρό μισθός και «ο πούστης που μας έβαλε στο ΔΝΤ φταίει για όλα, διατάξτε κύριε Πρόεδρε»] ο οποίος εδώ και 4 χρόνια της υπόσχεστε ότι θα αφήσει τη γυναίκα του για πάρτη της, και έτσι αυτή η χαροκαμένη πιστεύει ότι ίσως κάποια μέρα γίνει Διευθύντρια...

"Αν δεν το ξέρει η καθαρίστρια, δεν το ξέρει κανένας!"

Έλα να βιογραφηθούμε Ντάρλινγκ!

2011-05-21T21:44:00.001+03:00

Αυτό είναι αγάπη μου καταξίωση!
Να έχεις βγάλει τα μάτια σου στο μπλογκάρισμα 3 χρόνια και ο ρουφιάνος [Google statistics] να σου βγάζει στα αποτελέσματα σου ότι η δημοφιλέστερη σου ανάρτηση είναι αυτή με τον τίτλο: “Τον παίζω και μαθαίνω” δηλαδή να γελάσω η να κλάψω εγώ τώρα η έρμη η γυναίκα πείτε μου... που η ροφκιάνα, τι συνταγές σας ανέβασα, τι τραγούδια, τι ιστορίες, τι για γκόμενους σας είπα και τώρα τι? Αυτή είναι η αξία μου στο διαδίκτυο? [με αρέσει όταν γίνομαι πχιοτικιά]
Μαλάκα είναι τραγικό έχω πεθάνει στο γέλιο. Δηλαδή ψάχνουν στο Google πως να τον παίξουν και τους βγαίνει το post?
Δεν θέλει Manual Πουλάκι μου. Τον βουτάς τον πέουλα με το χέρι και τον παίζεις. Έτσι απλά! Εναλλακτικά μπορείς να βάλεις σάλιο, λιπαντικό, να στον παίξει κάποιος άλλος, ενίωτε να κάνεις και σέξ.
Το μόνο μυστικό, να ξέρεις δηλαδή εδώ που φτάσαμε, είναι να αλλάζεις χέρι πυκνά συχνά για να νομίζεις ότι γαμάς παρθένα.
Είναι απλό! Πολύ απλό σου λέω!
Σαν τη συνταγή του Σιμιγδαλένιου χαλβά ένα πράμα
1 ποτήρι λάδι
2 ποτήρια σιμιγδάλι
3 ποτήρια ζάχαρη
4 ποτήρια νερό
Σε μία κατσαρόλα βάζεις το Σιμιγδάλι με το λάδι να καβουρδιστούν και σε δεύτερη κατσαρόλα βάζεις το νερό με τη ζάχαρη να βράσει. Όταν ο μείγμας Νο 2 αρχίζει να κοχλάζει τον ρίχνεις στο μείγμα Νο 1 με προσοχή γιατί:
α. Θα καείς
β. θα σου γίνει η κουζίνα μουνί καλλιγραφία
γ. Όλα τα παραπάνω
Έπειτα το αδειάζεις σε φόρμα, και μόλις σφίξει είναι έτοιμος ο χαλβάς.
Τώρα ο χαλβάς με τη μαλακία τι σχέση έχει δεν ξέρω, αλλά ξέρω να σου πω ποιες είναι οι λέξεις κλειδιά σύμφωνα με το ρουφιάνο, που στέλνουν τον άτυχο ανυποψίαστο κόσμο στο Blogg μου και θα σου κάνω μια λίστα με τις 10 πρώτες!
Τώρα πόσο ανυποψίαστος είναι κάποιος που κάνει search “Τον παίζω” είναι άλλη ιστορία...

1. theiadonna, και Aunt Donna
Ναι αυτή είμαι εγώ και ευτυχώς που Νο 1 στα results είναι αυτό, για να επαληθευθεί και πάλι στην Ιστορία, η ατάκα της αείμνηστης Τζένης Χειλουδάκη:
“Να μην σε νοιάζει τι γράφουν, ή τι λένε για σένα. Να σε νοιάζει να γράφουν σωστά το όνομα σου!

2. Γλυφοκώλι
Πως λέμε σαραγλί? Καμία σχέση!
Κλασική επιλογή για όσους σπρώχνουν την πίσω πόρτα, και για αγόρια με ανησυχίες του κώλου. Γνωστό και ως rimming κάνει θραύση τα τελευταία χρόνια σε όλες τις τσόντες είτε Gay είτε straight. Οι περισσότεροι κοινοί θνητοί το απεχθάνονται όπως και εγώ! Υπάρχουν και λιπαντικά για αυτές τις δουλειές. Η DUO κλέφτης θα γίνει?

3. sofa logia gia poutanes
Τώρα εγώ τι να πω εδώ μου λες? Που άμα κρεμάσουνε της πουτάνες αύριο το πρωί, τζάμπα και βερεσέ θα πάω η γυναίκα, που χω να κάνω σέξ προ ΔΝΤ....
Ότι είμαι σοφή ή ότι είμαι πουτάνα? Γιατί αν ήμανε σοφή δεν θα ερωτευόμουν 10/10 φορές straight άντρες, αλλά και αν ήμουν πουτάνα δεν θα τους ερωτευόμουν απλά θα τους γαμούσα μόνο. Για τα λεφτά δεν ξέρω, γιατί: "πουτάνα δεν είναι αυτή που τα παίρνει, είναι αυτή που κάνει ότι δεν τα θέλει" Πάντως τιμή μου και καμάρι μου. Και για το Σοφή και για το Πουτάνα

4. Τον Παίζω
Να την πω την αμαρτία μου...και εγώ. Πυκνά συχνά. Αν πετύχει η μαλακία τύφλα να χει το γαμήσι δεν το ξερες?

5. Ράμματα
Και γάμα τα μη σου πω! Πώς λέμε “έχω πολλά ράμματα για τη γούνα σου”? Ή πως λέμε “θα σου γαμήσω τα ράμματα”? Τι σχέση έχουν όλα αυτά μεταξύ τους και τι ακριβώς ψάχνει να βρει κάποιος πείτε μου γιατί θα δαγκώσω το πληκτρολόγιο! Δηλαδή αν είναι γιατρός και ψάχνει να βρει εδώ μέσα ως κάνουν ράμματα και το ψάχνει εδώ... κέντημα θα σου βγει χρυσό μου! Ύστερα λένε πως το σύστημα υγείας είναι μπουρδέλο. Άδικο έχουνε?

6. γιαγιά Αντιγόνη
Γνωστή Blogger!
Μωρή Αντιγόνη! Έγινες φίρμα πλάκα πλάκα κουφαλίτσα! Αχ η γιαγιάκα μου η καλή και η λατρεμένη που πολύ την αγαπάω γιατί είναι και του λιμανιού και του σαλονιού! Αλλά όποιος την ψάχνει θα την βρει εδώ

7. depon odis
Να χαρείς δεν έχω ιδέα τι σχέση έχω με αυτά. Σαν καραμέλες είναι. Ψέμματα όχι σαν.
Καραμέλες είναι και τα γουρλώνεις και καλά σου περνάει ο πονοκέφαλος.
Αν όχι να το ψάξεις. Μπορεί να έχεις μάτι, και τότε θα πας στο Νο 6 για ξεμάτιασμα!

8. www.Η μαρίνα να γαμιέται
Στο θεό σου το βρήκα όπως στο γράφω, και στο γράφω όπως στο βρήκα! Ποια Μαρίνα? Η Μαρίνα Κουντουράτου? Η Μαρίνα της σιωπής? Η Μαρίνα Ζέας? Και γιατί γαμιέται? Και αν γαμιέται ο Σειρινάκης το ξέρει να την κάνει σταρ? Είναι όπως λέμε “γαμιέται ο Δίας?” Και φυσικά γιατί είναι φίρμα και την ψάχνουν στο Google! Τώρα το τι σχέση έχει με μένα δεν θέλω να ξέρω......

9. γίδες μαλτέζες
Μπέ! Κοίτα αναγνώστη μου.. από γίδια γενικά ξέρω κάτι ψιλά, αλλά ειδικά για τα Μαλτέζικα δεν ξέρω να σε κατατοπίσω, και να σου πω την πικρή αλήθεια και γω στο Google το έψαξα και τίποτα δεν βρήκα. Πάντως κυκλοφορεί ένα βιβλίο του Λουκά Ευσταθίου από τις εκδόσεις ΠΕΛΕΚΑΝΟΣ και είναι αφχιερωμένο στα γίδια, είναι 275 σελίδων να χορτάσει γίδι το μάτι σου και έχει μόνο 11,29 γιούρος! Και επίσης για ψάξε ώς "Γίδια Μαλτέζικα" ίσως σου βγάλει κάτι....
Ίσως σε κατατοπίσει....
Μπέ!

10. γάμησα θεία από κώλο
[α την πουτάνα.....]
Τα σχόλια δικά σας εγώ τερμάτισα!

Σκέφτομαι και γράφω. Διαβάζεις και διαλέγεις.

2011-05-19T23:19:00.001+03:00

Και τώρα εκεί που λέει εκτός. Δηλαδή άλλα λόγια να αγαπιόμαστε. Η θεία γύρισε, είδε [θα πει] και σεις θα λαλήσετε με τους ειρμούς που κάνει το μυαλό του άνθρωπα και δη το δικό μου.....

Καταρχήν για να ξηγιόμαστε.

Το παρακάτω Post φυσικά και δεν αποσκοπεί στην διαφήμιση ή στα φράγκα. Στα αρχίδια μας εμείς για αυτά κιόλας ξέρεις. Απλά μου αρέσει να μοιράζομαι με τα ανίψια μου τα ωραία πράγματα που συμβαίνουν. Κακό είναι?

[θα πω για τα κακά μην περιμένεις μόνο γλύκες. Θεία είμαι όχι υπουργός!]

*Κάθε πρωί [Καλά όταν λέω πρωί, μην πετάς τη σκούφια σου γιατί αυτό σημαίνει: εάν ΔΕΝ δουλεύω, εάν ΔΕΝ έχω βγει το προηγούμενο βράδυ και να έχω πιει τον κώλο μου, και να σηκωθώ λίγο πριν πιάσω δουλειά, με αποτέλεσμα να τρέχω σαν τη σαλεμένη μέσα στο σπίτι] ακούω Heart Fm 93,1 την Μαρία Αμανατίδου που είναι φίλη μου [γλύψ γλύψ σλούρπ σλούρπ] και έχει φτιάξει η τύπισσα ένα πολύ γαμάτο online περιοδικό, [ναι αμέ υπάρχουν και τέτοια] το http://provocateurmagazine.com και τον Αντώνη Βλαβογελάκη που είναι μεγάλο όργιο το παλικάρι λέμε και έχει και αυτός ένα γαμηστερό online περιοδικό http://www.vlavo.org το οποίο είναι έτσι για ποιο μεγάλα αγόρια και όχι τόσο “καθώς πρέπει” σαν της Μαρίας. Που λες ανιψιά μου τσαχπίνα, αυτά τα δύο αγαπημένα μου σούργελα μου φτιάχνουν για τα καλά τη μέρα.

Βέβαια η αλήθεια είναι μερικές φορές το Playlist του Heart fm με χτυπάει στον εγκέφαλο γιατί παίζει τα ίδια και τα ίδια, και το βαριέμαι σαν την πουτάνα... [ναι βαριούνται και οι πουτάνες] οπότε ανακάλυψα έναν άλλο σταθμό πάλι από Θεσσαλονίκη τον Republic στους 100,3 και παίζει φίλε γαμώ τις μουσικές! Ειδικά το βράδυ! Στα προτείνω θα με θυμηθείς!!!!!

**Μιλώντας όμως για μουσικές να σου πω ότι το τελευταίο σκάλωμα μου είναι το τραγούδι Je Veux από την [όπως όλα δείχνουν ταλαντούχα] Zaz.
Μιλάμε για κόλλημα.

Μεγαλύτερο από το τραγούδι της Σουηδίας για την Eurovision [καλά είσαι χαζή! Πίστευες εσύ ότι θα κάνω μετά-γιουροβιζιονικό post, και δεν θα κάνω έστω μία αναφορά?] το οποίο ναι μεν μπορεί να είχε την αρχή σαν το Rasputin των Boney M, Μπορεί να είχε χορευτικό σαν να βγήκε από leather bar του Amsterdam [ όχι δεν έχω πάει μου χουνε πει κάτι θείες σου. Αμέσως εσύ!] μπορεί να ήταν η χαρά του Πούστη γενικά, αλλά τουλάχιστον δεν ήτανε σαν αυτό που βγήκε 1ο. Μα συγνώμη δηλαδή κόρη μου, γιατί είμαι που είμαι τρελή, θα γίνω περισσότερο. Ήξερες μωρέ εσύ, όχι πες μου στα στεντόν που χω φάει, ήξερες εσύ που είναι το Αζερμπαϊτζάν? Αφού όλες στο ρουφιάνο [Google] το ψάξαμε! Μου βγήκε εκεί χάμω το ντουέτο και ήτανε σαν τον Πάνο Καλίδη με τη Ζέτα [φτου κακά] Μακρυπούλια. Ένα θα σου πω! Καλά που βγήκε πρώτο, και το πανε δεύτερη φορά και άκουσα ποιο είναι, γιατί στην παρουσίαση είχαμε κλείσει τη φωνή και μιλάγαμε για κολόνιες. Αλήθεια σου λέω βρε!

***Λέγαμε ότι ναι μεν το www.strawberry.com μπορεί να είναι καταπληκτικό και να φέρνει τα αρώματα στο σπίτι χωρίς να πληρώνεις γαμησιάτικα, αλλά το www.parfume.com μου είπανε κάτι θείες σας, είναι ακόμη καλύτερο, και ακόμη φθηνότερο, αλλά επειδή είναι Αμερικάνσκι και εκεί στο Αμέρικα δεν πάνε και πολύ καλά Σουζάνα μου, δεν κάνει πλέον λέει delivery στο Ελλάντα, οπότε άνθρακας ο θησαυρός Σούλα μου, και θα περιμένεις καιρό για να αγοράσεις.

Οπότε μου λές εσύ:

No Shopping No Fucking!

****Και που να κάνω shoping και που να κάνω Fucking χρυσό μου? Και πως να τα κάνω όλα αυτά η γαμιόλα, όταν μαθαίνω ότι στην μικρή μας πόλη, και μάλιστα Σαββάτο βράδυ στο ποιο κεντρικό σημείο της πόλης, Οπαδοί του ΠΑΟΚ επιτέθηκαν και σφάξαν οπαδούς του ΑΡΗ γιατί είχανε προηγούμενα λέει... [πως μάλωναν στα χωριά παλιά για τα χωράφια και για τα ζώα? Ε Κράτα μόνο το ΖΩΑ εσύ!!]

Κανονικά τους χαράκωσαν ρε φίλε σε λέω! Νοσοκομεία και έτσι! Της πουτάνας.

Κατάλαβες? 22 ακριβοπληρωμένοι μαλάκες κυνηγάνε μια μπάλα για 90 λεπτά, και εγώ θα βγω να κάνω φόνο?

Ρε μαλάκα είναι γίδια τα παιδιά [ όχι δεν έχω τίποτα με τα συμπαθέστατα γενειοφόρα τετράποδα ξαδέρφια του provatos] αλλά είναι δυνατόν ρε πούστη μου, ο καιρός έχει ανοίξει [καλά μην παίρνεις και όρκο] τα μουνάκια είναι με τα ξέκωλα στα μπαρ και στους δρόμους, και συ καλό μου παιδί αντί να πας να βρεις κάνα μουνάκι να γαμήσεις, που σε χει φάει η μαλακία όλο το χειμώνα με το Champions League και Το Playstation, κάθεσαι και κάνεις φόνο για τις ομάδες?

Εμ για αυτό γαμιούνται οι γκόμενες σας μαλάκες όταν εσείς βλέπετε μπάλα...

Που τα ξέρω?

Αμ πόσα ξέρωωωωωωωωωωω

Πι. Ες.

Στο προηγούμενο μου post χαθήκανε όλα τα coments γιατί η Γούγλε γαμήθηκε με το Δία και ώς γνωστόν αυτοί οι δύο όταν γαμιούνται....ξεκωλιάζονται!

Σαν ήμασταν παιδιά....

2011-05-11T20:42:00.000+03:00

[ Το παρακάτω κείμενο δεν είναι δικό μου, το βρήκα και το αντιγράφω όπως το ήβρα. Φυσικά θα μου πεις: "Καλά μωρή άχρηστη! Λείπεις ένα σκασμό χρόνια και θα την βγάλεις με αντιγραφή? Θα επιστρέψω σύντομα σας το υπόσχομαι!!!!!]

H αλήθεια είναι ότι δεν ξέρω πώς καταφέραμε να επιβιώσουμε.

Είμαστε μια γενιά σε αναμονή: περάσαμε την παιδική μας ηλικία

περιμένοντας...
Έπρεπε να περιμένουμε δύο ώρες μετά το φαγητό πριν κολυμπήσουμε, δύο

ώρες μεσημεριανό ύπνο για να ξεκουραστούμε και τις Κυριακές

έπρεπε να μείνουμε νηστικοί όλο το πρωί για να κοινωνήσουμε.

Ακόμα και οι πόνοι περνούσαν με την αναμονή.

Κοιτάζοντας πίσω, είναι δύσκολο να πιστέψουμε ότι είμαστε ακόμα

ζωντανοί.. Εμείς ταξιδεύαμε σε αυτοκίνητα χωρίς ζώνες

ασφαλείας και αερόσακους. Κάναμε ταξίδια 10 και 12 ωρών, πέντε άτομα

σε ένα Φιατάκι και δεν υποφέραμε από το «σύνδρομο της τουριστικής

θέσης». Δεν είχαμε πόρτες, παράθυρα, ντουλάπια και

μπουκάλια φαρμάκων ασφαλείας για τα παιδιά.. Ανεβαίναμε στα

ποδήλατα χωρίς κράνη και προστατευτικά, κάναμε ωτο-στοπ,

καβαλάγαμε μοτοσικλέτες χωρίς δίπλωμα. Οι κούνιες ήταν

φτιαγμένα από μέταλλο και είχαν κοφτερές γωνίες.

Ακόμα και τα παιχνίδια μας ήταν βίαια. Περνάγαμε ώρες

κατασκευάζοντας αυτοσχέδια αυτοκίνητα για να κάνουμε

κόντρες κατρακυλώντας σε κάποια κατηφόρα και μόνο τότε

ανακαλύπταμε ότι είχαμε ξεχάσει να βάλουμε φρένα. Παίζαμε

«μακριά γαιδούρα» και κανείς μας δεν έπαθε κήλη ή εξάρθρωση..

Βγαίναμε από το σπίτι τρέχοντας το πρωί, παίζαμε όλη τη μέρα και

δεν γυρνούσαμε στο σπίτι παρά μόνο αφού είχαν ανάψει τα φώτα

στους δρόμους. Κανείς δεν μπορούσε να μάς βρει. Τότε δεν

υπήρχαν κινητά. Σπάγαμε τα κόκκαλα και τα δόντια μας και δεν

υπήρχε κανένας νόμος για να τιμωρήσει τους «υπεύθυνους»

Ανοίγανε κεφάλια όταν παίζαμε πόλεμο με πέτρες και ξύλα και δεν

έτρεχε τίποτα. Ήταν κάτι συνηθισμένο για παιδιά και όλα

θεραπεύονταν με λίγο ιώδιο ή μερικά ράμματα.. Δεν υπήρχε

κάποιος να κατηγορήσεις παρά μόνο ο εαυτός σου. Είχαμε

καυγάδες και κάναμε καζούρα ο ένας στον άλλος και μάθαμε να το

ξεπερνάμε.

Τρώγαμε γλυκά και πίναμε αναψυκτικά, αλλά δεν ήμασταν

παχύσαρκοι. Ίσως κάποιος από εμάς να ήταν χοντρός και αυτό

ήταν όλο. Μοιραζόμασταν μπουκάλια νερό ή αναψυκτικά ή

οποιοδήποτε ποτό και κανένας μας δεν έπαθε τίποτα. Καμιά φορά

κολλάγαμε ψείρες στο σχολείο και οι μητέρες μας το αντιμετώπιζαν

πλένοντάς μας το κεφάλι με ζεστό ξύδι..

Δεν είχαμε Playstations, Nintendo 64, 99 τηλεοπτικά κανάλια,

βιντεοταινίες με ήχο surround, υπολογιστές ή Ιnternet. Εμείς είχαμε

φίλους.. Κανονίζαμε να βγούμε μαζί τους και βγαίναμε. Καμιά

φορά δεν κανονίζαμε τίποτα, απλά βγαίναμε στο δρόμο και εκεί

συναντιόμασταν για να παίξουμε κυνηγητό, κρυφτό, αμπάριζα... μέχρι εκεί

έφτανε η τεχνολογία. Περνούσαμε τη μέρα μας έξω, τρέχοντας και

παίζοντας. Φτιάχναμε παιχνίδια μόνοι μας από ξύλα. Χάσαμε

χιλιάδες μπάλλες ποδοσφαίρου. Πίναμε νερό κατευθείαν από τη

βρύση, όχι εμφιαλωμένο, και κάποιοι έβαζαν τα χείλη τους

πάνω στη βρύση. Κυνηγούσαμε σαύρες και πουλιά με αεροβόλα

στην εξοχή, παρά το ότι ήμασταν ανήλικοι και δεν υπήρχαν

ενήλικοι για να μας επιβλέπουν.

Πηγαίναμε με το ποδήλατο ή περπατώντας μέχρι τα σπίτια των

φίλων και τους φωνάζαμε από την πόρτα. Φανταστείτε το! Χωρίς να

ζητήσουμε άδεια από τους γονείς μας, ολομόναχοι εκεί έξω στο

σκληρό αυτό κόσμο! Χωρίς κανέναν υπεύθυνο! Πώς τα καταφέραμε;

Στα σχολικά παιχνίδια συμμετείχαν όλοι και όσοι δεν

έπαιρναν μέρος έπρεπε να συμβιβαστούν με την απογοήτευση.

Κάποιοι δεν ήταν τόσο καλοί μαθητές όσο άλλοι και έπρεπε να

μείνουν στην ίδια τάξη. Δεν υπήρχαν ειδικά τεστ για να

περάσουν όλοι.. Τι φρίκη!

Κάναμε διακοπές τρεις μήνες τα καλοκαίρια και περνούσαμε

ατέλειωτες ώρες στην παραλία χωρίς αντιηλιακή κρέμα με δείκτη

προστασίας 30 και χωρίς μαθήματα ιστιοπλοΐας, τένις ή γκολφ..

Φτιάχναμε όμως φανταστικά κάστρα στην άμμο και ψαρεύαμε με

ένα αγκίστρι και μια πετονιά. Ρίχναμε τα κορίτσια

κυνηγώντας τα για να τους βάλουμε χέρι, όχι πιάνοντας

κουβέντα σε κάποιο chat room και γράφοντας ; ) : D : P

Είχαμε ελευθερία, αποτυχία, επιτυχία και υπευθυνότητα και

μέσα από όλα αυτά μάθαμε και ωριμάσαμε.

Αν εσύ είσαι από τους «παλιούς»... συγχαρητήρια! Είχες

την τύχη να μεγαλώσεις σαν παιδί...

Αγνώστου ταυτότητας μέχρι στιγμής.

Τον/Την ευχαριστούμε για το ταξίδι...

Πάρε Τα Τρία μου!

2011-04-06T02:51:00.000+03:00

Σήμερα Κλείνω 3 χρόνια στη Bloggoσφαιρα. Δεν μπορώ και δεν θέλω να πω βαριά και βαρύγδουπα πράγματα που ίσως και να μην ισχύουν ή ίσως να με βγάλουνε ψεύτη στην πορεία.
Όχι τόσο για να καλύψω την πάρτη μου, αλλά για να είμαι αξιοπρεπείς απέναντι στους ανθρώπους που με στηρίζουν.
Σας αγαπάω.
Είσαστε πολλοί οι φίλοι μου από εδώ μέσα [και μέσα] στη ζωή μου επώνυμα και ανώνυμα.
Ένα ΕΥΧΑΡΙΣΤΩ μέσα από την καρδιά μου σε όλους σας έτσι με λίγα και απλά λόγια.
Τραγούδια.
Ε θεός του κόσμου να σας έχει καλά!

Τελευταία Κυριακή της Αποκριάς. Ας πέσει και καμιά μάσκα τότε...

2011-03-06T08:43:00.000+02:00

Στην Αθηνοκεντρική Ετ1 έχουν πάθει ένα μετεωρολογικό Κοζλοντούϊ γιατί θα χιονίσει στην Αθήνα.
Εντάξει παλικάρια δεν θέλω να σας σοκάρω αλλά έχει ξανά χιονίσει στην Αθήνα, μην φοβάστε δεν θα πάθετε τίποτα!!!!....
Στο Mega ένα κύριος Βρασίδας/Παναγιώτης/Χαράλαμπος ένας κύριος κάτι... προσπαθεί να μας πείσει ότι τα όστρακα που έχουνε 18 Γιούρος το κιλό δεν είναι ακριβά και ΠΡΕΠΕΙ ΟΛΟΙ μας να βάλουμε στο Σαρακοστιανό [στο ποιο?] τραπέζι λίγα από αυτά! Δε γαμιέσαι ρε φίλε!
H ώρα είναι 7 το πρωί και εγώ ΠΑΛΙ ξύπνησα από ένα αφόρητο πόνο στο στήθος σαν να με πιέζει ταφόπλακα, μετά από 5 ολόκληρες ώρες ύπνου, και μιας και με πήρε ο ύπνος στις 2 το βράδυ, και κάθομαι και βρικολακιάζω. Έχω πιει ήδη μία [1] κανάτα καφέ, και σκέφτομαι ότι θα πρέπει να πάω ΚΑΙ στη δουλειά, αλλά φυσικά θα σέρνομαι λες και όλη νύχτα γύρναγα στα κωλάδικα.
Πράγμα που άλλες χρονιές ήταν δεδομένο και αναμενόμενο. Φέτος όμως “ούτε τηλέφωνα, ούτε φίλοι ούτε βόλτα!” και το κυριότερο ΟΥΤΕ ΛΕΦΤΑ! μιας και ζω το χειρότερο εργασιακό Γολγοθά των τελευταίων ετών. Έχω να πληρωθώ σχεδόν 3 μήνες, δεν μου κολάνε ασφάλεια, δεν καταφέρνω να διεκδικήσω τα χρήματα μου γιατί απλά έχω μπλέξει με γραφειοκρατεία,και φυσικά εάν κάνω οποιαδήποτε κίνηση απλά θα βρεθώ χωρίς δουλειά.
Και φυσικά θα πάρω τα αρχίδια μου.
Αυτό στις μέρες μας, είναι ένα ΔΙΟΛΟΥ κολακευτικό σενάριο, αλλά τι να κάνω η πουτάνα που η δουλειά μου δεν είναι απλά ένα μέρος της ζωής μου, αυτή τη στιγμή είναι το εναρκτήριο λάκτισμα [Kick Off που έλεγε και η γιαγιά μου] για να κάνω μία νέα ζωή, οπότε απλά νιώθω να πνίγομαι. Νιώθω μια τεράστια μέγγενη να μου σφίγγει το κεφάλι, σκέφτομαι ότι εάν είχα [που δεν τα χω] τα κότσια, η αυτοκτονία θα ήτανε μια εξαιρετικά καλή λύση για να ξεμπερδεύω μια και καλή με όλα αυτά. “Μα καλά είσαι χαζό?” θα μου πεις, όχι χαζό δεν είμαι. Απελπισμένος είμαι, και αυτό γιατί ξέρω πολύ καλά ότι: “Εάν δεν σπάσεις αβγά δεν κάνεις ομελέτα” και εγώ αυτή τη στιγμή προσπαθώ να μην σπάσω τα οποιαδήποτε εργασιακά αβγά μου, για λόγους που θα αναλύσω παρακάτω....
Τα νεύρα μου όμως είναι σε άθλια κατάσταση, και βλέπω το νευρικό κλονισμό να μου γνέφει με νόημα απο τη γωνία...τις τελευταίες μέρες [μετά τη δουλειά ή πριν τη δουλειά δεν έχει σημασία] κλείνομαι μέσα στο σπίτι γιατί απλά δεν έχω χρήματα να πάω πουθενά, και φυσικά όταν όλοι μου οι φίλοι έχουνε κανονίσει για τριήμερο και γώ πρέπει να πάω σε μία δουλειά που πλέων ΔΕΝ με αμείβει, ΔΕΝ με ασφαλίζει, ΔΕΝ μου δίνει υπερωρίες, αυτό με κάνει να γίνομαι ΑΚΟΜΗ ποιο σκατά. Θέλω απλά να ξεμπλέξω από όλο αυτό και δεν μπορώ να καταλάβω, τελικά είναι μια ακόμη δική μου προσωπική αδυναμία να αντεπεξέλθω των καταστάσεων, να χτυπήσω το χέρι στο τραπέζι και να πω “ΑΝΤΕ ΚΑΙ ΓΑΜΗΘΗΤΕ ΡΕ ΜΟΥΝΙΑ ΚΑΙ ΣΕΙΣ ΚΑΙ Η ΣΚΑΤΟΔΟΥΛΕΙΑ ΣΑΣ!” ή μήπως πρυτανεύει η λογική που λέει ότι πρέπει να κάνω υπομονή, για να δω τι θα γίνει και να κινηθώ πάντα σε χαμηλούς τόνους για να μην χαλάσω το [έτσι και αλλιώς] εύθραυστο προφίλ του καλού επαγγελματία???????????????
Αυτά και αυτά σκέφτομαι και σαλτάρω φίλε. Χαζεύω. Ίσως για κάποιους είναι υπερβολικό, ή εγωιστικό αλλά νιώθω όλο και ποιο πολύ βουτηγμένος μέσα στα σκατά. Σε ένα βούρκο που απεγνωσμένα προσπαθώ να βγω, και όλο μπαίνω ακόμη ποιο μέσα.
Και όλα είναι τόσο αλληλένδετα που με πιάνει γέλιο.
Όχι από ευχαρίστηση φυσικά ε!
Άκου!: Είσαι σε μία δουλειά που δεν σε αμείβει ή δεν σε αμείβει στην ώρα της και όταν τελικά γίνει αυτό τα λεφτά είναι πάντα “δαγκωμένα” ή απλά σε έχει δεδομένο γιατί “τι θα κάνει μας έχει ανάγκη και θα κάτσει να δουλέψει, και αν κάνει μαγκιές θα πάρει ΚΑΙ τον μπούλο” και έτσι αναγκάζεσαι να μένεις σε αυτή τη δουλειά γιατί δουλειές δεν υπάρχουν [ή δεν υπάρχουν εύκολα ευκαιρίες για εργασία] με αποτέλεσμα όλων αυτών......
.......στα 33 σου να μένεις ακόμη με τους δικούς σου με αποτέλεσμα να μην έχεις “χώρο” να μην έχεις “δικό σου”, να πρέπει να μένεις μέσα στο σπίτι φυσικά [γιατί όσο και να σε αγαπάνε, να σε προστατεύουν ή να σε λυπούνται] πόσο θα πας στα σπίτια των φίλων σου? Και πόσο θα κάτσεις στο γυμναστήριο και πόσο θα πας βόλτα στο δρόμο εάν δεν έχεις χρήματα? Αλλά σε ένα σπίτι με ένα αδερφό που το μυαλό του είναι βασισμένο στις λέξεις εκμετάλλευση και παρτακισμός, μια καταθλιπτική μάνα που δεν είχε ποτέ δική της ζωή με αποτέλεσμα να ζει τις ζωές των άλλων, να θέλεις χώρο και χρόνο να αποσυμφορήσεις το κεφάλι σου από τη δουλειά αλλά αυτό απλά να μην υπάρχει....
Αυτό συνεπάγεται ότι φυσικά δεν έχεις ζωή και δεν έχεις προσωπική ζωή και φυσικά δεν μπορείς να καλέσεις φίλους για ένα ποτό στο σπίτι, δεν έχεις το χώρο έστω να γαμήσεις ρε φίλε. Να πεις ότι θα κάνεις μια ξεπέτα έτσι να ξεκαυλώσεις και να σταματήσεις να σκέφτεσαι.
Για αυτό λοιπόν κοιμάσαι δουλεύεις και περιμένεις.
Έστω να χιονίσει στην Αθήνα.
Το γελοίο είναι ότι έξω έβγαλε ήλιο.

να ζήσουμε να την θυμόμαστε...

2011-03-03T18:20:00.000+02:00

“Λένα αγάπη μου!” φώναξε ο floor manager, “Η ταχυμεταφορική έφερε μια καρδάρα Γαλοτύρι Βερδικούσας που το στείλανε κάτι θαυμαστές σου. Που να το αφήσουν λέει?”
Η Λένω πετάχτηκε πασίχαρης από το δωμάτιο που την έβαφε η μακιγιέρ της ο Μιχαήλ, στο πλατό να παραλάβει την καρδάρα. Ξαφνικά ανάψανε τα φώτα άρχισε η αντίστροφη μέτρηση και έτσι λοιπόν βρέθηκε στον αέρα [και δη στις οθόνες μας] με το μαλλί τραβηγμένο πίσω τσίτα [“τράβα το καλά πίσω το ρημάδι το μαλλί σου μωρή κακό χρόνο να μην έχεις για να σε βάψω” φώναζε η Μιχαήλ ο μακιγιέρ”] και το προσωπάκι της βαμμένο στο χρώμα του σαρανταημέρου μνημόσυνου, μη σου πω και της κηδείας μαζί [“καλός άνθρωπος ο μακαρίτης Τούλα μου, αν και λίγο γρουσούζης.....τι τα θες τι τα μελετάς ένα τίποτα ήμαστε σε αυτή τη ζωή ....φσσσσσσσοοοουυυυυλουρππππππ τον ελληνικό καφέ”]
Μετά άρχισε ο ορυμαγδός και ο θρήνος.
Αν ήτανε ταινία θα τανε του Αγγελόπουλου ή του Μπρέγκοβιτς [μεγάλη η χάρη τους]
Βαρεμάρα, πλήξη, ανία, φτωχολογιά στο κοινό κάτι αδερφές με πλαστικά σημαιάκια που τους μείνανε από την παρέλαση, μια μουνταμάρα και ένα πράμα σαν κάποιος να ξέχασε να ανάψει το καλοριφέρ.
Τη σόμπα στην προκειμένη γιατί μιλάμε για φτώχεια.
Κάποια στιγμή αρχίσανε και τα τραγούδια και καταλάβαμε περί τίνος πρόκειται, γιατί μέχρι τότε.....
Την αρχή έκαμαν τα Κόκκινα Χαλιά εμπνευσμένα από το στυλ του μακαρίτη James Dean και που μάλλον μπέρδεψαν το φεστιβάλ ΚΝΕ Οδηγητή με το Φεστιβάλ τραγουδιού της Eurovision.
Μετά βγήκε η Βαλάντω.
Εγώ με αυτό το κορίτσι έχω θέμα. Που πας καλή μου κοπέλα να κάνεις καριέρα με το όνομα αυτό? [δηλαδή φαντάσου σκηνικό: Να πας στα μπουζούκια να ακούσεις το Βαλάντη να τραγουδάει με τη Βαλάντω και να πίνεις Ballantine's] Φωνάρα μεν, πολύ σεντιμεντάλ δε, και το φόρεμα μια ομορφιά Τούλα μου!! Κάποια στιγμή εύλογα αναρωτηθήκαμε στην παρέα [ποια παρέα δηλαδή δυο νοματαίοι ήμασταν σαν τς κούκοι] αν την πηγαινοφέρνουν με το σκηνικό μαζί έτσι που τανε καρφωμένη η [λέγε με ουρά] στα πατώματα. Οπότε καμένο χαρτί και αυτό τσάμπα και βερεσέ το αρχαιοελληνικό look, Γιατί θυμάσαι αναγνώστη μου, το κανε το Αρχαιοελληνικό και η Καιτούλα τότε με το Φόρεμα το Ζήλια Κριθαριώτη και αναρωτιόταν ο μακαρίτης ο πατέρας μου αν φοράει κυλότα η Καίτη και είδες τι πάθαμε.
Όχι μωρή που δεν φόραγε κυλότα η Καιτούλα!!!!
Στη συνέχεια που λες κουμπάρα, έγινε ένα μπέρδεμα με τα κανάλια γιατί έδειχνε κάτι άνθρωπες με μπάλες να χοροπηδάνε σαν τα τραγιά. Μάλλον υπέθεσα ότι είναι να κάνουν aerobick ή pilates θα σε γελάσω και δεν το θέλω.....
Αλλά μετά με τηλεφώνησε η κουνιάδα μου η Νίτσα από τη Βροντού και με είπε ότι είμαι χαζιά γιατί αυτοί οι άνθρωπες, είναι συγκρότημα άνθρωπες και όχι μάθημα γυμναστικής, σαν αυτά που δείχνει το Μακεδονία tv το βράδυ όταν γυρίζεις και “Πάλι μαλακίες δείχνει η τηλεόραση ρε πούστη μου!”
Οπότε δεν έγινε λάθος στα κανάλια, μάλλον με πείραξε η coca cola.
Και να σου πετιέται η “Με λένε Πόπη” στη σκηνή, ντυμένη κακέκτυπο της Έλλης Κοκκίνου, μαζί με το μπαλέτο από το Baby O' [Εκεί στη Συγγρού καλέ!] Που πας μωρή που ήσουν για το 1ο πρόγραμμα στο Platinum και στον Καλιγούλα. Άνοιξε και τα πόδια το μικρό, πέταξε και τις μπούτες έξω, το χει πιάσει το νόημα. Φωνάρα σου λέει!
Το τραγούδι... ποιο τραγούδι καλέ? Τραγουδούσε δεν θυμάμαι? Εγώ τα μπούτια της κοίταγα!
Δόξα το θεό που τα τραγούδια είναι maximum 3 λεπτά και γλιτώσαμε το ξεροχύσιμο μπροστά στην οθόνη.
Γιατί αγάπη μου, πριν προλάβω να χασμουρηθώ από την ανία, Βγήκε ο Λούκας ο γκαβλιτζέκουρας στη σκηνή “Ο άντρας ο πολλά βαρύς” και “Σκάσε μωρή χαμούρα μη σε σκίσω” παρέα με ένας αρκουδιάρη και κάτι τσόλια που πήρανε μεταγραφή από ένα τσίρκο που έτυχε να δίνει παραστάσεις στο Αιγάλεω. Ειδικά δε αυτός με το κράνος, που γυρίζει σαν την σβούρα πάνω στο τραπέζι, αν κάνουν καμιά μαλακία από την ΕΡΤ και κάνουνε μεγάλο promo tour, το χει πάθει αέρα πατέρα το αυχενικό στο λέω μαλάκα!
Ο Λούκας είναι [γ]καύλαρος , έχει ματάρες, έχει φωνάρα αλλά το τραγούδι αυτό είναι σαν να προσπαθεί ο Timbaland να mixarει Μητροπάνο.
Α[πο]τυχία!
Να μην σχολιάσω για το κουστούμι βέβαια.... Που είναι που είναι ψιλόλιγνο το κατέ, [να μου το θυμηθείς αυτό θα χει μεγάλη ψωλή είμαι σίγουρη] ήρθε και έδειχνε σαν φασουλόβεργα!
Και ενώ στα ενδιάμεσα βλέπαμε τη Θεία Λένα να συνεχίζει να συμπεριφέρεται σαν θεία με κανελί τσεμπέρι στο μνημόσυνο του συμπέθερου, φτάσαμε με μια ανάσα στο τελευταίο τραγούδι
Όπου! Βγήκε η Καλομοίρα ντυμένη Katty Perry με το Ψευδόνυμο Niki Pontiki κάτι τέτοιο δηλαδή, και τραγούδησε ένα πολύ όμορφο Gay Anthem [που σαν να τις βλέπω στο ΕΝΟΛΑ να χτυπιούνται και να αλυχτάν] Όπως δε επισήμανε πολύ κομψά ο φίλος μου που βλέπαμε μαζί το μνημόσυνο, “Θα δείχνουν και το video για να φαίνεται και η χορογραφία”.
Εδώ κάπου φυσικά θα πρέπει να συνεχίσω να σου πω για τη Βουλγάρα υβρίδιο Pink+Robyn+Jason Donovan= L.F.E. Και τη μικρή χαρούμενη Μαλτέζα με τη βλεφαρίδα κάγκελο και το φρύδι γαϊτάνι, αλλά έξω βρέχει. Εγώ βαριέμαι να γράψω άλλο, κρύωσε και ο καφές μου.
Άσε που ένα κάρο πικρόχολες αδερφές σαν και μένα σήμερα κάνουν το ίδιο στη υπόλοιπη bloggoσφαιρα
Λατρεύουν κράζοντας την [τη] Eurovision [για αυτό] και ασχολούνται μαζί της!

Η ζωή είναι ένας κώλος. Για αυτό γάμησε τον προτού σε χέσει!

2011-03-02T01:57:00.000+02:00

Σκόπευα να κάνω ένα άλλο post αλλά πάλι με προλάβανε τα γαμημένα γεγονότα.
Εδώ και μερικές ώρες βλέπω το fb να έχει γεμίσει με “δηθενικά” groups για “τα παλικάρια που χάσανε τη ζωή τους” και φυσικά αναφέρομαι στο γνωστό περιστατικό με τους δύο άτυχους αστυνομικούς που χάσανε τη ζωή τους εν ώρα υπηρεσίας -και μάλιστα για 800 Euro-
ok λυπάμαι αλλά this is fuckin life honey.
Τα βρίσκω πολύ ψεύτικα και δήθεν όλα αυτά τα groups που όλοι τρέχουνε να κάνουν join. Και να γράψουν ένα κάρο μαλακίες για το πόσο πονάνε και πόσο λυπούνται. Θα μου πεις “Ντόνα χρυσή μου η ζωή δεν είναι το fb”
Ναι αλλά το fb είναι μια μικρογραφία της κοινωνίας μας έτσι δεν είναι?
Οι ίδιοι άνθρωποι που κάνανε join στα goups για τον χαμό του Αλέξη Γρηγορόπουλου.
Ναι αλλά όταν έφαγε ο μπάτσος τη μολότοφ στη μάπα στο σύνταγμα ήτανε καλά ε?
Άκου να σου πω αγάπη μου. Όλοι μας πάμε στη δουλειά κάθε μέρα, για ένα κομμάτι ψωμί έτσι σκατά που χουμε γίνει. Το αν θα γυρίσουμε στο σπίτι μας δεν το ξέρει κανείς και κανείς δεν θα φτιάξει ένα group για “την αδικοχτυπημένη καθαρίστρια” που επειδή σηκώθηκε από τις 5 το χάραμα να πάει να καθαρίσει σκάλες, έφτασε 11 και κουτουλάει από τη νύστα και την χτύπησε ένα διερχόμενο αυτοκίνητο που δεν πρόσεξε.!
Κατά βάθος μου λένε ότι είμαι αριστερό και αναρχικό στοιχείο. Δεν ξέρω μπορεί να έχουνε δίκιο. Δεν τα βάζω με δύο πεθαμένους [θεός σχωρέστα τα παιδιά] αλλά τα βάζω με την γαμημένη την υποκρισία του κόσμου μας. Με τον καθωσπρεπισμό και την υποκρισία μας.
Οκ ρε παιδιά οι αστυνομικοί κυνηγάνε κακοποιούς, και οι κακοποιοί κουβαλάνε όπλα, και τα όπλα σκοτώνουν.
Ακόμη και τα άδεια.
Για αυτό τους λέμε κακοποιούς. Αλλιώς θα κουβαλάγανε λουλούδια και θα τους λέγαμε λουλουδούδες. [αν και μεταξύ μας, έτσι και πατήσεις λιωμένο γαρύφαλλο με το δωδεκάποντο ισοδυναμεί με έγκλημα που μπορεί να οδηγήσει στο θάνατο]
Γελάς ε? Για γέλια είμαστε μαλάκα και μη γελάς καθόλου!
Προχθές το βράδυ βγήκα από το γυμναστήριο περασμένες Δέκα, έβρεχε και έκανε κρύο. Να σου από μπροστά μου δύο μηχανές δικάβαλες με τα παλικάρια Δίας επάνω.
Χέστηκα πάνω μου και φαντάσου ήμουν με τις φόρμες από το γυμναστήριο!
Κράνος robocop φυμέ, μπόι τρία μέτρα να φαινόμαστε κιόλας ντέ! κόψιμο ταχύτητας επιτόπου, -γιατί είπαμε στο μυαλό του Έλληνα μπάτσου οι άνθρωποι μεταξύ 10-100 ετών δεν έχουνε πόδια και δεν περπατάνε, πηγαίνουν με το αυτοκίνητο. Περπατάνε μόνο οι εγκληματίες, οι λαθρομετανάστες, και οι φτωχοί που συνεπάγεται ότι αφού είναι φτωχοί μπορεί να είναι και τα δύο προηγούμενα.
Ξέρω ότι θα φάω χοντρό κράξιμο για την ανάρτηση αυτή, αλλά ποτέ δεν είδα τόση λύπη και σπαραγμό για κανένα από τα παιδιά που αυτοκτονούν στο στρατό, και πίστεψε με τα ποσοστά έχουν πάρει την ανηφόρα εδώ και χρόνια και φτάνουνε για Κιλιμάντζαρο μεριά!
Δεν λυπάμαι γιατί είναι δύο υπάλληλοι που είχανε ένα εργατικό ατύχημα.
Έτσι απλά!
Δεν υπογράφει κανείς συμβόλαιο όταν μπαίνει στα σώματα ασφαλείας ότι θα βγάλει όλη τη θητεία του σε ένα γραφείο συμπληρώνοντας αιτήσεις. Έτσι δεν είναι?
Μα για Οχτακόσια Ευρό θα μου πεις?
Τι να κάνουμε ρε φίλε, και εγώ κινδυνεύω κάθε μέρα με τις φωτιές και τα μαχαίρια. Και να μου σκάσει το ατμοκάζανο και να με κάνει λιώμα, και δεν παίρνω ΟΥΤΕ 800! αλλά αυτή είναι η δουλειά και αυτή είναι η ζωή.
Πάντα Λυπάμαι και τους ανθρώπους [ειδικά τα μικρά παιδιά που αγαπώ, και τους νέους ανθρώπους που έχουν όνειρα] και ποιο πολύ τα καημένα τα ζωάκια αλλά ποτέ δεν λυπάμαι τις ιδιότητες, της ταυτότητες, και τα επαγγέλματα.
Ακόμη και αν αυτά έχουν φτιαχτεί για την προστασία του πολίτη και όχι για τη μαγκιά και το τσαμπουκαλίκι.
Καληνύχτα σας.

Ο Αράπης και το αυτοκινητάκι της Barbie!

2011-02-06T16:08:00.000+02:00

Όχι μωρή σκάσε και σταμάτα να με χτυπάς με το Manolo στο κεφάλι!

Εδώ είμαι.

Ε ναι έλειψα λίγο η θεία τι να κάνω?

Αλλά πως όχι πες μου πως να αντισταθώ η ρουφιάνα με αυτό τον Μετεωρίτη Πολιτιζμού και πχιότητας που ήρθε με δύναμη να κατσικωθεί στο προσκήνιο της Ελληνικής Ζώου Μπιζ?

Θεέ μου τρέμω από τη συγκίνηση η ρουφιάνα!

Η Νεράτζω μωρή γύρισε νέα ταινία [εδώ το κοινό κάνει διάφορα τύπου: ΩΩΩΩΩΩΩ!!!! ΑΑΑΑΑ!!!! Πέφτουν και αλυχτάν σαν τη Μήδεια στα πατώματα και παθαίνουν και άλλα τέτοια δυσοίωνα και καλιαρντά]

Το είδα! το είδα! το είδα! χθες η θεία και φυσικά δεν γίνεται και δεν είναι δυνατόν να μην το σχολιάσω με το δικό μου χαρακτηριστικό τρόπο!

Έλα κοινό μου δεν θα σε κουράσω!! Το ξέρω ότι διψάς για λίγο καλό ποιοτικό κινηματόγραφο

[ο Σινεμάς!]

Η ταινία ξεκινάει με τη Νεράτζω ντυμένη άνθρωπο τον σπηλαίων, με ένα sic, λυκοτόμαρο – προβιά, μια Καούκα, τζουρνεμένη από το “Η ζωή της άλλης”, και τα χαμένα γυαλιά της συχωρεμένης Έλενας Ναθαναήλ, να οδηγάει περιχαρής το αυτοκινητάκι της Barbie. Η κάμερα δείχνει με come il faux τρόπο, το [κατά πάσα πιθανότητα φτιαγμένο με μαρκαδόρο Cariocca] tattoo “666” στο δεξί χέρι και συ γελάς γιατί. ΝΑΙ! Ο Alice Cooper είναι ξανά στη μόδα!

Πρώτο Φόντο ένας ερημικός δρόμος κάπου στα ΒΠ, φωτισμός σε κάτι από ξημέρωμα, [μπορεί να είναι και απόγευμα, όρκο δεν παίρνω] αλλά οπωσδήποτε είναι καλοκαίρι και θα σου πω και συ θα δεις μετά γιατί.

Η Πρωταγωνίστρια αρχίζει να γδύνεται καταμεσής του δρόμου σαν την δαιμονισμένη και να χαιρετά τα διερχόμενα αυτοκίνητα, μιας και αυτό ας πούμε είναι κάτι το τελείως φυσικό στην ελληνική πρωτεύουσα. Εσύ αρχίζεις και απορείς “μα είναι όντως καλοκαίρι?” ή “κάνει τόσο ζέστη εκεί κάτω στα ΒΠ?”

[μια φορά ένας φίλος μου τζάνκουλας μου είχε πει ότι έβγαινε γυμνός στο πάρκο στα χιόνια μετά που βάραγε τα σούτια γιατί λέει ζεσταινόταν υπερβολικά από τη ζουζού τώρα αυτό πως μου ήρθε δεν ξέρω, θα σε γελάσω]

Πρώτο κοντινό ζουμ, στην κυτταρίτιδα και εκεί εσύ αρχίζεις ήδη να κλαις το 15 ευρώ που έδωσες.

Και ενώ έχεις χάσει ήδη 2 λεπτά από τη ζωή σου νάσου και έτερο γκροπλάν σε κάτι μαρμαρίνες με το ιλαρό τακούνι της Νεράτζως να χτυπάει με γδούπο και μετά πατάς το Fast Forward.

Η [ο θεός να την κάνει] ηθοποιός κοιτάει με τρόπο την κάμερα σε κοντινό και δηλώνει περιχαρής ότι θέλει να κάνει κάτι το αλλούτερο! Κάτι το διαφορετικό! Και για να σου δείξει πόσο καλά ξέρει να το κάνει αυτό το διαφορετικό αποπειράται να χώσει ολόκληρο το χέρι της στο στόμα, σε μία σκηνή που πιότερο θυμίζει κάποιον που πάει να ξεράσει, ή κάποιον σχιζοφρενή που βγήκε από το ψυχιατρείο στη μονάδα οξέων, παρά τσόντα.

Μια Μπουχάρα στο πάτωμα [που ομολογουμένως θέλει ηλεκτρική αλλά τους έφυγε η Πολωνέζα οικιακή βοηθός] αγορασμένη μάλλον από Αθίγγανους [sic!] σε λαϊκή αγορά, και κοντινό πλάνο σε ένα ζευγάρι Ροζ γόβες που η κοπελιά - “λέγε με και πορνοστάρ” δηλώνει με χαριτωμενιά και πάθος ταυτόχρονα, ότι είναι “Ζονζονελ”

[πανάθεμα με ολόκληρο τον κόσμο έφαγα η βλαχάρα στο Google ούτε και τα βρήκα τι σκατά είναι]

Αυτό ήτανε πρόλογος!

“Επειδή βαρέθηκα να πηγαίνω με άσπρους” [γιατί τάχα πόσοι είναι αυτοί που δεν έχεις πάρει? αναρωτιέμαι εγώ] “Θα κάνω κάτι διαφορετικό” [να μάθεις σταυροβελονιά η πλέξιμο ας πούμε?] “Και να καλέσω δύο αγόρια περίεργα” [ Τον Κουασιμόδο και τον Φρανκενστάιν?]

“Θέλετε να δείτε?” [όχι αγοράσαμε το DvD γιατί δεν είχαμε που αλλού να ξοδέψουμε το 15 ευρώ]

“ Η όχι?” [ΟΧΙ! Αλλά εδώ που φτάσαμε, δεν παίζει και τίποτα καλό η τηλεόραση για πες...?]

Εκεί μετά από την επίμονη προτροπή της “λέγε με και μοντέλοηθοποιοτραγουδιτριαγυρίζωκαιτσόντες” πρωταγωνίστριας.

[Και αγωνίστριας όπως θα δούμε στη συνέχεια, γιατί αγάπη μου δεν μπόρεσες να κουμαντάρεις τον Ian Scot στην προηγούμενη ταινία σου, που πας μωρή καημένη να κουμαντάρεις τώρα τους Βόες?]

Κάνουν την εμφάνιση τους δυο σοκολατί αγόρια που κάλλιστα θα έλεγε κανείς ότι είναι οικονομικοί πρόσφυγες απ' αυτούς που πουλάνε τους τσεντέδες στο δρόμο, αλλά φευ ο ένας είναι ο πασίγνωστος Big Willy [Κανονικό όνομα Ομάρ Ουίλιαμς, γνωστός και ως Μπιγκ Ουίλι (Big Willy)Ο Ομάρ λοιπόν είναι 43 ετών, και γεννημένος στο Νορθάμπτον της Αγγλίας στις 27 Νοεμβρίου του 1967 [Τοξότης] Επειδή μάλλον το 1,80μ. δεν σας λέει τίποτα, ας αναφέρουμε ότι το καυλί του είναι 23 εκατοστά σύμφωνα με τις πιο ...συντηρητικές μετρήσεις και αγγίζουν τα 27 εκατοστά, όπως αναφέρει ο ίδιος στο βιογραφικό του. Για αυτό σου λέω ΠΟΥ ΠΑΣ ΜΩΡΗ ΚΑΗΜΕΝΗ?] και ο άλλος είναι ένας ανερχόμενος πορνοστάρ που τον έχει εξίσου τεράστιο, αν και Αν και για να σου πω την πικρή αλήθεια, εγώ νόμιζα είναι ο Κύπριος που κάρφωνε τη γελάδα στο άλλο DvD, βαμμένος με λαδομπογιά για να κάνουνε οικονομία.

Η Νεράτζω σόλο κλαριντζής στην πρώτη σκηνή του Menage a trois-Τριότα-παρτούζα, και μετά κλασικές στάσεις, Ρατσιστικές ατάκες του τύπου “Σκίσε με Αράπη μου”, η Νεράτζω να γαμιέται με τη χάρη που ο Βούδα θα έκανε πατινάζ στον πάγο [άκομψο! Πολύ άκομψο χρυσό μου!] μία εξαιρετικά αποτυχημένη απόπειρα οπίσθιας διείσδυσης [πάρσιμο από κώλο για όσες δεν κατάλαβαν] που ειλικρινά εμένα με απογοήτευσε γιατί τέτοιες προχειρότητες για τέτοια εγχειρήματα χωρίς λιπαντικό, από μεγάλους πορνοστάρ, δεν τις περίμενα. Αυτό ήτανε σαν να προσπαθείς να παρκάρεις αεροπλανοφόρο με ομίχλη και χωρίς φώτα, στη μαρίνα Ζέας χρυσό μου!

[Και όχι! Όταν λέω μεγάλους πορνοστάρ δεν αναφέρομαι στην ξανθιά με τα ροζ τακούνια, και το μουζαντό καουκικό παγκρό στην κουρούπα] τελικό χύσιμο στη μάπα, και κλείσιμο της ταινίας με την Πολωνέζα Οικιακή Βοηθό, που γύρισε άξαφνα και απροειδοποίητα και καθυστερημένα από το Σκλαβενίτη που χε πάει να πάει φτηνά σέσκουλα για να κάνει πίτα. Βρέθηκε η γυναίκα στο πλάνο τούς έλειπε και η Ουκρανέζα που χανε πει να βάλουνε για φινάλε, και έτσι κλείνει ένα ακόμη Υπεραριστούργημα, που πίστεψε με θα είναι σκάνδαλο εάν δεν πάει στα όσκαρ!

Τελικά η ταινία κύλισε στο Fast Forward Και ζήζαμε εμείς καλά και αυτή αν όχι καύτερα, σίγουρα βαθύτερα!

ΥΓ

συγχωρέστε με για την απουσία μου θα δικαιολογηθώ με έτερο πόστ!

Σας φιλώ

Η Θεία!

ΧΧΧ

Παραδοχή?

2010-12-06T00:43:00.000+02:00

Το θέμα είναι ότι άρχισα να το παραδέχομαι.

Ούτως η άλλος δεν υπήρχε άλλη λύση, μιας και όλα έδειχναν ότι ο πιτσιρικάς ή κάτι κατάλαβε ή απλά ξενέρωσε, και έτσι λοιπόν στις αρχές του καλοκαιριού αποφάσισα να αλλάξω γυμναστήριο μιας και ήταν ο μοναδικός τρόπος να σταματήσω να τον βλέπω.

Βλέπεις πήγα να το παίξω “Μέγα Αλέξανδρος” η ηλίθια!!!

Τρομάρα μου.... “Ότι δεν λύνεται κόβεται” αποφάσισα, και έσβησα το νούμερο του από το κινητό μου. Καλού κακού έκανα και ένα φορμάτ στην κάρτα.

Άδειασα και την SIM αλλά πάλι ποτέ δεν ξέρεις με τη θεία Ντόνα πως μπορεί να σου κάτσει και άλλαξα και συσκευή.

Από τότε μέχρι τώρα περάσανε σχεδόν οχτώ μήνες από την τελευταία φορά που τον είδα.

Φυσικά η ζωή μου συνέχισε να κυλάει κανονικότατα. Ούτε πέθανα ούτε και κλείστηκα στο μοναστήρι. Απλά προσαρμόστηκα στο νέο γυμναστήριο, έδωσα βάση στους φίλους μου και στη δουλειά μου

Αλλά ρε πούστη μου όσο και να προσπαθείς κάτι λείπει και όπως λέει και η Ελευθερία “Ζωή που δεν μοιράζεται είναι ζωή κλεμμένη”... για να μη σου πω για το άλλο που λέει “πάντα πάντα θα ναι αργά. Δεύτερη ζωή δεν έχει...”

Νάσου λοιπόν κάτι Σαββατόβραδα να ψάχνω στον κόσμο μπας και τον πετύχω... ειδικά μετά από ξίδια... και ειδικά κάτι απογεύματα που γυρίζω σπίτι μετά τη δουλειά και σκέφτομαι στο δρόμο.. Και να σιγά σιγά που γνώριζα κάποιον αλλά έλεγα “μπα δεν είναι σαν το μικρό” και να που σταμάτησα να ψάχνομαι όλο και λιγότερο να βρω σύντροφο ή ξεπέτα.

Άντε καλά σε αυτό το τελευταία γράψε ΑΚΥΡΟ γιατί δεν κάνω ξεπέτες

Το θέμα όμως εν κατακλείδι είναι ότι κάποια στιγμή έπιασα να κοροϊδεύω τον εαυτό μου και όλους τους φίλους μου προσπαθώντας να το παίξω Miss Independent και επιμένοντας ότι δεν είναι τίποτα και όλα είναι μέσα στο μυαλό μου, φυσικά περιμένοντας να μου περάσει λες και είναι γρίπη.

“Κάνα αίσθημα θειούλα?”

Σφίγγα η θεία. Να κοιτάει τα ταβάνια!

Μούγκοθόδωρος!

Μέσα σε όλο αυτό βάλε δυο βασικότατα πράγματα!

Μια τεράστια απορία. Σαν μια τελεία σε μια παράγραφο που δεν έκλεισε - “μα που σκατά είναι εξαφανισμένος αναρωτιέμαι εδώ και τόσους μήνες και μου φαίνεται τόσο μα τόσο παράξενο που δεν τον έχω πετύχει ΠΟΥΘΕΝΑ έστω και για μία φορά” - και μια εξαιρετικά άβολη αίσθηση απουσίας - “Μου λείπει το μαλακισμένο”

Μετά πέρασε το καλοκαίρι και με τα πρώτα φύλλα ήρθανε και κάτι όνειρα μερικά βράδια που ξέρεις ε?

Είναι αυτά τα όνειρα που όλη την υπόλοιπη μέρα είσαι λες και ήπιες καφέ φτιαγμένο με ηρεμιστικά, που κυκλοφορείς με μια μαλακισμένη απορία ζωγραφισμένη στη μούρη αλλά με νεύρα - “γαμημένο υποσυνείδητο άντε μου και στο διάολο τώρα!”- και που τελικά συνήθως θα πιεις το Βόσπορο για να ξεχάσεις, πράγμα το οποίο φυσικά θα έχει ακριβώς τα αντίθετα αποτελέσματα

αυτό στο υπογράφω

Σκέφτηκα να τη στήσω έξω από την προπόνηση μόνο για να τον δω. Σκέφτηκα να πάω από εκεί που δουλεύει να κάνω τάχα μια δουλειά. Σκέφτηκα να τηλεφωνήσω στο σπίτι του. Σκέφτηκα χίλια δυο τελικά δεν έκανα τίποτα! Μα τίποτα απολύτως από όλα αυτά. Απλά δεν γίνεται.

Κατά βάθος ξέρω και ας μην το παραδέχομαι ότι δεν θα ήθελα κάποιος να μου τα κάνει όλα αυτά και φυσικά σκέφτομαι ότι για να έχεις ξεκόψει με κάποιο άνθρωπο, ή μάλλον για να έχει ξεκόψει κάποιος έτσι απότομα μαζί σου, τις ποιο πολλές φορές είναι γιατί έγινε κάτι, και όχι γιατί δεν είχε καλό Feng Sui η ήταν ανάδρομος ο πλανήτης τάδε...

έτσι λοιπόν εδώ και τόσο καιρό μένω με τα ερωτηματικά μου να αναρωτιέμαι. Ειδικά τώρα, αυτή την εποχή που σκάει όλη αυτή η παραμύθα τύπου: “Ω τι καλά έρχονται Χριστούγεννα και όλοι ΠΡΕΠΕΙ να έχουμε ένα γκομενάκι να περάσουμε αγκαλιά” αρχίζω και φρικάρω γιατί τον ψάχνω τον καριόλη και καταπώς φαίνεται και αυτός ο Μέγας Αλέξανδρος μαλακίες έλεγε.

Ότι δεν λύνεται και κόβεται αφήνει ερωτηματικά, αφήνει σημάδια, και τελειώνει δύσκολα.

Η μήπως όχι?

Εγινα 34.Αισιως δοξα το θεο!

2010-11-20T13:04:00.000+02:00

Σαν σήμερα το 1977 Η ΝΔ αναδεικνύεται και πάλι κυβέρνηση, συγκεντρώνοντας το 41,84% των ψήφων και 171 έδρες.

Η μάνα μου είχε κοιλόπονο πραγμα που δεν ξερω εαν εχει να κανει με τις εκλογες [τυπου χέστηκα απο τη χαρά μου] αλλά κατι θείες απο αυτές που μυρίζουνε μετάνοια και σαρανταπενθήμερο μνημόσυνο, που έχουν αποψη απο τη συνταγή για κουλουράκια μέχρι την ενθρόνιση του βασιλιά στη Σουηδία, προνόησαν και τις βάλανε ζεστά στην κοιλιά της αλλά δεν υπολογίσανε δυο βασικά πράγματα ότι η μαναμ ήταν έγκυς και φυσικά το μαλάκα που βρισκότανε μέσα.

Και έτσι ο μαλάκας αφού είδε ζεστά είπε να βγεί προς τα έξω. Και τι κατάλαβες που γεννήθηκες με νικητή τον Καραμανλή θα μου πεις?

Ανυπόμονος ανθρωπας απο τοτε χρυσό μου τι περιμένεις. Για αυτό έχω οροσκόπο Υδροχόο.

Με πήρανε άρων άρων να με πάνε στη θερμοκυτίδα στη Σαλονίκη αλλα οι δρόμοι ήτανε κλειστοί και ο ταρίφας ανέβηκε φίλε, επάνω στο πεζοδρόμιο του λιμανιού στη Λ. Νίκης.

Απο τότε δεν τη μπορούσα αυτή την πόλη αφού!

Οι γιατροί φυσικά επιμένανε ότι γεννήθηκα με σκοπό να πεθάνω γιατι 8 μηνων και κατι λιγοτερο απο 1 1/5 κιλό η αλήθεια είναι ότι ήμουνα να πάρω και το μπούλο.

Το μπούλο δεν τον πήρα αλλά πήρα τα υπόλοιπα 80 κάτι κιλα. Και ακόμη κάνω αμαν να τα χάσω η πουτάνα!

Τον ταξιτζή εκείνο τον ξαναπέτυχα και όταν του θύμισα το σκηνικό σταμάτησε και με κοίταγε λες και έβλεπε τη γιαγιά του τη μακαρίτισσα!

Εχω μια γυναίκα που τη λένε μαγειρική και ο γαμος μαζί της προέκυψε μάλλον γιατί η μάνα μου ήτανε λιχούδα σε εκείνη τη φάση της ζωής της [ βλ. Ειμαι εγκυος στο μαλακα, και για τα υπόλοιπα 34 χρόνια παρέμεινε έτσι απο όσο βλέπω]

Για αυτό και γω απο πάντα ανακατέυομαι με τα τηγάνια μέχρι που τα παντευτηκα και κανα χαϊρι και είδα προκοπή!

Μετά στη σχεση μου με τη γυναικα μου τη μαγειρικη ηρθε μια ξύλινη που τη λένε Κυρια Μανωλίδου και κάτι τζάνκια με Tattoo και εγω σταμάτησα να λέω ότι μαγειρέυω. Αλλα την αγαπαω.

Οχι τη Μανωλίδου μωρη!

Εχω και μια ερωμενη. Απο το 94 επίσημα.

Που τη λενε μουσικη και δεν μπορω μακριά της!

Σιχαίνομαι την κανέλα το ρύζι πλάφικαι τη φέτα.

Πίνω φραπε χειμώνα καλοκαίρι

Και αισίωςσήμερα μπαίνω στα 34.

Βοήθεια μας.

Θα με δεις και θα πάθεις ατύχημα βάζεις στοίχημα?

2010-10-21T17:16:00.000+03:00

Η θεία ώς γνωστών είναι σκυλί του πολέμου.
Και άμα λέμε σκυλί εννοούμε αυτά τα μεγάλα τα λυκόσκυλα, όχι τίποτις σαλονάτα του καναπέ.
Σήμερα κορίτσια το μάθημα, έχει αφιερώμα στο καλό πχιοτικό άσμα να πούμε.
[Μωρή Σούλα να δεις! Κάτι ήπιε αυτή μεσσημεριάτικα και μιλάει σαν πουτάνα απο την Τρούμπα]
Γιατί αγάπη μου τι μας πουν και οι Βίσσες και οι Βανδές όταν ή Ιστορία έχει γραφτεί με Παγιέτα, Στράς, Φτερά και Πίπουλο [Πολύ πίπουλο όμως σε λέω! Ίσα με Δύο κοτέτσια]
Το Σκήπτρο ανήκει στην Υπέρτατη Ντάνα:

ΡΙΤΑ ΣΑΚΕΛΛΑΡΙΟΥ!

Αδερφομάνα απο τις λίγες με τη χαρακτηριστική βραχνάδα στη φωνή γεννημένη στη Σητεία το 1934 και καμια Σαρανταριά Δίσκους στο ενεργητικό της. Τι να πρωτοπείς χρυσό μου για αυτή τη γυναίκα! Που στη Δεκαετία του 80 οι άλλες τρέχανε να διπλώσουνε την κουφόπιετα και να σιάξουνε τη βάτα και η Ριτάρα δήλωνε ότι έκανε Λίφτινκγ περήφανη αποδεικνύοντας στο διαταύτα ότι «Οί Σαραντάρες ίσων με Δϋο Εικοσάρες» και γύρναγε με τα Τεκνά [χάου λεημ ιζ δατ ουρντ?]
Έχει τραγουδήσει τον άμμο της Θάλασσας και κόντρα στο καραλαϊκο της προφίλ το 1986 τραγούδησε με την Βίσση και έφτιαξε δίσκο με τον Καρβέλα. ευθύνεται για τα μαυρισμένα μας πνευμόνια και τα καμένα μας συκώτια [τα τσιγάρα και τα ξύδια γιά!] Ξέρεις κανένα να μπορεί να αντισταθεί στο:
«Σώσε με Δώς μου να πιώ το Δηλητήριο?
[Στίχοι μουσική Νίκος Καρβέλας απο το δίσκο ΑΡΕΣΩ tip: Στα Φωνητικά ο Δημήτρης Κοντολάζος]

Συνεχίζουμε στο ίδο μοτίβο με μια ίσως απο τις ποιό Ντάνες και θεότητες που υπάρχουν αυτή τη Στιγμή στην πιάτσα. Νύφη της σχωρεμένης απο πάνω έχει φάει μπουνίδια απο την μακαρίτισσα με το τουλούμι. Μάυρο γάμο έκανε η γυναίκα αλλά επιβιωσε η πουτάνα και συνεχίζει να επιβιώνει κόντρα στα πάντα.
Τι έννοείς όταν ρωτάς: «Ποια είναι?»
ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΤΑΝΙΣΗ αγάπη μου!
Η Wikipedia αρνείται κατηγορηματικά να μας αποκαλύψει την ηλικία της, και το χρυσό που έχει το Κατερινάκι στο σπίτι μαζεμένο μαζί με τις πλατίνες σε δίσκους και τσεντέδες φτάνει για να κάνει τον Καίσαρη να μοιάζει με μπακάλικο. Σκαλωμένη με τα ξύδια ένα διάστημα [με λες και αλκοόλα] και τεκνατζού ολκής το Κατερινιώ έχει τραγουδησει απο Νταλάρα μέχρι Καρβέλα [τον παλιό καλό καιρό που Ο Καρβέλας δεν ήξερε ότι ο σκύλος του είναι Gay και η Αννίτα σπούδαζε ακόμη Γαλλική φιλολογία] ενώ το μαγικό δίδυμο στα τραγούδια της ακούει στα ονόματα Χρυσεβέργης – Γιατράς.
Το τραγούδι «Μυστικέ μου έρωτα» απο την ομόνυμη δισκογραφική δουλειά και τη χρονιά του 1982 [Δισκος που για τα δεδομένα της εποχής γάμησε! Εγινε χρυσός των 52.000 αντιτύπων] Ευθύνεται για τα χειρότερα σπασίματα μέχρι τώρα σε πίστες και για χομπυ όπως: Ή ρίψη Γαρίφαλου στις πίστες σε τέτοιο βαθμό που θα μπορούσαμε να στολίσουμε επιτάφιους για τα επόμενα Σαράντα εκατομμύρια χρόνια.

Το πόνημα μας συνεχίζεται κανονιά για όσες δεν έχουν ανοίξει ακόμη μπουκάλι με την Τρίτη και φαρμακερή απο όλες τις απόψεις.
Κατάφερε μέχρι στιγμής [Γερό να ναι το κορίτσι μας] να τραγουδήσει μέσα σε Τριάντα χρόνια δισκογραφίας απο Σπανουδάκη μέχρι Φοίβο, να μαζέψει χρυσόυς πλατίνες ασήμια και μαλάματα ικανά να χτίσουν δέκα μοναστήρια, και να μας κάνει να τη λατρέψουμε όλοι στρέητ και μη στρέητ. Ειδικά οι γκόμενες!

ΜΙΑ ΕΙΝΑΙ Η ΛΑΙΔΗ αγάπη μου!

ΑΝΤΖΕΛΑ ΔΗΜΗΤΡΙΟΥ!

Αυτό το τίναγμα στο μαλλί σε συνδυασμό με το σταβομένο κοίταγμα, το γρέζο στη φωνή και αυτο το στύλ «Άκου να σου πω μωρή!» μας αναστατώνει και μας κάνει να ξεχνάμε τις όποιες μαλακιούλες έχει πει κατα καιρύς στα μεσημεριανάδικα!
Η Άντζελα σαν γνησιότατη λαική ντανάρα μπήκε απο νωρίς στο κουρμπέτι, κορδελιάστρα σε μεγάλη κλωστοϋφαντουργία της εποχής, παιδί τυ μεροκάματου δηλαδή, έκαψε καρδιές, χώρισε, μεγάλωσε το παιδί της πάντα κυρία με Q κεφαλαίο! Έκανε χίλια δυο! Και είπε και άλλα τόσα!!!
Πάντα όμως μωρό μου στο άκουσμα του:
«Ποιά θυσία έχει κάνει αυτή για σένα» όλοι μας θέλουμε να αρπάξουμε την άλλη την αντίζηλο, απο το ξαμένο ξανθό εξντένσιον και να της φέρουμε δυο σβούρες στα πατώματα ουρλιάζοντας «Γιατί κουκλίτσα μου? Ποιά νομίζεις ότι είσαι μωρή πα θα μου κλέψεις το τσόλι?»
Ε όχι αγάπη μου!

ΕΙΔΑ.... ΒΛΕΠΩ... Θα δούμε...

2010-10-14T23:19:00.000+03:00

ΕΙΔΑ

Big Brother

Ένα βράδυ [που βρεχε της πουτάνας το κάγκελο και γω περίμενα να δω Σεξερεσίρι] και σοκαρίστικα!!!
Καταρχήν απο το καρακατσουλιό, από το καρακιτσαριό και απο τους στημένους ρόλους.
«Το Ξεκώλι» - λέγε με και Σκόρδου [γκάρλικ?]
«Η Νοικοκυρά» - Λέγε με και Βροχοπούλου
«Ο Σφίχτης» - Λέγε με και Ανδρέα Παρασχάκη
Και τέλος πάντων όλοι αυτοί οι «My ass» στημένοι ρόλοι που έχουμε δεί χιλιοδεί και χιλιοξαναματαδεί!
Λαμπερή αξαίρεση ο καράκλουκλος αρκουδάκος ο Γιαννάκης [το πιασες το υπονοούμενο μανίτσα ε?] ο Κρητικός ο οποίος αφενώς μεν χτυπάει στο Ελληνικό φιλότιμο καρφί [βλ Τσάκας –Πόντιος- Πήρε τα Φράγκα] και δή στο Κρητικό φιλότιμο...όπου θα πάει μπροστά να μου το θυμηθείς... και αφετέρου το μωρό θέλω να το πάρω απο όλες τις μπάντες.
Με μια μικρή λεπτομέρεια! Δεν καταλαβαίνω Χριστό όταν μιλάει!

ΕΙΔΑ

Master Chef

Προτιμώ να μην έχω να φάω! Να μην έχω να δουλέψω! Να παρατήσω 13 χρόνια μαγειρικής και να καθαρίζω σκατά απο γελάδια [so sic!] παρά να υποβάλω κάποια στιγμή τον εαυτό μου σε αυτό το μαρτύριο που ηθελημένα όλοι αυτοι οι μάγειρες [?] κάνουν. Μα είναι δυνατόν να πηγαίνεις επι τούτου για να σε κρίνουν και να σε κατακρίνουν? Ασε μας κουκλίτσα μου! Αρκετές «κρίσεις» και επικρίσεις έχουμε φάει απο Προϊσταμένους, Υπολόγους. Διευθυντές, Διοικητές, σιγά μην πάω να πέσω στο στόμα του Λύκου για μερικά δευτερόλεπτα δημοσιότητας!

ΕΙΔΑ

Το Νησί

Αντάξιο προσδοκιών δεν έχω να πω τίποτε άλλο! Μόνο να μην μας απογοητεύσει όχι τίποτε άλλο ρε παιδιά αλλά, να χουμε να βλέπουμε έστω και κάτι αξιόλογο

ΒΛΕΠΩ

Κάθε βράδυ για 467920231467920186178303 φορά το Σεξερεσίρι στον Άλφα. Ναι τα χω δει τα χω ξαναδει και θα τα ξαναδω γιατι νιώθω σαν να βγαίνω για καφέ με τις φίλες μου. Τσακώνω την κουβέρτα και καμια γουρουνιά τύπου μπισκότα ας πούμε και κάθομαι και δυο ώρες έρχομαι και ξεφεύγω.
Γενικά τα βράδια που βρέχει κάπως έτσι περνάνε οι μέρες μη νομίζεις....

Να μην ΞΕΧΑΣΩ!

«Με εντολή της Εισαγγελέως Πρωτοδικών Ελένης Ράικου. Η οποία έδωσε εντολή να ενεργοποιηθεί η διάταξη νόμου που προβλέπει τη δημοσιοποίηση ονομάτων κατηγορουμένων για εγκλήματα σε βάρος ανηλίκων.

Ετσι δόθηκαν στη δημοσιότητα μερικά από τα ονόματα των συλληφθέντων»

Κάνοντας ΚΛΙΚ ΕΔΩ ΤΩΡΑ ΑΜΕΣΩΣ θα βρείτε μια σελίδα του Φατσοβιλίου που μπορείτε να γίνετε μέλη και σείς. Να δείτε τα ονόματα τους, να τα κάνετε copy paste στα Blog σας, και γενικά να τους βρίσουμε και να τους ξεφτιλίσουμε όσο ποιό πολύ μπορούμε.

Σας φιλω και σας αγαπω

Με Βροχερα Φιλια Η Θεια!

Το παράπονο μου.

2010-10-10T13:44:00.000+03:00

Δεν έχω φίλους.

Αυτή ήταν η πρώτη μου σκέψη σήμερα με το που άνοιξα τα μάτια μου.
Τον τελευταίο καιρό νιώθω να απομακρύνομαι όλο και περισσότερο από τα πάντα και από όλους ή ότι απομακρύνονται όλοι απο εμένα και δεν μπορω ακόμη να το μανιπουλάρω.
Νιώθω ότι είμαι ολομόναχος στον κόσμο και δεν μαγαπέι κανείς ή μάλλον ότι κανείς δνε θέλει να μου κάνει παρέα.
Και με στεναχωρεί πολύ άσχημα αυτό...
Κάποια στιγμή ξόδευα πολλά λεφτά σε δώρα, πολλά λεφτά σε τηλεφώνα, πολλά λεφτά στη διαχείριση δημοσίων σχέσεων και φίλιας.
Μετά από καιρό είπα να τα σταματήσω για να δω τι θα μείνει.
Δεν έμεινε τίποτα!
Έμεινε κάτι λιγότερο από το λιγότερο, και είπα ότι αυτό αξίζει και σε αυτό να επενδύω από εδώ και πέρα, άλλα τελικά και αυτό δείχνει να φθείρεται και να είναι μονόπλευρο.
Με κουράζουν οι μονόπλευρες σχέσεις.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξέκοψα ηθελημένα γιατί παντρεύτηκαν και ένιωσα ότι δεν έχω χώρο πλέων στη ζωή τους, γιατί “Οκ αυτούς τους αποκαταστήσαμε τώρα”.
Άνθρωποι που ερωτεύτηκαν και τα γράψανε όλα στα αρχίδια τους, αλλά ξεχνάνε ότι οι γκόμενες επέρχονται και παρέρχονται και κάποια στιγμή ρόδα είναι και τον πίνεις.
Τον έχω πιει πολλές φορές!
Τα έκανα και γω κάποτε. Άλλα προσπάθησα να επανορθώσω με τον καλύτερο δυνατό τρόπο. Τουλάχιστον για τη δική μου καρδιά και τη δική μου αξιοπρέπεια.
Υπάρχουν άνθρωποι που ξέκοψα γιατί δεν ήθελα να μάθουν ποιος είμαι και τι ρόλο βαράω, γιατί από μια στιγμή και μετά όταν όλοι βγαίνουν με τις γκόμενες και εσύ είσαι το μπακούρι δεν μπορείς πάντα να μην απαντάς στην ερώτηση “εσύ καμιά κοπέλα?”
Υπάρχουν άνθρωποι που αγαπώ αλλά είναι ζευγάρια και είτε είναι στρέητ είτε είναι γκέι δεν μπορείς να είσαι με τα ζευγάρια συνέχεια. Νιώθεις αμήχανα από ένα σημείο και μετά. Ούτε στους Δύο χωρεί Τρίτος, ούτε στους Τέσσερις Πέμπτος, και πάει λέγοντας...Εκεί ειδικά είναι απαίσιο το συναίσθημα της μοναξιάς.
Το κινητό χτυπάει όλο και λιγότερο και όταν χτυπήσει θα είναι για “Θα μου κάνεις μια χάρη?”
βρίσκω ανθρώπους που συναντιόμαστε στο δρόμο, που κάποτε κάναμε παρέα και απλά χαθήκαμε, και ακούω αυτό το τετριμμένο “Καλά εσύ που χάθηκες? Ένα τηλέφωνο δεν παίρνεις!!”
και θέλω να απαντήσω “Ναι βρε αρχίδι εγώ δεν παίρνω, εσύ σκέφτηκες ποτέ να σηκώσεις το γαμημένο σου να με πάρεις να δεις τι κάνω?”
Αλλά απλά χαμογελάω και λέω “Ε χαθήκαμε..δουλειές..”
Υπάρχουν άνθρωποι με τους οποίους πραγματικά χαίρομαι να βρίσκομαι και τους γνωρίζω πολλά χρόνια αλλά κάθε φορά που θα συναντηθουμε, μου δίνουν την εντύπωση ότι μάλλον εγώ χαίρομαι περισσότερο από αυτούς όταν βρισκόμαστε, παρά αυτοί για μένα...και μιλάμε για ανθρώπους που ξέρω σε γνωριμίες άνω τον Δέκα ετών...
Σίγουρα από κάποιους ανθρώπους μετά από τόσα χρόνια γνωριμίας, μερικά πράγματα τα ξεπερνάς και είσαι πιο χαλαρός, αλλά ένα γαμημένο τηλέφωνο όσο πολυάσχολος και να είναι κάποιος το αξίζεις. Είναι αυτό που λέμε “Σε νοιάζομαι” δεν απαιτώ από κανένα να κάνει πράγματα που δεν μπορώ να κάνω και γω ο ίδιος αλλά θα ήθελα να μου δείχνουν που και που ότι με νοιάζονται..
Δεν υπάρχει μεγαλύτερη αμηχανία και ντροπή από να πηγαίνεις τυχαία σε ένα μαγαζί και είναι όλοι σου οι φίλοι μαζεμένοι και δεν να μην σε έχει πάρει κανείς τηλέφωνο για να πας, και συ να σκας μύτη τυχαία και σε βλέπουν όλοι, και θέλουν να ανοίξει η γη να τους καταπιεί ή μάλλον να καταπιεί εσένα.
Είναι εξαιρετικά τραγικό. Το έζησα κάνα δυο φορές και δεν θέλω να το σκέφτομαι καν.
“Α Κάτσε γιατί δεν κάθεσαι?”
Χαμόγελο [Γιατί αν θέλατε να κάτσω πραγματικά θα με είχατε πάρει τηλέφωνο να έρθω και γω..]
“Α ναι μωρέ, και μεις τυχαία ήρθαμε ήθελε να βγει ο τάδε και ή τάδε/δείνα....”
Χαμόγελο [Θεέ μου περίμενα μια έστω καλύτερη δικαιολογία?]
Καληνύχτα σας!
Και έτσι πηγαίνεις κάπου αλλού.
Δεν έχει σημασία που.
Απλά κάπου αλλού.
Σπίτι.

Μόνος.

“Θα σου τηλεφωνήσω όταν έρθω”
Αφού δεν θα μου τηλεφωνήσεις ποτέ γιατί θα είναι κάποιος στην παρέα που δεν θα θέλεις να με δει, ή δεν θα θέλει να με δει, ή δεν θα θέλω να δω, και τελικά δεν θα βρεθούμε.
Τουλάχιστον μην με κοροϊδεύεις.
Προτιμώ ένα “δεν θα σου τηλεφωνήσω” θα είναι ποιο ειλικρινές και ποιο ανθρώπινο.
Αφού ξέρω ότι θα έρθεις και θα ξέρεις ότι θα το μάθω και ουσιαστικά δεν σε νοιάζει, γιατί το κάνεις αυτό και το κρατάς μισοτελειωμένο? Παραδέχξου ότι με κάποιους άλλους που σου βγάζουνε καλύτερα γούστα γιατί είναι ποιό μοδάτοι και ποιό μοντέρνοι και ποιό ψαγμένοι και Οκ δεν θα παρεξηγηθεί κανείς απλά θα είμαστε πολύ ποιό ειλικρινείς όλοι μας. Δεν έχω αμάξι δνεν έχω λεφτά, δνε μπορώ να κάνω αμέτρητα ταξίδια και να βγάλω γούστα αλλά μπορώ να είμαι δίπλα σου με κάθε δυνατό τρόπο όταν με ζητήσεις και αυτο προσπαθώ να σου δείξω. Γιατί γαμας τη φιλία μας απλά για την είκόνα?
Ναι δεν ξέρω να φέρομαι και να φοράω μοντέρνα ρούχα. Δεν εχω μοδάτο κινητό και ίσως και να κλαψουρίζω πολύ περισότερο για τις σχέσεις μου. Με αποκαλείς Dramma Queen αλλα ξέρεις πολύ καλά πόσα σκατά έχω φαέι στη ζωή μου. γιατι το κάνεις αυτό? Δεν αναφέρομαι συγκεκριμένα απλά με πιάνει το παράπονο. παράπονο είναι. Δεν είναι ούτε γκρίνια ούτε μιζέρια.
Μερικές φορές αναρωτιέμαι αν μια μέρα εξαφανιστώ θα με ψάξει κανείς?

Και το χειρότερο είναι ότι αυτοί που θα σου πούνε ότι το κάνανε για το καλό σου είναι οι χειρότεροι ψεύτες.

Ουυυυ....έχω ψήσει.....

2010-10-06T22:37:00.000+03:00

Αυτό το πράγμα που όταν έχω ρεπό αλλά κάτι γίνεται στο σπίτι τύπου: “Μαμά θείας είναι άρρωστη/βαριέται/ έχει ο μαλάκας ρεπό ας μαγειρέψει” και τα λοιπά..και πρέπει να μπω στην κουζίνα με τσακίζει. Σου λέω χάλια τα νεύρα μου!
Για κάνα πεντάλεπτο αρχικά, αλλά μετά συμβιβάζομαι με την κατάσταση και το παίρνω χαμπάρι, πως ότι και να κάνω είμαι καταδικασμένη να μυρίζω μια ζωή φαγητό αφενός και αφετέρου δεν μπορώ αν δεν μαγειρέψω...αφού με ξέρεις..
Είναι όμως μερικά μέρες να παίζει αυτό που ανοίγεις το ψυγείο και λες
“μαλάκα τι σκατά μαγειρεύουμε τώρα?”
Γιατί οι οικονομική μας κατάσταση δεν είναι και οι καλύτερη ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλο μας...
Οπότε πρέπει να επιστρατεύσω εγώ τώρα την φαντασία μου και την τέχνη μου συν τις ικανότητες μου, γιατί σου λέει ο άλλος “κυρα μου 16 χρόνια μέσα στις κουζίνες είσαι τι σκατά κάνεις?”
άρα με το παζλ που λέγεται:
2 μελιτζάνες
3 πατάτες
2 κόκκινες πιπεριές
2 ντομάτες
2 κρεμμύδια
και που ήτανε τα βασικά υλικά μου, εγώ έπρεπε να κάνω κάτι, που να είναι εύκολο να είναι γρήγορο να μην έχει κρέας γιατί που σκατά να το βρω, να μην χρειαστώ επιπλέον υλικά γατί που να αφήσεις το φαΐ στη μέση και πάει λέγοντας...έτσι λοιπόν αφου είδα και απόειδα η ρουφιάνα, έκανα το σταυρό μου στον Άη Ευφρόσυνο και.. να κάνω τι να κάνω ....
.....καθώς σκέφτομαν άνοιξα το μάτι της κουζίνας έβαλα πάνω μια μεγάλη κατσαρόλα με λάδι τόσο ώστε να καλύπτει τον πάτο της και αφού έπλυνα και καθάρισα τα λαχανικά έπιασα να τα τηγανίζω σκεπτόμενη παράλληλα ότι βάνει ο νους σου.
Από το μπουρδέλο κράτος που χουμε γίνει, μέχρι τα σενάρια πολέμου και κατά πόσο αυτά συμπίπτουν με την άσκηση πολιτικής προστασίας και τις σειρήνες να ηχούν, και μ αυτά και με τα άλλα τηγάνισα τα λαχανικά και τα έστρωσα στο ταψί.
Πρώτα οι πατατούλες. Τις πασπάλισα με αλάτι και πιπέρι μαύρο. Μετά οι ντοματούλες χοντροκομμένες σε ροδέλες που αυτές τις πασπάλισα με ζάχαρη για να σπάσει η ξινίλα τους και μετά με φρέσκια ρίγανη.
Ωραία...έβαλα τα χέρια στη μέση.
“Τι κάνουμε στη συνέχεια κοπελιά?” σκέφτηκα. Τσάκωσα τις κόκκινες πιπεριές και έτσι όπως είχανε μαλακώσει από το τηγάνι τις έβαλα στο ξύλο κοπής και τις ψιλόκοψα. Τις έριξα πάνω από τις ντοματούλες και μετά έριξα μέσα στην κατσαρόλα που είχα τηγανίσει τα λαχανικά, τις μελιτζάνες κομμένες όπως να ναι. Σε ροδέλες σε φέτες, με τα κρεμμύδια χοντροκομμένα, τα πασπάλισα με μείγμα λαχανικών σε σκόνη και κόκκινη πάπρικα που είχα από την Ουγγαρία και τα άφησα να τσιγαριστούν μέχρι να στεγνώσουν.
Κάτι σαν μουσακάς με λαχανικά λέω μάλλον θα μου βγει αλλά άντε να δούμε.
Τι σκατά μαγείρισσα είμαι?
Έστρωσα καλά καλά και το μείγμα μελιτζανοκρέμμυδου [που ομολογουμένως μύριζε απίστευτα]
οπότε στην ίδια κατσαρόλα έβαλα λίγο ακόμη βούτυρο, και μόλις έλιωσε έριξα αλεύρι τόσο όσο να φτιάξω ένα λείο χυλό και μετά αφού το τσιγάρισα πάω να ρίξω το γάλα, έλα μου ντε που το γάλα είχε λήξει και το πήρα γραμμή ένα δευτερόλεπτο πριν το ρίξω μέσα στην κατσαρόλα ...
κατεβάζω που λες σαν την τρελή την κατσαρόλα από τη φωτιά
“Ωρε πούστη γαμώ την τύχη μου να σου γαμήσω” αναφωνώ! Ανοίγω ψυγείο κοιτάω ένα γύρω και λέω “Όπα Ντόννα μου το χουμε!” τσακώνω ένα γιαούρτι το πετάω μέσα στο μείγμα αλευριού χώνω μέσα και μισό ποτήρι νερό και ένα κομμάτι φέτα διαλυμένη με τα χέρια να γίνει τρίμματα, ρίχνω αλατοπίπερα και λοιπά πετούμενα και έρχεται και βγαίνει μια κρέμα της πουτάνας άλλο να στο λέω και άλλο να το βλέπεις.
Υπέροχη!
Τσάκα τσούκα στρώσιμο πάνω στο ταψί και χώσιμο μέσα στο φούρνο. Λίγο φρυγανιά τριμμένη έριξα απο πάνω, για να τραβήξει τα λάδια που θα βγάλει, και ούτε τριμμένα κασέρια ούτε μαλακίες..

το παράτησα στο φούρνο που λες καμιά ώρα, έπιασα την πάρλα με τη Spark στα τηλέφωνα και όσο να πεις ήρθε και η ώρα να φάμε.
Μια φρατζόλα ψωμί κομμένη σε φέτες, χωριάτικη από δίπλα και έγινε της πουτάνας. Τα δύο κιλά τα πήραμε στανταράκι!!!
Φωτογραφίες δεν πρόλαβα να βγάλω για την ανάρτηση άλλα να το φτιάξετε και θα με θυμηθείτε ακαμάτρες!

βάζω τα πράγματα στη θέση τους και πάλι.-

2010-09-28T09:41:00.000+03:00

Μου κολλάνε συνέχεια τραγούδια στο μυαλό αλλά δεν έχουνε ειρμό ούτε και συνοχή μεταξύ τους.
Βρίσκομαι σπίτι είναι πρωί, ευτυχώς έχει συννεφιά. Γιατί για κάποιον απροσδιόριστο λόγο δεν θα άντεχα να βάλω γυαλιά ηλίου και σήμερα.
Χθες επιτέλους βγήκα βόλτα με μια κολλητή φίλη το βράδυ, μετά από μια εβδομάδα ηθελημένης απομόνωσης και κάνοντας αυστηρά και μόνο το δρομολόγιο δουλειά – σπίτι. Πήγα και στο γυμναστήριο μετά από μια σχετική απουσία και φυσικά ένιωσα πολύ καλύτερα όταν έγινα λούτσα αι έβγαλα όλα μου τα νεύρα και την τσίτα..
Ευτυχώς εκεί βρήκα την ανιψιά – συντοπίτισσα blogger “Mariw” με το που μπήκα μέσα, και για κάποιο λόγο ένιωσα πολύ καλύτερα. Πολύ πολύ καλύτερα...
Όταν συναντάω ένα Blogger κάπου και με ξέρει και τον/την ξέρω αισθάνομαι ασφάλεια.
Ειδικά με τη “Mariw” που απλά μου κάνει αρέσει σαν άνθρωπος και είναι γλυκιά και όμορφη.
Για την τιμή των όπλων.
Το μεσημέρι ο ψηλός έστειλε μήνυμα και ίσως να μπήκανε λιγουλάκι τα πράγματα στη θέση τους αν και με σχεδόν 1800 χιλιόμετρα διαφορά, και ειδικά τέτοιες σκέψεις να όπου είσαι αναγκασμένος να μεταφράζεις από τα αγγλικά στα ελληνικά, και όλα αυτά... ο κίνδυνος να γίνει παρεξήγηση και να σκατώσουν όλα, είναι ίδιος με το να πάρεις το τιμόνι σουρωμένος, άρα και γω απλά δεν έδωσα συνέχεια πέρα από τις βασικές δηλώσεις μου οπότε και ξεκαθάρισα μια και καλή στον εαυτό μου αλλά και δεν τα έγραψα ποτέ σε μήνυμα, και κάπου πρέπει να τα πώ και γω ο άνθρωπος.

"Μαλάκα ψηλέ δεν περίμενα να με αγαπήσεις επειδή σε πήδηξα. Δεν περίμενα ούτε καν να με φιλήσεις! Πόσο μάλλον να με καψουρευτείς.

Δεν περίμενα να γίνω ο έρωτας της ζωής σου. Ξέρω καλά που αρχίζει ο έρωτας και που τελειώνει το γαμήσι, όπως και ξέρω ότι δεν ήμουν καλό γαμήσι, γιατί αν ήμουν καλό γαμήσι θα έψαχνες να με ξαναδείς. Έτσι γίνεται στην κρεαταγορά που ζούμε. Τα κάνω και γω συχνά. Δεν βγήκα από μπουκάλι.

Από τη στιγμή που εγώ πρώτος επέλεξα να σε πλησιάσω και να σε γνωρίσω είχα κατά νου ότι θα κάνουμε στεγνό σεξ. Όταν φιλάς και αγκαλιάζεις όμως κάποιον έτσι και με τόσο πάθος δεν είναι στεγνό σεξ.....τουλάχιστον "εμείς οι Έλληνες" το βλέπουμε έτσι

Ήξερα ότι δεν θα ξαναβρεθούμε μαλάκας δεν είμαι...[αν και το ήθελα σαν τρελός να σε ξαναδώ πόσο μάλλον να σε ξαναγαμήσω]

Μπορεί η καρδιά μου να χτύπησε παραπάνω από όσο θα έπρεπε, και ίσως και να σε καψουρέυτηκα για λίγο. Δεν λέω ψέμματα σε μένα για να με κάνω να νιώσω καλύτερα ρίχνοντας το φταίξιμο στη μοίρα ή στους άλλους.

Αλλά να ξέρεις ότι σαν άνθρωπος που έχει πληρώσει τόσες φορές για σεξ ξέρω παρά πολύ καλά να φέρομαι στα κρέατα και θα έπρεπε να είσαι ευτυχισμένος μετά από όλα αυτά και που συνεχίζω να είναι διακριτικός απέναντι σου.

Φυσικά δεν ξέρεις εσύ ότι εγώ έχω πάψει να προσδοκώ το κάτι παραπάνω από μια τέτοια γνωριμία αλλά όμως περίμενα μετά από το sex[?] έρωτα[?] πες το όπως σκατά θέλεις, να κρατήσεις τους τύπους.

Αυτούς που δεν είναι Ελληνικοί ή Ευρωπαϊκοί ή δεν ξέρω και γω τι...

Αυτούς τους τύπους που λέγονται “ευγένεια” και μας κάνουν λίγο ή πολύ αρεστούς στους άλλους.

Τους τύπους που υπάρχουν για να διαχωρίζουν τους ανθρώπους από τα ζώα και λέγονται “διάκριση”.

Για αυτό περίμενα να με σεβαστείς σαν άνθρωπο.

Δεν είναι κατ' ανάγκην σίγουρο ότι με ένα μήνυμα σου που θα έλεγε “καλό ταξίδι” ή “χάρηκα για τη γνωριμία”, εγώ θα έτρεχα στο δημαρχείο για άδειες γάμου.

Ίσως να ήξερα καλύτερα από σένα για ποιο λόγο θα βρισκόμασταν και το μυαλό μου μικρό ή μεγάλο ήξερε τι θα γίνει εάν αφήσω τον εαυτό μου να χαλαρώσει για αυτό και δεν σε φίλησα πρώτος.

Κατάλαβες μαλάκα?"

p.s.

Τις μαλακίες ότι είχες να κάνεις δουλειές όχι σε μένα. Αυτά είναι δικαιολογίες του κώλου και δεν σε τιμούν..Αν ήθελες να βρεθούμε θα ξαναβρισκόμασταν δεν ήθελες και δεν ξαναβρεθήκαμε. Θα μπορούσες απλά να είσαι λιγό περισσότερο ποιό ειλικρινής θα το εκτιμούσα.

Όπως λέει και η Νατάσα Θεοδωρίδου όμως:
“Μα τι και αν είναι
κάποιου άλλου η ενοχή
τους χωρισμούς μου εγώ
τους έχω πια μισήσει”
Έτσι λοιπόν κουτσά στραβά ξεκίνησε η εβδομάδα με λίγο πολύ περισσότερο “κράταγε μικρό καλάθι” στις προσδοκίες μου από δω και πέρα και μερικά σχέδια για το κατά τα άλλα αμφίβολο μέλλον μου.
Καλημέρα.

Όλα Κλειστά.

2010-09-25T19:37:00.001+03:00

“Θεία είσαι καλά?”

Έχω σωριαστεί σε μια καρέκλα και χαμογελάω σαν να χω φάει τριπάκι ή να έχω πάρει πολλά και μαζεμένα ανάμεικτα ναρκωτικά

“Όχι δεν είμαι καλά”

Ο Φίλος της Άλιεν με κοιτάει από απέναντι και χαμογελάει. Σκέφτομαι ότι με είδε να φεύγω με τον ψηλό και θα κατάλαβε τι παίχτηκε αλλά από την άλλη χέστηκα

“Δεν μου λες” μου λέει ο φίλος της... "το τσέκαρες το γκομενάκι από πίσω σου"?

Γυρίζω και κοιτάω μια δίμετρη ξανθιά μουνάρα και σκέφτομαι ότι αυτός η πολύ διακριτικός είναι ή πολύ μαλάκας είναι, και του απαντάω ότι όχι δεν το τσέκαρα το μωρό και καλά θα κάνει να κουνήσει τον κώλο του να γαμήσει καμία από αυτές ενώ παράλληλα έχω φρικάρει γιατί δεν βρίσκω τα τσιγάρα μου. Ταυτόχρονα σκέφτομαι ποιόν πήδαγα πριν μερικά λεπτά και γελάω σαν βλάκας

“Ένα τσιγάρο γαμώτο! Άλιεν ένα τσιγάρο! Που σκατά τα χω βάλει?”

“Εδώ τα ξέχασες πανχαζή θεία. Λέγε μωρή! Τι έγινε με το γκομενάκι. Καλός ο ψηλός?”

Με αγκαλιάζει και χαμογελάει

“Ρε μαλάκα Άλιεν είμαστε σίγουροι ότι ΕΓΩ έκανα σεξ με ΑΥΤΟΝ το γκόμενο?”

“Ξέρω γω ρε μαλάκα εσύ θα μου πεις. Έκανες?”

“Έκανα” Γελάω “Αλλά έχουμε θέμα...”

“Θα σε γαμήσω! Μου λέρωσες τα σεντόνια?”

“Παρόλο που θα θελα λυπάμαι αλλά όχι. Πάνω μου έχυσα. Άλλο είναι το πρόβλημα κοπελιά...

Καπότα δεν πρόλαβα να βάλω.”

Με κοιτάει καλά καλά και γελάει...

“Εσύ έκανες τέτοιο πράγμα? Τον πήδηξες χωρίς καπότα ρε ηλίθιε?? Μαλάκα! Βλάκα!”

“Μου ορκίστηκε ότι έχει κάνει εξετάσεις και είναι αρνητικός. Δεν τον πήδηξα χωρίς καπότα αλλά περίπου”

Το Άλιεν με κοιτάει καλά καλά γιατί έχω λιώσει σε μια καρέκλα και κοιτάω το υπερπέραν ενώ μιλάω σαν μαστουρωμένο.

“Θέλεις να φύγουμε?

Θέλω αλλά επειδή είμαι στην τσίτα, ήδη είμαι στην πόρτα και βγαίνω έξω.

Φυσάει παγωμένος αέρας. Μαρέσει γιατί νομίζω ότι έχω πυρετό. Πονάει ο λαιμός μου.

Έχω πυρετό?

Είμαι κουρασμένος. Νομίζω ότι κάτι έχω κολλήσει και παθαίνω μια μίνι εγκεφαλική κρίση πανικού και εύχομαι να ήμουν ένα αναίσθητο βόδι. Σβήνω το τσιγάρο και ανάβω τσιγάρο.

Το Άλιεν έρχεται δίπλα μου και με πιάνει αγκαζέ.

“Λέγε!”

“Γαμώτο πρέπει να σου μιλήσω τώρα και κάπως με τακτ... Κοίτα την ώρα που απλά παίζαμε και δοκιμάζαμε αν μπορώ να μπω...” Έχω κομπλάρει άσχημα και έχω κοκκινίσει .. “μπήκα για σχεδόν μισό λεπτό ίσως και λιγότερο αλλά καύλωσα τόσο πολύ που ήθελα να χύσω απεγνωσμένα και τελικά έχυσα”

“Όχι μέσα έτσι δεν είναι?”

“Όχι μέσα απλά ξέρεις φοβάμαι”

Φτάνουμε στο σταθμό να πάρουμε τραμ και εκεί συνειδητοποιώ ότι ΦΟΒΑΜΑΙ και θέλω να ουρλιάξω από το φόβο σαν κάποιος να μου τρυπάει τ μυαλό με τρυπάνι. Κοιτάω γύρω γρήγορα και οι εικόνες πέφτουν στο μυαλό μου σαν από video clip γρήγορα και κοφτά. ΦΟΒΑΜΑΙ αυτό μόνο μπορώ να πω. ΦΟΒΑΜΑΙ. Ανάβω τσιγάρο και χαμογελάω.

“Θεία άκου να σου πω. Ο άνθρωπος σου ορκίστηκε ότι είναι αρνητικός και φυσικά τρόμαξε μήπως ο θετικός είσαι εσύ έτσι δεν είναι? Οι πιθανότητες να έχεις κολλήσει κάτι με μια διείσδυση λίγων δευτερολέπτων είναι απειροελάχιστες, αλλά μετά από τρεις μήνες θα πας να κάνεις ένα τεστ και θα χουμε το κεφάλι μας όλοι ήσυχο και θα δεις που απλά σε πιάνει υστερία”

Σκέφτομαι ότι μια ζωή φωνάζω σε όλους να φοράνε προφυλακτικό να μην κολλήσουν τίποτα και να προσέχουν και εγώ το ζώο πήγα και έκανα τώρα αυτό το πράγμα. Και ότι είμαι πολύ μαλάκας και πολύ ανόητος και δεν θα έπρεπε να με πιάνει πανικός γιατί όλα είναι στο μυαλό μου και όλα θα πάνε καλά.

Φτάνουμε στο κέντρο και θέλω να μπούμε κάπου να πιούμε και να γίνουμε σκατά και όλα τα μαγαζιά κλείνουν γιατί είναι αργά για αυτούς, και μιλάμε συνέχεια και από τη μία σκέφτομαι ότι “θεέ μου τον θέλω πάλι εδώ τώρα” και μετά σκέφτομαι “ μαλάκα αν έχω κολλήσει τίποτα” και απλά θέλω να πιω.

Καταλήγουμε σε ένα υπόγειο εγώ, το Άλιεν, και ένας αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι αλλά δεν με νοιάζει γιατί βασικά δεν ξέρω αν με νοιάζει.

Τελειώνουν τα τσιγάρα μου και θέλω να καπνίσω. Θέλω να καπνίσω πολύ. Θέλω να πιω. Θέλω να πιω πολύ.

Ο αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος του Άλιεν που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι κάνει επίδειξη τα ομολογουμένως φουσκωτά μπράτσα του στη φάση “και καλά τεντώνομαι να ξεπιαστώ” χρησιμοποιεί εκφράσεις τύπου "Μή ξεράσω κροκδείλους" και εγώ σκέφτομαι ότι πρέπι να ναι πολύ μεγάλη μποτόμα ο τύπος αλλά εξαιρετικά αξιογάμητος και μετά σκέφτομαι ότι έχω πάθει overdose από δαύτους στα γυμναστήρια και μετά αναρωτιέμαι εάν και αυτός είναι για πούλημα . Τα μάτια μου τσούζουν απο τον καπνό ένα ζευγάρι κάθεται δίπλα μας και η σερβιτόρα πάλι μου φέρνει λάθος ποτό και γω αναστενάζω ενώ ψάχνω την τσάντα του Άλιεν για ψιλά. Σε μια φάση που το Άλιεν μιλάει με τον αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι εγώ πιάνω το κινητό στα χέρια και στέλνω μήνυμα στον ψηλό.

Ο ψηλός φυσικά με γράφει πανηγυρικά στα αρχίδια του δεν απαντάει. Εγώ σκέφτομαι ότι είναι αργά και μπορεί να κοιμάται ή ότι είναι με κάνα γαμιά ή με τη γυναίκα του και τα παιδιά του αλλά τελικά καταλήγω στο “ότι γαμάς δεν είναι ανάγκη και να το αγαπάς” και κάπως έτσι συνεχίζεται η βραδιά με πολύ αλκοόλ.

Βγαίνουμε από το μαγαζί στο δρόμο και ο αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι. Το παίζει [ή είναι?] σουρωμένος και σκέφτομαι ότι θα ναι καλή φάση να το σκίσω το μωρό αλλά κρυώνω πονάει το κεφάλι μου έχω αρχίσει να την ακούω από τα ξίδια πονάει το στήθος μου από τα τσιγάρα και το μυαλό μου φυσικά πάλι πηγαίνει στο ότι μπορεί να κόλλησα κάτι. Παίρνουμε απο ένα κομμάτι πίτσα απο ένα παρακείμενο μαγαζί και τρυγιρνάμε.

Τριγυρίζουμε σαν τα φαντάσματα στην πόλη και γω τους λέω ιστορίες και ενώ τα λέω σκέφτομαι “θεέ μου πόσες μαλακίες έχω κάνει στη ζωή μου και ποτέ δεν έμπλεξα?”

η ώρα είναι 3 όμως και πρέπει το πρωί να κάνουμε δουλειές και πρέπει να πάμε σπίτι εγώ όμως “ένα ποτάκι το έπινα ακόμη”

αλλά δεν είμαι τόσο πιστικός όσο θα ήθελα

περνάμε από ένα Gay bar Αλλά έχει Underwear party οπότε ένας ομορφούλης νεαρός με μαύρο μποξεράκι στην πόρτα μας ανακοινώνει ότι η κυρία δεν μπορεί να μπει. Ποια από όλες μας αναρωτιέμαι εγώ. Και ανάβω τσιγάρο. Να σκεφτείς ότι το χω κόψει σκέφτομαι και γελάω

Και έτσι καταλήγουμε στο ταξί για το σπίτι. Πέφτει μια ιδέα να γίνουμε σκατά από ξίδια και τσιγάρα αλλά το Άλιεν είναι χάλια και βήχει σαν φυματικό. Ο αμφιβόλου σεξουαλικότητας φίλος της που μπορεί να είναι στρέητ μπορεί και όχι μας λέει ότι πρέπει να πάει σπίτι και ο ταξιτζής σε άπταιστα αγγλικά μας λέει να βγάλουμε το σκασμό και μεις σκάμε.

Φτάνουμε σπίτι και νομίζω ότι έχω πυρετό ή κάτι τέτοιο η ώρα είναι Δύο ή Τρεις το πρωί και είναι όλα έρημα

Την ώρα που καθόμαστε στο σαλόνι με πιάνει μια έκρηξη πανικού και λέω “Άλιεν να δεις που με έσβησε από το FB” και μπαίνω να το τσεκάρω. Φυσικά ο ψηλός παραμένει στους φίλους μου και με ένα μήνυμα στα εισερχόμενα μου γράφει “Σε ευχαριστώ για το όμορφο απόγευμα”

εγώ συνεχίζω να νιώθω πελάτης ακόμη ποιο πολύ και απαντάω “θέλω να σε ξαναδώ” και περιμένω να δω μια απάντηση ή ένα μύνημα στο κινητό αλλά κοιτάω το ρολόι και είναι αργά και σκέφτομαι ότι ίσως να είναι με το γκόμενο του ή τη γκόμενα του και μάλλον κάπου που είναι καλά και προσπαθώ να κάνω πολύ άσχημες σκέψεις για να τον ξεχάσω και τελικά αποφασίζω να πάω για ύπνο. Φιλάω το άλιεν και το κουκουλώνω με την κουβέρτα ενώ σκέφτομαι ότι κάνω σαν θεία.

και έτσι κάπως τελείωσε και αυτή η νύχτα.

Ενώ θέλω να ακούσω κάτι που να μιλάει για απουσία.

Δεν θέλω να μαγαπήσεις.-

2010-09-23T21:02:00.001+03:00

Κάθομαι στο τραπεζάκι και απέναντι μου η Άλιεν. Εγώ πίνω εσπρέσο. Η Άλιεν πίνει τσάι.

Κάνει κρύο στη χώρα που βρισκόμαστε.

Οι ντόπιοι είναι μερικοί με κοντομάνικα και μεις με τα μπουφάν.

Μιλάμε αλλά εγώ έχω άγχος.

Είναι να συναντήσω αυτόν.

Αυτόν στον οποίο [πολύ δειλά] δύο μήνες πριν το ταξίδι μου, έστειλα μήνυμα ρωτώντας τον εάν θα ήθελε να γνωριστούμε όταν και εάν θα ανέβαινα στη χώρα του.

Ποτέ δεν περίμενα ότι θα πει το ναι.

Καπνίζω και πίνω τον καφέ ενώ κοιτάω προς πάσα κατεύθυνση. Έχω κάνει ήδη τρία τσιγάρα.

Ναι ναι αυτός? Να ναι ο άλλος?

χτυπάει το κινητό. Με πιάνει τρεμούλα αλλά προσπαθώ να ξεκομπλάρω

Δίνω την Άλιεν να συνεννοηθούν για την περιοχή.

Η Άλιεν γελάει κλείνει το τηλέφωνο και μου λέει “θεία σε δυο λεπτά στο χω εδώ το μωρό”

ανάβω και άλλο τσιγάρο και βυθίζομαι στην καρέκλα. Φοράω ξεβαμμένο τζιν και μαύρη φανέλα ενώ από πάνω φοράω ένα μαύρο φούτερ.

Μου έρχεται στο μυαλό ένας στοίχος από ένα τραγούδι των Στέρεο Νόβα καθώς κοιτάζω τα τραμ να περνούν από δίπλα μου και παράλληλα σκέφτομαι πόσο άθλιος είμαι να πηγαίνει να μου φέρνει το γκομενάκι η φίλη μου, ενώ γελάω και λέω ότι ίσως ναι ίσως και όχι αλλά νιώθω λίγο πουτάνα

Η Πελάτης?

Τους βλέπω να έρχονται από μακριά και είναι όπως ακριβώς τον είδα στις φωτογραφίες και όπως ακριβώς τον φαντάστηκα ότι μπορεί να είναι και θέλω να γελάσω.

Πλησιάζουν και γω κοιτάω τα παπούτσια μου ενώ ψάχνω τα τσιγάρα στην τσέπη που όμως βρίσκονται στο τραπέζι δίπλα μου. Πιάνω τον καφέ αλλά κάνω να πιω και είναι άδειο το ποτήρι. Η Άλιεν με τον ψηλό πλησιάζουν και γω θέλω να φύγω τρέχοντας.

Δίνουμε χειραψία και τον φιλάω σταυρωτά ενώ ταυτόχρονα συνειδητοποιώ ότι αυτό ίσως να μην είναι δικό τους έθιμο και να νιώσει άβολα αλλά παράλληλα λέω μέσα μου “μαλάκα γιατί το έκανες?”

Τραβάει μια καρέκλα και κάθεται απέναντι μου εγώ ανάβω τσιγάρο έρχεται ένα φίλος της Αλιεν εμένα με πιάνουν τα γέλια δεν μπορώ να συντάξω στα αγγλικά και ξαφνικά νιώθω το πόδι του να ακουμπάει το δικό μου και ηρεμώ.

Ο μισός μου εαυτός θέλει απεγνωσμένα να πηδηχτεί μαζί του και ο άλλος μισός θέλει να φύγει. Πιάνουμε μια ακαταλαβίστικη κουβέντα και γω γελάω γιατί τα μισά τα πιάνω ενώ τα άλλα μισά όχι ή μάλλον έχω σκαλώσει τόσο άσχημα που δεν τα πιάνω. Τον κοιτάω από πάνω προς τα κάτω και προσπαθώ να δω τι μου αρέσει αλλά παθαίνω κρασάρισμα γιατί αυτά που μου αρέσουν είναι χιλιάδες. Γιατί έχει κάτι μάτια μπλε γιατί έχει φουσκωτά μπράτσα γιατί χαμογελάει και χρειάζομαι γυαλιά ηλίου από τη λάμψη και γω από τη μια δεν μπορώ δεν δύναμαι δεν γίνεται να το πιστέψω ότι αυτός είναι απέναντι μου, και από την άλλη θέλω να είμαι για πούλημα.

Πρέπει να είμαι για πούλημα.

Ανεβαίνουμε επάνω και σκέφτομαι να τον βουτήξω μέσα στο ασανσέρ ή καλύτερα στα σκοτεινά του κήπου ή όχι πουθενά.

Θα κάνω υπομονή.

Μπαίνουμε στο σπίτι κάθομαι στον καναπέ και έρχεται δίπλα μου

πάνω μου

με αγκαλιάζει και με φιλάει με φιλάει έντονα με φιλάει με πάθος και γω θέλω να σκεφτώ και από την άλλη δεν μπορώ να σκεφτώ γιατί δεν έχω σταματήσει να σκέφτομαι. Το μόνο που παρακαλάω είναι να μην με κάνει να νιώσω αγάπη.

Πρέπει να είμαι για πούλημα.

Συνεχίζει να με φιλάει τόσο δυνατά που νιώθω ότι θα σκάσω και με σφίγγει στην αγκαλιά του αλλά είναι διπλάσια η πλάτη του και γω έχω σοκαριστεί και δεν ξέρω που και αν πρέπει να αγκαλιάσω

πρέπει να είμαι για πούλημα.

Ξεντυνόμαστε και ξαπλώνουμε στο κρεβάτι δεν ξέρω που να τον φιλήσω και πώς να τον αγκαλιάσω σκέφτομαι διάφορα και το μυαλό μου μουδιάζει θέλω να τον αγαπήσω θέλω να τον κρατήσω στην αγκαλιά μου.

Σταματάει και με κοιτάει στα μάτια και κανείς δεν μιλάει.

Τυλίγει τα χέρια του από τους ώμους μου και με παίρνει αγκαλιά και κρατάει το κεφάλι μου κολλημένο στο λαιμό του. Τον φιλάω αλλά έχω σαστίσει και δεν ξέρω που να πρώτοφιλήσω

Δεν μυρίζει κολόνια και δεν φοράει τίποτα στο λαιμό.

Δεν έχει tattoo δεν έχει Piercing και είναι το δέρμα του σαν ψωμί σταρένιο.

Εγώ έχω ακόμη το μαύρισμα από το καλοκαίρι και η αντίθεση είναι για γέλια. Σκέφτομαι ότι καλά που δεν μένω εδώ γιατί θα τον είχα ερωτευτεί σκέφτομαι ότι ήθελα τόσο πολύ να γίνει αυτό που γίνεται τώρα και ότι έχω να κάνω σεξ ένα χρόνο και σχέση δεν ξέρω και γω πόσα χρόνια και ξαφνικά θέλω να κλάψω η να γελάσω και πρίν προλάβω να τα σκεφτώ όλα αυτά σταματάω τον κοιτάω στα μάτια και τα λέω στα αγγλικά και ένας θεός ξέρει τι λέω.

Με αυτά και με τα αλλά μου πέφτει.

Με κοιτάει και μου λέει στα Αγγλικά “είσαι αγχωμένος?”

“Όσο δεν μπορείς να φανταστείς απαντάω εγώ”

Γελάει και με παίρνει αγκαλιά.

Ανεβαίνει επάνω μου και με χαϊδεύει απαλά σε όλο το σώμα

μου σηκώνεται και θέλω να μπω μέσα του. Με πιάνει ρίγος αλλά ζεματάω. Ψάχνω προφυλακτικά στο συρτάρι αλλά μένω εκεί και δεν μπορώ να κουνηθώ από τη θέση μου σαν να με χει χτυπήσει ρεύμα.

Νιώθω να μπαίνω μέσα του και θέλω να φωνάξω ΜΗ γιατί δεν φοράω προφυλακτικό.

Έχουν περάσει πέντε ίσως έξη δευτερόλεπτα ίσως και μισό λεπτό.

Τον βλέπω να σφίγγει τα δόντια και να τινάζει το κορμί του προς τα πίσω.

Νιώθω να γίνεται έκρηξη μέσα στο κεφάλι μου

Το κεφάλι μου μουδιάζει και νιώθω ένα ρεύμα από τα πόδια μου μέχρι τον εγκέφαλο τον τραβάω από πάνω μου βγαίνω απότομα και φωνάζω χύνω!

Χάνω το χρόνο αλλά έχει περάσει λιγότερο από ένα λεπτό.

Χύνω πάνω μου.

Με παίρνει αγκαλιά με φιλάει στα χείλια και γω σκέφτομαι ότι έκανα μαλακία ακόμη και για αυτά τα λίγα δευτερόλεπτα.

Του το λέω. Μου ορκίζεται ότι είναι αρνητικός ενώ τον νιώθω να τινάζεται τρέμοντας και να με ρωτάει με αγωνία “εσύ?”

και γω του λέω "έκανα εξετάσεις πριν μερικούς μήνες και είμαι αρνητικός ενω στο ενδιάμεσο δεν έχω κάνει σεξ".

Ξεφυσάει και πηγαίνει στο μπάνιο.

Πηγαίνω από πίσω του και αγκαλιαζόμαστε ενώ μας κοιτάζω στον καθρέφτη.

Μας κοιτάζω για ώρα και δεν έχουμε καμία σχέση εμφανισιακά είμαστε σαν παγωτό βανίλια σοκολάτα.

Με σφίγγει και τυλίγει τα χέρια του γύρω μου. Εγώ σκέφτομαι ότι ήμουν ένας πολύ κακός και αγχωμένος εραστής και θέλω να γελάσω αλλά θέλω και να καπνίσω.

Με φιλάει στο μάγουλο με σφίγγει και πηγαίνει να ντυθεί.

Ντυνόμαστε κάπως βιαστικά και γω δεν ξέρω τι πρέπει να κάνω ή τι πρέπει να πω και ψάχνω για λεφτά στο πορτοφόλι μου. Θα πληρώσω?

Νιώθω πελάτης.

Και από την άλλη νιώθω ότι μπορώ να τον ερωτευτώ.

Η μήπως τον ερωτεύτηκα?

Μου δίνει ένα τελευταίο φιλί και βγαίνουμε από το ζεστό σπίτι στον κρύο αέρα. Με ρωτάει πότε φεύγω και γω θέλω να τον ξαναδώ και του λέω θέλω να σε ξαναδώ και μου λέει ότι είναι αδύνατον να ξεμπλέξει από υποχρεώσεις για την επόμενη μέρα, αλλά εγώ τη μεθεπόμενη τα χαράματα φεύγω αλλά θέλω να τον ξαναδώ θέλω να ξανακάνω έρωτα μαζί το θέλω να τον ξαναφιλήσω θέλω να γίνει δικός μου ακόμη μια φορά και τότε καταλαβαίνω ότι δεν είμαι για πούλημα.

Έχω κομπλάρει, τρέμω κρυώνω θέλω να καπνίσω ψάχνω τα τσιγάρα μου δεν μπορώ να τα βρω αναρωτιέμαι αν ήμουν κακός η καλός ή άθλιος αν θέλει να με ξαναδεί αν όχι και τι θα γίνει τώρα το μυαλό μου φωνάζει και γω λέω συνέχεια: “ΣΤΑΜΑΤΑ ΝΑ ΣΚΕΦΤΕΣΑΙ ΣΤΑΜΑΤΑ!”

φτάνουμε στο αρχικό σημείο συνάντησης και εγώ συνεχίζω να νιώθω σαν πελάτης

ενω καταλήγω ότι είμαι εξαιρετικά κακός εραστής και φυσικά ένα κομμάτι κρέας και αυτό με κάνει να νιώθω ακόμη ποιό σκατά και εύχομαι να μην είχα μπλέξει.

Δίνουμε τα χέρια λέμε κάτι σαν “χάρηκα” εγώ αναρωτιέμαι γιατί ακριβώς χάρηκα?

Γυρίζω πλάτη και απομακρύνομαι.

Μπαίνω στο καφέ γελάω στην Άλιεν και σωριάζομαι σε μια καρέκλα και ανάβω τσιγάρο....

Λυσιστρατη The Desert Queen

2010-08-24T14:54:00.000+03:00

Λυσιστράτη The Desert Queen

Κριτικός τέχνης δεν είμαι αυτό το ξεκαθαρίζω από την αρχή. Και η άποψη αφορά εμένα και το λίγο η πολύ μυαλό που κουβαλάω ώστε να μπορώ να κρίνω αυτό που βλέπω και πως το βλέπω...
Αλλά όπου δίνω τα ωραία μου λεφτουδάκια απαιτώ να έχω και το ανάλογο αντίτιμο σε αυτό που θα δω...
Φυσικά το βλήμα, ξέχασα το ρητό ότι “Οι μεγάλες προσδοκίες φέρνουν και μεγάλες απογοητεύσεις“..... ως είθισται!
Και με κέφι και πολύ καλή παρέα κατηφόρισα χθες στο αρχαίο θέατρο του Δίον για να δω την πολυαναμενόμενη [?] Λυσιστράτη σε σκηνοθεσία του Γ. Κακλέα με πρωταγωνιστή το Β. Χαραλαμπόπουλο.
Κατεβήκαμε νωρίς και πιάσαμε συμπαθητικές θέσεις αλλά όχι τόσο καλές όπως αποδείχτηκε στην πορεία από το μαλλί: “ακούρευτος θάμνος πάρκου” τις θείας μπροστά, και από το γεγονός ότι το σκηνικό έπρεπε να είναι κομματάκι ποιο πίσω.
Η παράσταση ξεκίνησε στην ώρα της [πράγμα σπάνιο] βγήκε ο χορός και μια επιβλητική φωνή σαν αυτές που ακούς στα ντοκιμαντέρ της ΕΡΤ για την αναπαραγωγή του Αυστραλοπίθικου, μας υπενθύμισε την ιστορία για το ανδρικό το γυναικείο και το “ανδρόγυνο” φύλλο. Πάνω που λες: “Οκ αράξαμε να δούμε μια ωραία κωμωδία”, νάσου πετάγεται ένα ζευγάρι από το κοινό ντυμένο σινιέ με κουστουμάκι ο τύπος και φόρεμα μαύρο η τύπισσα, και αρχίζουν να μαλώνουν και να γίνεται της καραπουτανάρας το κάγκελο. “Στα αρχίδια μου!!” Να φωνάζει αυτός να τρώει κάτι ψιλές η γκομενίτσα, πετάχτηκαν δυο τρεις γενναίοι, να τους χωρίσουν και με τα πολλά και τα λίγα [απτόητος ο χορός στο Background κυλιέται στα πατώματα] καταλήγουν να μπαίνουν στην σκηνή, για να διαπιστώσουμε [με τρόμο και φανερά εκνευρισμένοι όλοι] ότι είναι μέρος της παράστασης και υποθέτω μια ακόμη νεοτιρίστικη εξυπνάδα του σκηνοθέτη να δείξει τις σχέσεις της σύγχρονης κοινωνίας σε συνδυασμό με το κλίμα του έργου, που όπως όλοι ξέρουμε είναι ως επί το πλείστον φτιαγμένο για να διακωμωδεί, τις σχέσεις των δυο φύλλων και την εξάρτηση τους από το σεξ. Εκεί ξέσπασε ένα χειροκρότημα ενθουσιασμού [?] ή μάλλον αποτέλεσμα εκνευρισμού που μετατράπηκε σε χειροκρότημα για να μην πέσουν τίποτα καντήλια και γίνει το αρχαίο θέατρο χειρότερο από την Τούμπα σε αγώνα του ΠΑΟΚ
Μέχρι εδώ ο Αριστοφάνης άφαντος αγάπη μου! Βρε να ψάχνω από δω, να κοιτάω από κει..πουθενά το χιούμορ. Ε λέω “Ζέστη είναι, θα πήγε το χιούμορ να πάρει και κάνα καφέ να δροσιστεί”
Μόνο κάτι ημίγυμνοι καλλίγραμμοι χορευτές/ιες, που κυλιόσαντε στα χώματα και αλυχτούσαν.
Λέω δεν μπορεί μάλλον διακτινίστικα σε κάνα χοροθέατρο στου Ψυρρή, από αυτά με τις αναρχοαδερφές με τα ταγάρια και βλέπω παράσταση Μπρεχτ, σε σκηνοθεσία του [εξαιρετικού κατά τα άλλα] Κ. Ρήγου με ambient μουσική και θέμα τη σύγχρονη κοινωνία .
Και εκεί ευτυχώς με λυπήθηκε ο θεός και μπήκε μέσα ο ταλαντούχος Βασίλης Χαραλαμπόπουλος ωσάν μια σύγχρονη Τρανσέτα Λυσιστράτη. Ο υπόλοιπος θίασος ντυμένος με φορέματα και υποδυόμενος τις γυναίκες σε μια πολύ “Pricila The Queen Desert” οπτική γωνία, με ένα mush up από σόου της Εύας Κουμαριανού στις “Κούκλες” και μια στάλα από Αλμοδόβαρ.
Μέχρι εδώ “το χουμε” και όλα καλά.
Αλλά ο Β. Χαραλαμπόπουλος πόσο να “σηκώσει” ο άνθρωπος μια παράσταση στους ώμους του?
Και εκεί κάπου βλέπω από μακριά, να έρχεται και το χιούμορ κρατώντας το φραπέ του “Συγνώμη Θεία Ντόννα μου λέει το χιούμορ αλλά γκάνιασα εδώ χάμω στη λαλάκα και πήγα να πάρω κάτι να βρέξω την καταπιόνα μου”
“Καλά βρε χιούμορ” λέω γω “Άντε έμπαινε να παίξει κάτι καλό..”
και εκεί εμφανίστηκαν κάποιοι καλοί Αριστοφανικοί βωμολοχικοί και γεμάτοι σεξουαλικά υπονοούμενα διάλογοι, μεταξύ του [επιμένω ταλαντούχου] Χαραλαμπόπουλου ως Λυσιστράτη και του [ γλείψε με γιατί λιώνω] Γιώργου Χρυσοστόμου [ο μπάτσος με το μουστάκι από το LAPD] που ντυμένος στα Ροζ εισβάλει στη σκηνή ως απολαυστικότατη Κλεονίκη.
Πολύ καλή και η ερμηνεία του εξίσου χειμαρρώδη Μάκη Παπαδημητρίου [Ζαν Κλωντ από τα Μαύρα Μεσάνυχτα] και εδώ σταματούν οι προτάσεις που περιέχουν την έκφραση: “Πολύ καλή”.
Η σκηνοθεσία είναι για τον πούτσο. Όπως το ακούς!
Είπαμε καλό το “πείραγμα σε ένα έργο” αλλά όταν μου βάζεις τόσο προβληματισμό σε μια αρχαία κωμωδία και καταλήγεις να με κάνεις να φεύγω με το κεφάλι καζάνι, μου το 'χεις γαμήσει το θέμα.
Άκου να σου πω κυρ αποτέτοιε μου!
Εγώ είμαι παιδί χωρισμένων γωνιών και όταν βλέπω φασαρίες ακόμη και ψεύτικες παθαίνω πανικό. Και δεν είμαι μόνο εγώ σε αυτό τον κόσμο που το παθαίνει αυτό. Υπάρχουν γυναίκες που έχουν κακοποιηθεί κάποια στιγμή, και ίσως κάποια από αυτές να πήγε στο θέατρο να ξεσκάσει και να δει κωμωδία, για να ξεχάσει τον πόνο της η γυναίκα και συ τι έκανες? Της το γάμησες μαλάκα!
Αυτό να το λαμβάνεις υπόψιν σου όταν πας να φτιάξεις κάτι.
Το να με πιέζεις ως θεατή ντε και καλά να δεχτώ ότι όλα τα ζευγάρια παθαίνουν κλακάζ και τα κάνουνε πουτάνα, το μόνο που καταφέρνεις είναι να με εκνευρίσεις, να με πιέσεις, και να με στεναχωρήσεις.
Η Σύγχρονη οπτική γωνία σε ένα θέμα τόσο λεπτό όπως η ενδοοικογενειακή βία δεν θα έπρεπε σε καμία περίπτωση να μπαίνει μέσα σε μια παράσταση θεάτρου και μάλιστα κωμωδία του Αριστοφάνη, παρά μόνο [και αυτό με πολύ προσοχή] σαν σφήνα και δοσμένη φυσικά με μια γενναία δόση χιούμορ [πράγμα το οποίο ήταν Piece of cake με τέτοιες ηθοποιάρες σε αυτή την παράσταση] και φτιαγμένη έτσι ώστε να μην φέρει το θεατή σε δύσκολη θέση, και όχι να γίνει τελικά το κεντρικό θέμα του έργου, μετατρέποντας το σχεδόν ολόκληρο, σε μια συνεχόμενη εξαιρετικά άβολη δραματική σκηνή.
Και περνάμε στο γυμνό. Πουριτανή δεν με λες [μάλλον πουτάνα με λες] οπότε ξέρεις ότι δεν έχω κολλήματα με αυτά ειδικά όταν πρόκειται για τέχνη σε οποιαδήποτε μορφή της, και εφ' όσων αυτή δεν βασανίζει η δεν κακοποιεί ανθρώπους ή ζώα.
Σε μια αρχαία κωμωδία και μάλιστα Αριστοφανική περιμένω να ακούσω μπινελίκια, περιμένω να ακούσω βρισίδι και χλεύη στους δήθεν. Περιμένω να ακούσω έξυπνες ατάκες για τα δεινά της επικαιρότητας να πέφτουν βροχή και να με κάνουν να πω: “Μπράβο ρε μαλάκα πέστα γαμώ την πουτάνα μου! Πέστα!” αλλά δεν θέλω να δω γυμνό. Με χαλάει σαν θεατή, και κατ εμέ προσβάλει το χώρο του αρχαίου θεάτρου, και ο Γ. Κακλέας το παραγάμησε το θέμα χθες, σε σημείο που ένιωσα άβολα
Εν κατακλείδι είχαμε ένα τέλειο καστ ηθοποιών με αποδεδειγμένα και κατ επανάληψη, τεράστιες δυνατότητες στην κωμωδία ικανό να μας κάνει να πέσουμε κάτω από το γέλιο, ένα θέατρο γεμάτο με 2000 κόσμου από όλες τις κοινωνικές τάξεις, και ένα σκηνοθέτη που επέμενε με το στανιό να μας δείχνει επαναλαμβανόμενες σκηνές ενδοοικογενειακής βίας και σώματα γυμνά να χορέυουν χάνοντας έτσι την ουσία της κωμωδίας και καίγοντας μια παράσταση που θα μπορούσε να μου μείνει αξέχαστη αλλά για πολύ καλύτερους λόγους.

Μερομηνια

2010-08-01T04:58:00.000+03:00

5 η ωρα τα χαράματα ο εγωισμός μου δεν περνάει
τώρα γύρισα σπίτι
ήμουν με φίλους καλούς και ξαφνικά έγινε Αύγουστος...
απο αύριο το νου μας στα Μερομήνια
Οι μέρες απο 1 εώς 12 Αυγούστου είναι σημαντικές για την παραδσή μας.
ναι αμε!
Σύμφωνα με το θρύλο και την παράδοση, οι μέρες αυτές μέχρι την κυρά μας την Παναγία το Δεκαπενταύγουστο θα μας δείξουνε τι καιρό θα έχει κάθε μήνα του χρόνου!
Έτσι λοιπόν ...
Καλό Άυγουστο να έχουμε! Καλό υπόλοιπο καλοκαίρι και να μην ξεχνάτε/ξεχνάμε
Είμαστε Bloggers και κάθε μέρα βγάζουμε απο ένα κομμάτι δικό μας εδω μέσα.
Να προσέχετε! Να μην πίνετε και οδηγάτε! υπάρχουν και τα ταξί! Να φοράτε πάντα ζώνη! Και να αγαπάτε ο ένας τον άλλον
Καλο Υπόλοιπο Καλοκαιριού!
Καλόν μήνα!

Νέα Ανάρτηση

2010-07-25T21:59:00.000+03:00

Έχω σοκαριστεί μαλάκα!

Ειλικρινά έχω πάθει την πλακάρα μου!

Άκου να δεις τι έπαθα...Κάποιος τον οποίο δεν γνωρίζω κοιτάει καθημερινά το προφίλ μου σε ένα από τα γνωστά πουστοσαϊτ, έχοντας κάνει block ωστόσο σε μένα και έτσι δεν μπορώ να δω ποιος είναι....

Θα μου πεις: “ε και? Σε νοιάζει?” ναι με νοιάζει γιατί κάποιο λάκκο έχει η φάβα..

έτσι λοιπόν για να δεις το προφίλ του εχθρού ο μόνος τρόπος είναι να δημιουργήσεις ένα ψεύτικο προφίλ... πάνω από την πραγματική σου ηλικία...με όλα αυτά τα χαρακτηριστικά που έχει ο ιδανικός str8 που γαμάει αγοράκια...

πολύ γυμνασμένος... πολύ τσαμπουκάς....πολύ τριχωτός...πολύ ψωλαράς...πολύ λαϊκός..

Αλλά όλα τόσο πολύ ““ΠΟΛΥ”” που φυσικά, εάν διαθέτεις την στοιχειώδη νοημοσύνη, να καταλάβεις ότι πολύ απλά ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΔΥΝΑΤΟΝ ΕΝΑΣ ΑΝΤΡΑΣ ΜΕ ΤΑ ΠΑΡΑΠΑΝΩ ΧΑΡΑΚΤΗΡΙΣΤΙΚΑ ΝΑ ΜΗΝ ΒΡΙΣΚΕΙ ΝΑ ΓΑΜΗΣΕΙ!!!!!!!!! και να κάνει προφίλ σε κάποιο από τα σιχαμένα σκατόκρεοπωλεία της συμφοράς..

Φυσικά για μένα, αλλά και τον καθένα από εμάς που μπλέκεται πάνω από δεκαετία με τα πουστοσαϊτ είναι το μόνο εύκολο να φτιάξει ένα προφίλ που όχι μόνο να φαίνεται αληθινό αλλά να πείθει κιόλας.

Φυσικά εγώ ξεκαθαρίζω στον εαυτό μου αλλά και στους γύρω μου, ότι δεν πρόκειται σε καμία περίπτωση να το χρησιμοποιήσω για να κοροϊδέψω κάποιον ή για να δουλεύω κόσμο, αλλά για να το χω σε περίπτωση αντιπερισπασμού ή άμυνας.

Στο θέμα μας λοιπόν! Έκανα login που λες, για να δω αυτό που ήθελα και μετά το έκλεισα.

Για να το ανοίξω σήμερα και να διαπιστώσω με τρόμο! Σοκ και δέος!

Ότι:

Από τις 14 του μήνα που φτιάχτηκε μέχρι σήμερα το εν λόγω προφίλ δέχτηκε πάνω από 600 επισκέψεις και τουλάχιστον 130 εισερχόμενα μηνύματα στα οποία φυσικά και δεν απάντησα...απλά απόρησα και σκέφτομαι?

Είναι δυνατών η αδερφή να είναι τόσο! μα τόσο! μα τόσο! Λυσασμένη για τον πούτσο? Μαλάκα ντράπηκα που είμαι Gay αλήθεια στο λέω...

τόσο ξεφτίλα άτομα δεν έχω ξαναδεί.. άτομα που στέλνουνε μήνυμα σε ένα προφίλ που κάνει μπαμ ότι είναι Fake αν είσαι λίγο υποψιασμένος, και παρακαλάνε να τους χτυπήσεις να τους χέσεις να τους κατουρήσεις και γενικά παρακαλάνε για γαμήσι δίχως έλεος δίχως καπότα δίχως τίποτα ακόμη και έτοιμοι να δώσουν το προσωπικό τους τηλέφωνο από το πρώτο μήνυμα, χωρίς να δούνε ούτε καν φωτογραφία.

Ένοιωσα αηδία... ένιωσα ντροπή... ένιωσα αμήχανα και χαλάστηκα..ίσως γιατί το αληθινό μου προφίλ δεν έχει λάβει ποτέ τόσα μηνύματα ούτε τόσα κόμεντς θα μου πεις? Ίσως..

ίσως για την κατάντια του να αναγκάζεσαι να ασχολείσαι με όλα αυτά που δεν έχουν κανένα ουσιαστικό και αληθινό σκοπό – λόγο – αιτία παραπάνω από όσο κρατάει ένα χύσιμο.

Ίσως γιατί οι άντρες σκέφτονται ΜΟΝΟ το σεξ και τίποτα παραπάνω? Έτσι ώστε να πρέπει και γω να σταματήσω να κρατάω άμυνες και να γίνω και γω ένα πουτανάκι του:

“top to top games cam2cam και να περνάμε καλά”

απογοητεύτηκα τελείως μαλάκα αλήθεια σου λέω..

[Το Post αυτό ήτανε να ανέβει μερικές μέρες νωρίτερα αλλά μας πρόλαβε ο καιρός και οι καταστάσεις. Η Ζωή όμως είναι πουτάνα, συνεχίζεται και δεν μπορείς παρά να την ακολουθήσεις. Έτσι με αιτία ενα Post του ανιψώλη Pisoglenti βρήκα και γω αφορμή να ανεβάσω αυτό σήμερα.. καλη και αναίμακτη εβδομάδα να χουμε ]

Καλό ταξίδι

2010-07-20T23:35:00.000+03:00

Θα θυμάμαι πάντα την τελευταία φορά που σε είδα.

Ήτανε πριν είκοσι μέρες περίπου.

Κυριακή μεσημέρι ήτανε και έκανε πολύ ζέστη.

Εγώ στο πεζοδρόμιο αρματωμένος με το σάκο στον ώμο,τα γυαλιά στη μούρη και τα ακουστικά στα αυτιά.... πήγαινα για δουλειά..

ήτανε εκεί στο μεγάλο πεζοδρόμιο κοντά στο πάρκο...

Ανέβηκες με το αμάξι επάνω στο πεζοδρόμιο και ήρθες και πάρκαρες δίπλα μου...

τρόμαξα και γύρισα και σου είπα χωρίς να δω ποιος είναι:

“Τι έγινε ρε μεγάλε? Μήπως θέλεις να κατέβω στο δρόμο για να παρκάρεις?”

Και τότε έβγαλα τα γυαλιά και σε είδα να λύνεσαι στα γέλια

Άντε ρε μαλάκα!!!! Σου φώναξα! "Eσύ είσαι?? και ετοιμάστηκα να κάνω φασαρία?"

και γελούσες..

Αυτό θέλω να θυμάμαι από σένα φίλε..να γελάς..

“Θα πάω για μπάνιο με τον αδερφό σου. Για δουλειά πας?” με ρώτησες..

“Ναι γάμησε τα”

“Καλό κουράγιο και καλή δύναμη”

Σε στραβοκοίταξα με το στυλάκι του μεγάλου αδερφού και σου είπα “Φρόνιμα ε?”

γέλασες...

Πάντα φώναζα...

Βάλτε Ζώνη!!! Μην τρέχετε με το αμάξι!!!! Μην πίνεται ξίδια και οδηγάτε...

Δεν με άκουσες μαλάκα

Δεν με άκουσες..

Έμαθα για το ατύχημα σου τυχαία αλλά πίστευα ότι θα πάνε όλα καλά και θα είμαστε πάλι όλοι οκ

τελικά ο θεός μάλλον σε ήθελε εκεί πάνω και όχι εδώ με εμάς.

Καλό ταξίδι μικρέ μου φίλε! Καλό ταξίδι και εκεί πάνω που θα είσαι να μας προσέχεις.

Όταν θα σε θυμάμαι θα ανάβω ένα πρινσάκι και θα πίνω ένα σφηνάκι στη υγειά σου!

Έχω στεναχωρηθεί τόσο πολύ που ούτε να κλάψω δεν μπορώ.

Καλό ταξίδι φίλε...

ΜΠΑΤΣΟΚ!

2010-07-20T01:41:00.000+03:00

Με την πολιτική γενικά δεν ασχολούμαι. Είμαι όμως άνθρωπος. Είμαι δημοκράτης ή έτσι τουλάχιστον θέλω να πιστεύω και φυσικά είμαι Blogger!! Είναι μια βασική ιδιότητα μου. Σαν το επάγγελμα μου και σαν τη μάρκα που καπνίζω.
Διαβάζω Bloggs ενημερώνομαι απ'αυτά.
Έχω φίλους που με αγαπάνε και τους αγαπάω γιατί τους γνώρισα από εδώ μέσα.
Φίλους που μιλάμε στο τηλέφωνο, γελάμε πηγαίνουμε σε γάμους γιορτές και πανηγύρια σε κηδείες σε οτιδήποτε.
Φίλους με τα ίδια ιδανικά και πιστεύω.
Σαν θεία πιστεύω και επενδύω πολύ,στην ελευθερία της έκφρασης μέσα από οποιοδήποτε μέσο. Αν αυτό είναι καλλιτεχνικό ακόμη καλύτερα.
Έχω και φίλους καλλιτέχνες.
Ζωγράφους, Γλύπτες, Performers
Ναι θέλω να καταλήξω κάπου.
Έχω και φίλους Δημοσιογράφους.
Εδώ ένας κακοπροαίρετος θα μπορούσε να συμπληρώσει: “Κακές παρέες κάνεις θεία μου”
και αυτοί που ΔΟΛΟΦΟΝΗΣΑΝΕ τον Σωκράτη Γκιόλια ιδρυτή και ιδεολόγο του Troktikou μάλλον, κάπως έτσι σκεφτήκανε. Μπορεί να κατηγοργθώ για λαϊκισμο [sic!] αλλά το Τροκτικο θα το διαβάσω καθε μέρα όπως και να χει. Αν ήμουν τόσο Caume Il faux θα είχα για Nick name Αλέξις Κόλπμι και όχι Θεία Ντόννα!
Κακές παρέες... ε...? Ναι έτσι είναι για αυτούς..εμείς οι Bloggers είμαστε μάλλον αποβράσματα...
Δεν ξέρω εάν αυτό ήτανε σαν όλα αυτά που ακούμε στις ειδήσεις και μοιάζουνε να γίνονται σε μια άλλη χώρα και κάπου αλλού μακριά από εδώ
ξέρω όμως ότι θέλουνε να μας φιμώσουν όλους τους Bloggers Που θέλουμε να μοιραζόμαστε με άλλους ανθρώπους τις ιδέες μας, τις στεναχώριες μας και τις χαρές μας, και πιστεύουμε στην ελευθερία του λόγου, στην ελευθερία της βούλησης, και στη δύναμη της ενότητας.
Σήμερα αυτός ο άγνωστος αλλά blogger άρα “φίλος”
αύριο ποιος?
Άγνωστε φίλε Σωκράτη καλό ταξίδι. Μπορεί να μην σε γνώρισα ποτέ αλλά το μπλογκοχώρι είναι ένα μεγάλο σπίτι, και όποιος φεύγει -πόσο μάλλον δολοφονημένος- είναι απώλεια.

Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!

2010-07-14T23:00:00.007+03:00

Ήτανε το χειμώνα του 2003

14 Φεβρουαρίου συγκεκριμένα.

Ο Β. Μου είπε από νωρίς: “Μην κανονίσεις τίποτα μωρη θεία για βράδυ ακους!!!! Μόνη εσύ μόνος εγώ θα βγούμε θεία και ανιψιός να σου κάνω το τραπέζι!!! Δε παν να γαμηθούν οι γκόμενοι!”

Φυσικά και πάνε να γαμηθούν οι γκόμενοι όπως κάνουνε όλοι οι γκόμενοι, για αυτο και βγήκαμε οικογενειακά. Έτσι κάπου μεταξύ των κωλοχανείων και γενικότερων χαμετυπείων που γυρνάγαμε τα βράδια εις το κρύο Αμστελόδαμον, είπαμε να γίνουμε άνθρωποι για ένα βράδυ...

Με το Β κάναμε πολύ παρέα τότε και για τα επόμενα χρόνια.

Μετά χαθήκαμε λόγω δουλειάς.

Βγήκαμε που λες, σε ένα Amsterdam κατάμεστο από κόσμο παρόλο που είχε γαμώ-κρύο και ήτανε και καθημερινή!

Σκοπεύαμε να πάμε σε ένα Αργεντίνικο να πλακωθούμε στα μπριζολίκια και στις μπύρες. Καθόλου κομιλφο και καθόλου γκέουλο αλλα μείναμε με την όρεξη, καθότι όσο και να ψάξαμε τραπέζι δεν υπήρχε πουθενά ούτε εάν είχες γκόμενο τον ιδιοκτήτη!

Τελικά καταλήξαμε στο Cafe De Jaren

Μπήκαμε μέσα μιας και ειναι λίγο μακριά το γαμήδι, και ο μετρ μας ανέβασε στην επάνω αίθουσα να φάμε με θέα το κανάλι.

Μουί Ρομαντίκ! Για την ακρίβεια τον ποταμό Amstel.

Παραγγείλαμε μοσχαρίσιο καρπάτσιο για πρώτο πιάτο και για κυρίως πήραμε φιλέτο από ζαρκάδι [Μη με κοιτάς καθόλου στραβά αγάπη μου. Δεν φημίζομαι για την οικολογική μου συνήδειση όταν πρόκειται να γευτώ Haute Cuisine] με Soucrout και Mash potatoes. Η σαλάτα ήτανε Free refill από ένα τεράστιο salad bar στην άκρη της σάλας. Και για γλυκό τσακίσαμε Lemon pie Και Chocco cake

Ήπιαμε ένα Αργεντίνικο κόκκινο κρασί τόσο πηχτό και βαρύ που άφηνε λεκέ στο χείλος του ποτηριού. 100€ τα δύο άτομα [πολλά λεφτά για το 2003]

θα με πεις: “Καλά μαρή ζαβή τι σ' έπιασε και τα θυμάσαι αυτά, στα μέσα Ιουλίου? Μετά απο 7 χρόνια?” και θα 'χεις δίκιο!

Αλλά εδώ και καιρό είχα δει μια ανάρτηση στο Cook The Book όπου ήτανε ως εξής:

Ζητάγανε να γράψει ο καθένας από τους αναγνώστες σε comment, μια απ' τις ποιο ζωντανές αναμνήσεις του σε σχέση με το φαγητό... και μετά το comment δημοσιευόταν και γινότανε μέρος της όλης ανάρτησης. Και σαν παιχνίδι να το δεις, είναι ενδιαφέρων και πολύ γλυκό! Έτσι λοιπόν..

Εμένα αυτή είναι η δική μου ζωντανή ανάμνηση ή μάλλον μια απ' τις πολύ σημαντικές και ζωντανές αναμνήσεις μου σε σχέση με το φαγητό. Αν λάβεις υπόψιν σου στα Δώδεκα χρόνια που μαγειρεύω επαγγελματικά, τι έχει περάσει απ' τα μάτια μου μπροστά, θα καταλάβεις πόσο ξεχωριστή είναι.

Περιμένω με αγωνία και τις αναμνήσεις απ' τα ανιψάκια μου να κάνουμε ένα μεγάλο καλοκαιρινό ποστ!

1."Ο/Η Spark άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

emena h dikia moy anamnhsh.. einai poy eixa paei synodeyomenh se 1 estiatorio sthn santorini... mas bazoyn se kati trypia trapezomantila.. alla mia thea katw.. teleia.. paraggelnoyme astakomakaronada... kai ta orektiko.. kai xwris krasi h epidorpio mas fernoyn 1 logariasmo.. poy metragame kai ta difragka na ta symplhrwsoyme... den exw piastei pio malakas sth zwh moy...
fysika kai den xanafaga astakomakaronada ever since! bad bad memories... elpizw na xei kleisei twra pia o axrhstos to magazi (kalos anthrwpos opws panta)
h pio asteia anamnhsh.. einai ta soyblakia special sthn boylgaria... opoy htan toylaxiston miso metro. me oloklhra kremmydia anamesa apo kommatia kreas oso h grothia enos paidioy... kai to trello tsirlipipi meta... (den yparxei)
h pio glykia... kai edw gelame...
pshmeno tost kai kafe to prwi apo 1 ntropalo xamogelo na me rwta
"to ekana kala?"
to faghto einai san th zwh... exei oles tis myrwdies.. kai ola ta xrwmata... kai allote to moirazesai... allote oxi!

2. "Ο/Η Hfaistiwnas άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Θυμάμαι γύρω στα 16-17-18 μαζευόμασταν παρέα παιδιά απ'το χωριό το Καλοκαίρι και γυρνούσαμε στα στέκια που είχαμε βρει μέσα στο χωριό, ένα από αυτά ήταν η πίσω πλευρά μιας εκκλησίας και πάνω στην σκεπή της, δεν φαινόμασταν από πουθενά. Καθόμασταν, χαζολογούσαμε, βλέπαμε τον ουρανό και περνούσαμε την ώρα μας, ωραία ήταν, ρομαντικά θα έλεγα με όλη την ξεγνοιασιά της ηλικίας..
Μου έχει μείνει σαν ανάμνηση και μου ρχεται συχνά στο μυαλό, ήμαστε παιδιά και δεν είχαμε σκοτούρες, απλά έτσι χαζεύαμε, για να περνάμε καλά όλοι μαζί, αγόρια κορίτσια..
Καληνύχτα, άντε μην με πιάσει κάνα καταθλιπτικό τώρα!

3. Ο/Η Σούλα Φρίκη άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!"

:Καλοκαίρι αρχές δεκαετίας 90 (σιγά μη να θυμάμαι και μέρα) πιτσοφρίκι εγώ και τα υπόλοιπα φρικάκια, παραθερίζαμε με τας κηδεμόνας σε αμμουδερό μέρος της τάξεως καμένων βούρλων; θα σε γελάσω. ε και μετά το μπάνιο που κοπανιόμαστανε τρίωρα και τετράωρα με χέρια πόδια να κοπανάνε τα κύματα σα ξεχαρβαλωμένα κουπιά, μεσημέριαζε και πηγαίναμε να βρούμε τον πατερούλη σε παραλιακό μεζεδοπωλείο που άπλωνε την αρίδα του. είχε κοπανήσει τα 12άρια μίνια του και βρώμαγε ο μπέκρας και ο σερβιτόρος του χε αφήσει τον κλασικό ουζομεζέ, που εμείς πεινασμένα απ την αρμύρα μαλλιοτραβιόμασταν για το ποιο θα το ντερλικώσει. πεινούσαμε σαν παπιά μετά το πλάτσα πλούτσα κι η μάνα δεν κατείχε παρά να μας ταίσει έξω. Ο μεζές περιείχε: μία σαρδέλα, μία φέτα αγγούρι, μία ελιά, μια κουτσιλιά μελιτζανοσαλάτα. that's all! ΚΑΙ ήταν ο νοστιμότερος μεζές όλου του κόσμου!

4. Ο/Η mariw άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!"

:Δεν είναι σπουδαίο το φαγητό που θυμάμαι, είναι απλά μοναδικές οι στιγμές.
Προς το τέλος του Χειμώνα, σε ένα ξενοδοχείο στην Καβάλα, μπροστά στη θάλασσα. Ένα τοστ, μια κούπα ζεστός καφές, μια αγκαλιά και η θάλασσα. Πρωινό στο μπαλκόνι του ξενοδοχείου.

5. Ο/Η ασωτος γιος άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!"

: Καλοκαιρι, οικογενειακοι μας φιλοι κατι γαλλοι που τους εχουμε χασει πια
κανανε καταδυσεις με τον πατερα κι πιανανε χταποδακια
πρεπει να μουνα γυρω στα 8
στο κηπο μας λοιπον διπλα στη θαλασσα
σουρουπωνε
αναβε ο πατερας φωτια και στα καρβουνα τα ψηνανε και τρωγαμε τα χταποδακια.
τ αστερια, κατι κουνουπαρες νααα,η μουσικη μιας ταβερνας στα 100 μετρα,και ανθρωποι ωραιοι,μιας εποχης που εχεις μεινει ανεξιτηλη σ ενα κουτακι μεσα μου.

6. Ο/Η DonnaBella άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!"

:eftiaxe na fame anoixto tost me tyri, jambon, ntomata. tou zhthsa an exei mia ntomata akoma na faw me to diko mou. eixe kopsei thn teleutaia. evgale ta kommatia ntomatas apo to tost tou kai ta evale sto piato mou.
:-)

7. Ο/Η Katsiki άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Μια ανάμνηση που μου έρχεται είναι...
Θεσσαλονίκη μετά από ξενύχτι, ένας καλός μου φίλος και εγώ πήραμε από το Παραδοσιακό κάτι για να ξεγελάσουμε την πείνα μας και αποφασίσαμε να περπατήσουμε μέχρι το σπίτι... Δεν χάραζε ήταν ακόμα νύχτα, περπατούσαμε στην παραλία, μασουλούσαμε, και κάναμε μια από τις πιο αληθινές και σοβαρές συζητήσεις που έχουμε κάνει ποτέ...

8. Ο/Η ΦΟΥΛΗ άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Ηταν στα μέσα του Ιούνη, όταν πρωί πρωί ήρθε ο πατέρας {έλα πάμε να με βοηθήσεις, εχω ραντεβού με ένα ροφό}
βγήκαμε με το καΐκι στον κάβο, τον πρώτο που πιάνει το καράβι μπαίνοντας στο νησί ,βούτηξε ο πατέρας με τα λάστιχα του οξυγόνου να βρει το ψάρι, σε μισή ώρα περίπου ανέβηκε με ένα ροφό γύρο στα 18 κιλά!!!
Τον είχε χτυπήσει από το βράδυ, και αυτός τρύπωσε στη φωλιά, την άλλη μέρα τον έβγαλε!!!
Τώρα δεν υπάρχει λέπι, αλλά και ο πατέρας μεγάλωσε για τετοια σπορ!

9. Ο/Η Ερμής άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Εγώ με τη θεία μου στο Σαμοθράκη. Ήμουν 18-19 τότε. Την πρώτη μέρα καθίσαμε σε ένα ταβερνάκι και παραγγείλαμε κατσικάκι γεμιστό. Μόλις ήρθε ερωτεύτηκα κεραυνοβόλα (το κατσικάκι εννοείται!). Εκεί που έτρωγα ακούω πίσω μου μια αντρική φωνή να λέει "ωραίο τατού" (για το τατού που έχω στην πλάτη), γυρνάω και βλέπω έναν τύπο γεμάτο τατού ο οποίος ήταν ίδιος ο chris cornell (λοοοοοοβ) και μένω με το πιρούνι στον αέρα ψελλίζοντας ένα "ευχαριστώ". Δυστυχώς δεν μιλήσαμε ξανά. 8 μέρες έμεινα στην Σαμοθράκη και τις 8 έτρωγα κατσικάκι κάθε μεσημέρι σε παραλλαγές...ααααααχ....αυτόν δεν τον ξαναείδα. Τον σκέφτομαι κάθε φορά που τρώω γεμιστό κατσικάκι όμως...

10. Ο/Η kovo voltes... άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Ήμασταν σε ένα μαγαζί στην Κατερίνη που δεν θυμάμαι και το όνομα. Στρογγυλό τραπέζι, περιποιημένο σέρβις και ένας μάγειρας τσαχπίνης και χρυσοχέρης. Υπέροχες γεύσεις προσεγμένες για τους φίλους του Νάνσυ, Έλσα, Θάνο, Γιάννης (άλλος??)...Ωραία βραδιά, γεμάτη μυρωδιές και αρώματα...Πότε ξανά???

11. Ο/Η Manouli άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Από μικρή (μωρό) τρελαινόμουνα για ωμό κιμά. Κάθε φορά που μαγείρευε η μαμά μου ντολμαδάκια ή γεμιστά, η γέμιση έμενε μισή! Με έβριζαν, δε με άφηναν, αλλά εγώ εκεί.
Όταν ήμουνα 11 πήγαμε στη Γενεύη και μου λέει ο πατριός μου: "Θα σε πάω σε ένα εστιατόριο και σου έχω μία έκπληξη".
Με πάει λοιπόν και έρχεται μπροστά μου το πρώτο steak tartare της ζωής μου! Η ευτυχία μου δεν περιγραφόταν! Έτρωγα ωμό κιμά με όλα τα τζέρτζελα που είχε μέσα ΝΟΜΙΜΑ!!
Περιττό να πω ότι όσες μέρες καθίσαμε εκεί (και κάθε φορά που πηγαίναμε) μόνο σε εκείνο το εστιατόριο έτρωγα. Και περιττό να πω ότι το εν λόγω φαγητό παραμένει στο τοπ 10 μου!

12. Ο/Η Zero Point άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Χμμμ...μιλάς για ένα από τα μεγαλύτερα πάθη της ζωής. Το έχω πει συχνά και δεν θα σταματήσω να το λέω...ότι για μένα το φαγητό είναι πολλές φορές καλύτερο και από το σεξ. Για δε στιγμές γαστρονομίες μπορώ να αναλογιστώ μύριες. Στη κορυφή, όμως, σίγουρα θα ήταν εκείνο το γεύμα στο Κερατά στα Χανιά και το βραδινό γεύμα μια κρύα νύχτα κάπου στο Λεβερκούζεν. Και στις δυο περιπτώσεις fusion γεύσεις που έσφυζαν από πρωτοτυπία!!!

13. Ο/Η Evil Chef άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Η δικη μου ανάμνηση ειναι πισω στο 1997 .Καλοκαιρι στο Πυθαγορειο στη Σαμο ,μενουμε σε ενα ξενοδοχειο εξω απο την πολη ,για αυτοκινητο ουτε λογος ,οποτε περπατημα και αγιος ο θεος...Το μερος το γνωριζω απο την στρατιωτικη μου θητεια και το εχω αγαπησει.
Λιγο πιο κατω απο το ξενοδοχειο ειναι μια ταβερνουλα -παμε τυχαια ενα μεσημερι μετα την θαλασσα για φαγητο .Ειναι η πρωτη μου χρονια που ασχολιεμαι επαγγελματικα με το φαγητο (γλυκο βασικα) και στην κουβεντα με το Χαρη το μαγειρα εκει πεφτει η ιδεα να περναω οποτε θελω να "βλεπω" μιας και δηλωσα λατρης της κουζινας του.Κατεληξα τα πρωινα που υπολειπονταν να τα περασω σα βοηθος του -καθε μεσημερι τρωγαμε εκει φυσικα ,το ωραιοτερο φαγητο ,τιποτα το εξεζητημενο ,απλα μαγειρευτα φαγακια που ειχα βαλει εγω το χερι μου.
Επισης απο εκεινες τις διακοπες μου εχει μενει το πρωινο .Επειδη δεν ειχαμε χρηματα να παρουμε δωματιο και πρωινο ,ειχαμε βρει τον τροπο μας...
Απο τα σουπερμαρκετ του χωριου ,γαλα σοκολατουχο μακρας διαρκειας ,τσουρεκακι απο φουρνο παραδοσιακο και μερεντα για να αλειφουμε και απο την μανα του Αντωνη του φιλου απο το στρατο σπιτικο κεικ! Ολα αυτα με θεα το Αιγαιο στο μπαλκονι στο 212 στο ξενοδοχειο Καστελλι.
Το φαγητο των πρωτων διακοπων μαζι ειναι αυτο που θα θυμαμαι παντα ,γιατι ηταν για μας το καλυτερο που ειχαμε φαει μεχρι τοτε για τον απλουστατο λογο οτι το μοιραζομασταν μαζι!!!

Ο/Η Tanila άφησε ένα νέο σχόλιο για την ανάρτησή σας "Παιχνιδι Μαγειρικών Αναμνήσεων!":

Ε "μαγειρική" ανάμνηση δεν έχω. Έχω ωμή.
Αν και λατρεύω το κρέας, η πιο έντονη ανάμνησή μου είναι από την Αίγινα, δευτεροετής φοιτήτρια φιλοξενούμενη στο εξοχικό φίλης. Που ο πατέρας της βουτούσε κι έβγαζε κάθε μέρα ένα ταψί πεταλίδες κι άλλο ένα αχινούς που τα τρώγαμε ωμά με λεμόνι και λάδι. ήταν η πρώτη φορά που έτρωγα αχινούς και ήταν τόσο νόστιμοι όσο οι πεταλίδες που ήδη λάτρευα, σα μικρές μετουσιώσεις θάλασσας.

Στον Τροπικό του Κατίνου

2010-07-02T20:10:00.001+03:00

Μερικά πράγματα μας δείχνουν ότι πλέον οι Τροπικοί με τη Βόρειο Ελλάδα έχουν ακριβώς τις ίδιες συνθήκες. Ζωής.

Ο Καιρός.

Σήμερα το μεσημέρι ξύπνησα από τον ύπνο μου, απ'τις δυνατές βροντές και την καταιγίδα μιας και κάθε μέρα εδώ και ένα μήνα [μη σου πω και δυο μήνες] βρέχει στα καλά καθούμενα καταρρακτωδώς, με απότερο αποτέλεσμα, να κρίνεται ότι το outfit Σανδάλι με σαρόνγκ, πρέπει και οφείλει! Να γίνει το εθνικό μας ένδυμα. Γιατί χρυσό μου, αν δεν γίνεις λούτσα απ τη βροχή, να σαι σίγουρη ότι όλο και κάνας μαλάκας καυλάρας απ αυτούς με τα κωλοφτιαγμένα, θα φροντίσει να πέσει σε λακκούβα, έτσι ώστε να σε κάνει μούσκεμα. Είδες που χρειάζεται το σαρόνγκ με το σανδάλι?

Στα λόγια μου έρχεσαι!

Ο Κόσμος στις γειτονιές απανταχούθε.

Χθες πετάχτηκα έντρομη από τις φωνές του υστερικού γείτονα μου, και τα ουρλιαχτά του επίσης, δις υστερικού σκύλου του έτερου γείτονα. Κόντεψα να πάθω νευρικό κλονισμό. Είπαμε το σπίτι μας είναι κοντά σε εκκλησία, με συνέπεια και αποτέλεσμα, κάθε φορά που χτυπάει η καμπάνα ο σκύλος [όπως παθαίνουν όλοι οι κουτάβιδες αυτού του κόσμου φυσικά όταν ακούνε καμπάνα να χτυπάει] να αρχίζει και ουρλιάζει σαν την Εκάβη στις Τρωάδες, βάλε τώρα που κάθε απόγευμα σχεδόν, είχε και απ ένα event το “μαγαζί” να καταλάβεις τι περνάω η θεία!

Κρόσσια τα νεύρα μου σου λέω κουνιάδα άσε με!

Και τι να σου κάνει ο κόσμος παιδάκι μου και τα σκυλιά μαζί;;

Λογικό δεν είναι να παθαίνουν κλακάζ όλοι από την υστερία;; Αφού είναι όλη μέρα κλεισμένος ο κοσμάκης στα σπίτια και στις αυλές, λόγω αφραγκίας. Δεν σου λέω “Οικονομική κρίση” γιατί ακούγεται σαν ανέκδοτο φιλενάδα!

Ευτυχώς δε λες δηλαδή, το ότι έχουμε καταντήσει σαν τους ιθαγενείς να ανταλλάζουμε προϊόντα πάνω απ'το φράχτη του μπαχτσέ, έχει και τα καλά του

“Πάρε εσύ ένα κιλό πιπέρια και δώσε μου ένα κιλό κολοκυθάκια” άκου με εμένα που σου λέω “Στους Τροπικούς είμαστε!”

Το Φαγητό.

Βασικό επακόλουθο τις αφραγκίας εννοείται, σε συνδυασμό με την ανταλλαγή προϊόντων είναι να τρεφόμαστε με ζαρζαβατικά σε όλους τους πιθανούς συνδυασμούς και το κρέας να αρχίζει να απομακρύνεται σε ένα φανταστικό ωκεανό κουνώντας το μαντίλι στο καθημερινό τραπέζι..

Φυσικά τι ιθαγενείς και τι βροχές λες ότι είσαι, εαν δεν έχεις το βασικό συστατικό για όλα αυτά!

Τα Κουνούπια

Γιατί λέω και γω η καημένη, “Δεν πειράζει Ντόννα χρυσή μου, που δεν κοιμάσαι τα μεσημέρια κράτα γερά θα κοιμηθείς το βράδυ.”

Και το βράδυ το βραδάκι... Καραμπουζουκλή μου αναγνώστη..κάπου εκεί μετά το Σεξερεσίρι “Νο 98 Χιλιάδες επανάληψη” πάνω που πάει να κλείσει, έτσι να αγλαϊστεί λίγο ο βλέφαρος και ο μάτις αντάμα...

ακούς το “Βζζζζζζζζζζζζζζζζζζζζ” και πετάγεσαι στον αέρα σαν την τρελή και σαν τους τσολιάδες στο Ιταλό-Ελληνικό πόλεμο φωνάζοντας ΑΕΡΑ!!!!

Και κυνηγώντας φυσικά, μέσα στη μαύρη νύχτα, με την τσίμπλα στο μάτι [και πολλές φορές κλειστό είθισται το ένα μάτι] τα σιχαμένα φτερωτά βαμπίρ, που σκοπεύουν να κάνουνε με βασικό συστατικό το αίμα σου, το ιδιωτικό τους Homemade Bloody Mary!

Άνιση η μάχη, αγάπη μου! Με πολλές φορές ολέθριες συνέπειες τύπου: Χτυπάω μικρό δαχτυλάκι στην άκρη από το κομοδίνο, με συνέπειες τύπου: Κοιμήθηκα σε άσπρο μαξιλάρι και ξύπνησα σε πουά κόκκινο άσπρο, ενώ στο τέλος της νύχτας πολλές φορές οι τοίχοι του δωματίου σου θυμίζουν τα καλύτερα έργα του Pollock.

Συνέπεια όλων αυτών είναι ότι ο Βόρειο Ελλαδίτης δεν χρειάζεται φέτος διακοπές!

Τι να τις κάνω τις διακοπές αγάπη μου, αφού ζω στο ποιο εξωτικό μέρος του πλανήτη?

Παχύδερμα, ¨Μεγάλα Φίδια” κουνούπια βροχές και καταιγίδες, έχει και δω.

Άκου που σου λέω.....

ΤΖΟΥΝ - IOYNIOS

2010-06-25T15:05:00.000+03:00

Τον Ιούνιο του 2008 τέτοιες μέρες ήτανε.. λίγο ποιο πριν λίγο ποιο μετά. Το διάστημα 24-27 Ιουνίου πάντα έχει να μου πει κάτι..
Απόγευμα θυμάμαι ήταν και καθόμουν έτσι καλή ώρα στο σπίτι..
η FLO κατέβηκε από το παπάκι χορεύοντας έξω από το σπίτι μου τραγουδώντας στο ρυθμό του “4 Minutes” “Madonna Madonna!!” και κουνώντας τα εισιτήρια στα χέρια...
Πέρυσι πάλι με τη FLO και τη Θειά Kox είμασταν στο Biggaroon Σαββατόβραδο ήτανε και περιμέναμε να πάρουμε τον αδερφόμ απο το αεροδρόμιο.
και έτσι κάπως εν μέσω βότκας και τσιγάρου αποφασίσαμε να κλείσουμε τα εισιτήρια για την επερχόμενη συναυλία της γριάς...στη Βουλγαρία
θυμάμαι βλέπαμε για τον θάνατο του Michael Jackson στο Video Wall και λέγαμε μαλακίες..
Πέρασε ένας χρόνος σε slow motion
Σήμερα ένα χρόνο μετά το θάνατο αυτού του πραγματικά τεράστιου Pop Icon θυμάμαι διάφορα που το ένα φέρνει το άλλο μέσα στο μυαλό μου και έτσι και στα γράφω.
Από μωρά τρελαινόμασταν για τον MJ! Το καλύτερο γα μένα Album του είναι το Dangerous που βγήκε στα γυμνασιακά μου χρόνια, το χω άρρηκτα συνδεδεμένο με τρελό χορό, και είναι απ' τα λίγα άλμπουμ που όταν θα το βάλω να το ακούσω θα παίξει στο Repeat Δυο, Τρεις φορές!
Σήμερα κάθομαι σπίτι, έχω ρεπό και δεν κάνω τίποτα όλη μέρα.
Απλά αναλογίζομαι πόσο είμαστε οι ίδιοι μέσα στα χρόνια που περάσανε.
[Φακ!!!! Χαου Καρι Μπραντσου ιζ δατ?]
Τα οικονομικά μου έχουνε μειωθεί δραματικά όπως και όλου του κόσμου.
Το καλοκαίρι αντιστέκεται σθεναρά να έρθει, εκτός από κάτι σιχαμένα κουνούπια που με ενοχλούν το βράδυ που λιώνω στον καναπέ και περιμένω να δω Sex And The City. Ευτυχώς όλα είναι στη θέση τους!
Η δουλειά μου... Η Μάνα.. Ο Αδερφός ..οι φίλοι μου
[μαρέσει που έβαλα πρώτη τη δουλειά. Αυτό μάλλον κάτι σημαίνει αλλά όχι απαραίτητα καλό ε?]
άλλαξα συνήθειες πάλι για λίγο. Θυμάμαι που ήμουν παιδί και έφτιαχνα παζλ. Πάντα ήθελα το ποιο δύσκολο και μεγάλο, αλλά ποτέ δεν χάρηκα τη στιγμή της ολοκλήρωσης περισσότερο από τη στιγμή που το έφτιαχνα. Πάντα παιδευόμουν να στήσω τα παιχνίδια μου για ώρες και μετά μόλις ολοκλήρωνα το στήσιμο τα παράταγα.
Έτσι κάνω σε όλα τελικά.
Με ενδιαφέρει να ολοκληρώνω αποστολές για να ικανοποιώ τον εγωισμό μου ή για να απασχολώ δημιουργικά την κεφάλα μου? Σταμάτησα το γυμναστήριο.
Αφορμή ασήμαντος.
Αιτία σημαντική. Αίτια βαθύτερα και πολύπλοκα.
Σταμάτησα να βλέπω τον πιτσιρικά και έχασα κάθε ενδιαφέρων. Ξεπέρασα τη φοβία μου με το κόμπλεξ απέναντι στο σώμα μου και στους φουσκωτούς.
Τώρα θα πάω αλλού.
Κοιτάω συνέχεια ταξίδια στο Internet.
Όλα αυτά που προς το παρών δεν μπορώ να κάνω.
P.S.
Σας Αφήνω με ένα Clip απο το Βουκουρέστι στην Dangerous Tour του MJ, τη χρονιά του 1992.
LONG LIVE THE KING!

Η Κουτσομπόλα! [ΕΚΤΑΚΤΟ ΑΝΑΚΟΙΝΩΘΕΝ!]

2010-06-18T22:31:00.000+03:00

Ξέρεις ότι η θεία όταν πρόκειται για κουτσομπολιό και ειδικά όταν πρόκειται για την Ελληνική [ μη χέσω] Ζόου Μπίζ πετάει τη σκούφια της! Ποιός τη γαμεί και τη Μαριέτα και την Ξεκολελέτα και όλο το καρακατσουλιό χρυσό μου!!!

Αλλού είναι το ψωμί!

[κρέας για την ακρίβεια!]

Ξέρεις ανιψώλη μου καραμπουζουκλή, ότι τον τελευταίο καιρό μπήκε ο “Οξαποδώ” μέσα μου [ ε κάποιος έπρεπε να μπει και σε μένα μέσα κάποια στιγμή μωρή!] και έφαγα τη φάπα να βλέπω Greek [my ass] Idol κάθε Δευτέρα βράδυ.

Προχθές που λες...[πονηρό βλέμμα] μπήκε μέσα στο παιχνίδι ένας από τους επιλαχόντες, στη θέση του τεμπελχανά και χοντρομπαλά του Gypsy King του κλαψιάρη τεσπα μη με βάζεις τώρα να σου λέω διαδικασίες ..

και μπήκε που λες κόρη μου ένα πλάσμα...

Δυο μέτρα ΝΑ!

Μέχρι εκεί πάνω!

Νίκος Τασιόπουλος

[ αυτό το γράφω επίτηδες για να το “χτυπάει” το Ποστ, ο ρουφιάνος ο Google στην αναζήτηση που θα γίνεται της πουτάνας τώρα]

Και με τα Tattoo του που λες το καυλάκι, και με τα μούσκλια από έξω... κόλαση σου λέω κόλαση!

Που φωνή, και ποια φωνή, και ποιος τη γαμεί τη φωνή και τι με λες τώρα!

Φωνή θα κοίταγα?

Κόντεψα να χύσω!

Μισός Έλληνας μισός Ολλανδός ο Νικολάκης....και με ρίζες στη Λάρισα

[Αχ!!!! ανατρίχιασα θεέ μου!!!!!]

[θανατηφόρος συνδυασμός άσε ξέρω τι σου λέω]

Έλα μου ντε όμως που η Θεία σου είναι σαν την Άννα Παναγιωτοπούλου στο “Έκτο Πάτωμα”

και ψάξε από δω, και ψάξε από κει, βρήκα ένα προφίλ στο FB [καλέ ναι σε λέω για την ενημέρωση για τι άλλο πια?]

και “Έχετε ένας κοινός φίλος”με το Νικολάκη λέει ο Φεηςμπούκης..

Και φίλο καλό λέει η θεία! Που μπορεί αφενώς, να είναι αδαής περί τας Ελληνικούς Τέχνης αλλά αφετέρου είναι ένας άντρακλας και καραγκέουλο σαν τη θεία σας

Και λέω: “Λες μωρή Ντόννα, ο νιος τραγουδιστής να ξέρει να τρώει καρπούζι?”

Αλλά μια που το δα, μια που το ξέχασα.

Η Κυρία Ντένη όμως αγάπη μου δεν είναι χαζή! Ήξερε όταν έλεγε:

“Δεν Φταίω εγώ Τόλη χρυσό μου, που τα μαθαίνω, φταίνε οι άλλοι που μου τα λένε”

έπεσα και γω σε μια ανάρτηση του Τροκτικού

[ Ναι Σκάσε! Και τέτοια διαβάζω στον ελεύθερο χρόνο μου!] που έλεγε ότι ο εν λόγω νεαρός έχει ένα Video ανεβασμένο κάπου που μπορεί φωνητικά να είναι στο Mute και ποιός χέστηκε άλλωστε! Αλλά αποδεικνύει περίτρανα, το μέγεθος απτά αγγούρια που βγάζει ο Θεσσαλικός Κάμπος....

Λες να ναι αυτός?

Για δες και συ το Video ΕΔΩ!

[ελπίζω μόνο να μην τοχουνε κατεβάσει τα γαμιόλια και μείνουμε ανενημέρωτες]

Στον πούτσο μας Λουλούδια! [UPDATED]

2010-06-17T18:27:00.001+03:00

Όλα αυτά που βουίζουν στο κεφάλι μου τα επίκαιρα σαν τις περιβόητες πια “Βουβουζέλες” του Μουντιάλ, με έχουνε αποσυντονίσει σε μεγάλο βαθμό.
Μαριέτες, Αβέρωφ, Οικονομικά Μέτρα, Ζέστη, Κουνούπια και ούτε ίχνος στον ορίζοντα από λέξεις όπως λεφτά, άδεια, έρωτας, μπάνιο, διακοπές,
Η φτώχεια θέλει καλοπέραση και η πουτανιά φτιασίδι και για αυτό χρυσό μου, ας ξεκινήσουμε με τα βασικά και την έμπνευση!
Αυτό που κάνουμε με Πατάτες και κολοκυθάκια στο φούρνο το λέμε Μπριάμ.
Αυτό που κάνουμε με τα παραπάνω λαχανικά και όλο τον ορυμαγδό του λαχανόκηπου μέσα, τύπου “ότι βρήκα έβαλα”, το λέμε Τουρλού.
Τουρλού στα τούρκικα είναι το “Γύρω γύρω” Το ανακατεμένο.
Υλικά για όσους έχετε στο σπίτι.
Εμείς σπίτι μας καθότι έχουμε μια λόξα με τα λαχανικά, παίζει να το φάμε και δύο άτομα μια κατσαρόλα. Ειδικά άμα τα λαχανικά είναι από το μπαχτσέ, γάμησε τα σε λέω!
Πάνω κάτω, τράβα στο Σ/Μ και πάρε τα εξής που σου σημειώνω εδώ παρακάτω, τα οποία θα στα χωρίσω σε Πρωταγωνιστές λαχανικά, και λαχανικά κομπάρσους, τα οποία ναι μεν, δεν είσαι υποχρεωμένη φυσικά να βάλεις, αλλά αν τελικά βάλεις και αυτά το φαγάκι μας, από Απλό καθημερινό σήριαλ θα σου βγει Blockbuster!

Τι έχουμε εδώ κοπελιά?

[Πρωταγωνιστές]

3 μέτριες μελιτζάνες

4 μέτριες πατάτες

4 κολοκυθάκια

1 Κόκκινη πιπεριά

2 κρεμμύδια

2 – 3 σκελίδες σκόρδου

½ ματσάκι μαϊντανός

1 πιπεριά πράσινη

1 πιπεριά πορτοκαλί

1 πιπεριά κίτρινη

5 ώριμες ντομάτες

[Κομπάρσοι]

2 καρότα

Μπάμιες

Φασολάκια

Κολοκυθοανθοί

[αυτά από μια φούχτα να βάλεις καλέ όχι πολλά μη σκιάζεσαι!]

1 κ.γ ζάχαρη για να σπάσει η ξινίλα της ντομάτας

αλάτι, πιπέρι να νοστιμίσει

½ ποτήρι ελαιόλαδο

½ ποτήρι κρασί ή ρετσίνα για να δώσει μια αρωματικότερη γεύση και να σπάσει και η πολύ γλύκα των λαχανικών.

Τι κάνω τώρα θεία?
Πλένεις τα χέρια σου. Έφυγες! Τώρα!
Λοιπόν τα φαγητό αυτό που λες είναι ποιο εύκολο και απ'το να κάνεις Beaute! [έλα μη με κοιτάς στραβά τώρα]
Τσάκω όλα τα λαχανικά πλένετα, καθάρνατα και ψιλόκοψε τα σε κομματούλια.
Τσάκω τη γάστρα, χώστα μέσα όλα μαζί.
Ναι παιδάκι μου όπως στο λέω όλα μαζί.
Τουρλού τουρλού! Το πιασες τώρα μανίτσα?
Ανακάτεψε με τα χεράκια και κλείσε τη γάστρα, ψήσε στους 200 βαθμούς για καμιά ώρα και αν το δεις να κρατάει άστο ακόμη λίγο με ανοιχτό καπάκι.
Υποσημείωση!
ΜΗΝ ΚΑΝΕΙΣ ΚΑΜΙΑ ΜΑΛΑΚΙΑ ΚΑΙ ΠΡΟΣΘΕΣΕΙΣ ΝΕΡΟ!
Θα αφήσεις το φαγητό να ψηθεί με τα δικά του ζουμιά, όπου τα λαχανικά ξέρεις θα βγάλουνε ένα κάρο ζουμιά, τα οποία σε συνδυασμό με το αργό ψήσιμο της γάστρας θα γίνουνε απλά υπερπαραγωγή!
Και μια Υποσημείωση για την Μαριέτα μας: "Ψωμί Τυρί δεν είχαμε, Χοντρή Ψωλή μας ήρθε!"

Επειδή "Ξέρει η πάπια που ναι η λίμνη" για τα ανίψια που δεν έχουν ή είναι εκεί στα εξωτερικά η θειούλα έψαξε και το λοιπόν, ΓΑΣΤΡΕΣ θα βρείτε:

ΕΔΩ
ΕΔΩ
ΕΔΩ
ΕΔΩ
ΕΔΩ
ΕΔΩ

Ποιός κλέβει ποιόν τελικά?

2010-06-11T14:37:00.000+03:00

Παρόλο που δεν το συνηθίζω και πολύ να ασχολούμαι με το να σχολιάζω Video Clips

το συγκεκριμένο ρε παιδάκι μου έχω Δύο μέρες που το δα στο Νεβεράκου νομίζω?

Κάπου εκεί...

Ε και με τρώει να το σχολιάσω.

Ο Steven Klein σαν σκηνοθέτης μου μοιάζει να κοπιάρει συνεχώς τον εαυτό του. Ναι μεν είναι καλό που το βλέπει κάποιος και καταλαβαίνει ότι είναι το συγκεκριμένου, αλλά στο τέλος καταλήγεις να λες “Ναι οκ! Μια από τα ίδια και πάλι!”

Η έναρξη μου θύμισε Janet Jackson στο Rythm Nation ενώ οι Φερετζέδες και το χορευτικό μου θύμισε ποια άλλη?

Έλα μου ντε!

Vogue για τα χορευτικά και Bittersweet οι φερετζέδες.

Το wannabe Ναζί στυλάκι μας πάει καρφί στο Video Interlude στο Get Stupid απο το Sticky And Sweet Tour, ενώ τα χορευτικά σε ένα σημείο είναι τα ίδια με το Boxer Look στο Video Interlude του Die Another Day της ίδιας τουρνέ

ενώ Το Κόκκινο Kimono που αντικαταστάθηκε με κόκκινο φόρεμα καλόγριας σε φέρετρο, σε συνδυασμό με το Chinois Look καρέ μαύρο μαλλάκι μας γυρίζει στο 2002 και στο Paradise Not For Me.

Για να περάσουμε στην κλασσική πια εμμονή, με τους σταυρούς και το λιβάνια πανταχούθε [Η οποία αλήθεια σου λέω με χει κουράσει αφάνταστα! Δηλαδή οκ σας πιστεύουμε προσπαθείτε να μας σοκάρετε αλλά ασχοληθείτε με καμιά άλλη θρησκεία σας παρακαλώ πολύ έχετε γίνει γραφικοί!!!] να μας παραπέμπει στο Like A Prayer.

Οι ανάποδοι σταυροί που έχει επάνω της στο μουνί της και δεν ξέρω και γω πού αλλού η Lady Copycat, εκτός του ότι την κάνουνε να μοιάζει με κινούμενο ασθενοφόρο του Ερυθρού Σταυρού, φυσικά έχουνε πάψει να προκαλούν από την Εποχή που μεσουρανούσαν οι Judas Priest και ο Alice Cooper.

Στο σημείο ειδικά, που την πάνε τέσσερις [κυριολεκτικά!] στα χέρια, θυμόμαστε ένδοξες εποχές του Material Girl ενώ το Consept με τα κρεβάτια, τα μαστίγια και λοιπά πετούμενα μας παραπέμπει κατευθείαν στο Bittersweet από το Documentary Film του Steven Klein για την γριά:

“I'm going to Tell You A Secret”

[μα με τα παπούτσια πάνω στο κρεββάτι? Ντροπής πράγματα!]

Το χορευτικό στη συνέχεια ακόμη και τυφλός ή μουγκός θα μπορούσε να καταλάβει ότι είναι Lady Copycat μιας και καταφέρνει [και εκπλήσομαι τρελά για αυτό] να αντιγράφει συνέχεια τον εαυτό της σε όλα της τα video!!!!!!!!

Συνεχίζουμε με μια τρελή και άνευ προηγουμένου ξεπατικομάρα από το Vogue σε χορευτικά, κουστούμια, στήσιμο στα πάντα!!!!

...όπου λογικά, το Tribute Καταλήγει να γίνει καρικατούρα, αν και μεταξύ μας, της πάει της καριολίτσας το Totally Black look. Φυσικά έχουμε ειδική μνεία στο στηθόδεσμο Gaultier για μια ακόμη φορά.

Εν κατακλείδι.

Δεν ξέρω αν είναι μια εσκεμμένη αντιγραφή ή “κακιά στιγμή” γιατί ο σκηνοθέτης επαναλαμβάνεται [Νομίζω μάλλον ότι κλείνω ως προς το δεύτερο, γιατί και στο Telephone πάλι σκηνοθέτη τη γριάς έχει αλλά το Video είναι extravaganza!]

Η γριά φυσικά και άσχετα από το τι μου αρέσει εμένα, έχει υπάρξει πάντα επαναστατική, πρωτοποριακή και μπροστά από την εποχή της σαν καλλιτέχνης ίσως και σαν άνθρωπος, στα πάντα, με αποτέλεσμα όλοι να [ η να μοιάζει ότι] την μιμούνται, συνεπώς και να συγκρίνονται αναπόφευκτα μαζί της. Παρθενογένεση στην τέχνη δεν υπάρχει μιας και η ίδια η γριά έχει αντιγράψει για να μην πω “Έχει κατακλέψει” οικτρά τον Malcon Maclaren στο Vogue και τους Public Enemy στο Justify my love, αλλά τουλάχιστον κάνει το μαλάκα και τουμπεκί.

Το θέμα είναι ότι εδώ ο κόσμος καίγεται και γω κάνω κριτική στο Videoclip της Lady Gaga.

Αργόσχολος παιδάκι μου...

Is Business or Not?

2010-06-10T18:19:00.000+03:00

Άντε πάλι πρόβλημα με τις σχέσεις.

Ποτέ δεν μπόρεσα να καταλάβω τον τρόπο με τον οποίο λειτουργώ σε αυτό το θέμα.

Έτσι λοιπόν τη μία στιγμή, μπορούσα να είμαι ,και να φέρομαι

ποιο ψυχρά και από τον Tom Cruse στο Collateral όπου προχθές για παράδειγμα,

πήρα βίζιτα έναν Σουρωμένο Πιτσιρικά. [όσοι σοκάρονται ας σταματήσουν να διαβάζουν]

Είχα ξεκαθαρίσει από χρόνια στον εαυτό μου ότι ένας κομματιασμένος άντρας και δη! Πιτσιρικάς, επιδρά στην ψυχολογία μου όπως το φρέσκο κρέας για τα Βαμπίρια. Φυσικά αν δεν σε τρώει ο κώλος σου δεν πας να μπλέξεις...

Με διαδικασίες λοιπόν τύπου: “Λέγε αν και πόσα θέλεις γιατί έχουμε και δουλειές” έκλεισα τη μπίσνα και πήγαμε να κάνουμε ότι κάναμε...

Εγώ με το που τελείωσα άρχισα να ξενερώνω με αποτέλεσμα να ντυθώ και να σηκωθώ να φύγω.

“Εγώ δεν θα τελειώσω?” μου λέει...?

“Στα αρχίδια μου τι θα κάνεις εσύ, δεν φτάνει που πλήρωσα έχεις και απαιτήσεις? Καληνύχτα.Δεν σε ξέρω δεν με ξέρεις” του λέω...

“Γιατί παντρεμένος είσαι?” συνεχίζει...

“Κουβέντα θα ανοίξουμε τώρα?”... απαντάω

“Μήπως είσαι μπάτσος?”... ξαναρωτάει

“ΓΕΙΑ!”...και έφυγα.

Business is Business?

Στον αντίποδα, δεν γίνεται και δεν είναι λογικό, Να φέρομαι σαν τη Χριστίνα Λουκά on acid, να κατακρίνω, και να θεωρώ πουτάνες όλους αυτούς που ψωνίζονται καθημερινά και με διαφορετικό γκόμενο, από το εκάστοτε gayromeo, gaydar, και τα λοιπά site.. Και έτσι να καταλήγω μέσα σε όλη αυτή την παράνοια να μην απαντάω ποτέ στα μηνύματα που μου στέλνουν ή όταν απαντώ να είμαι αφοπλιστικά αγενείς και ψυχρόςκαι γενικά να κρατάω μία τόσο αρνητική στάση σε αυτό το σκηνικό γιατί το θεωρώ εξευτελιστικό.

Είναι ότι δεν υπάρχει η άμεση επαφή, όπως στο άμεσο καμάκι? Είναι γιατί ξέρεις παρα πολύ καλά, ότι θα σου πουλήσει ένα κάρο μαλακίες απλά για να σε πείσει ότι δεν είσαι ένα ακόμη κομμάτι κρέας και έτσι να πειστεί και ο εκάστοτε τύπος ότι δεν είναι και αυτός μια ακόμη αρσενική πόρνη?

Ατάκες του στυλ: “Ξέρεις δεν κάνω ξεπέτες, είναι η πρώτη μου φορά - Θέλω να μείνουμε δυο καλοί φίλοι - Είμαι κολλημένος με τον πρώην μου - Βρες κάτι που να σου αξίζει” και όλα αυτά, απλά δεν μετράνε. Και μέσα σε όλα αυτά, να τυχαίνουν στιγμές που μου κάνουνε καμάκι άντρες η γυναίκες [ειδικά αυτό το τελευταίο είναι μεγάλο πρόβλημα] και γω να αντιδράω μαλακιοδώς, να κοκκινίζω ή να φέρομαι υπεροπτικά και εγωιστικά.

Is Business?

Μπέρδεμα.

Και μέσα σε όλα αυτά, τις μέρες που έχω ρεπό νιώθω μια απερίγραπτη νοχελικότητα που φτάνει λίγο πριν από την αρχή της βαρεμάρας.

Νιώθω μια περίεργη κούραση που μπορεί να προέρχεται από τη δουλειά ή την υπερβολική γυμναστική σε συνδυασμό με την όλο και αυξανόμενη ζέστη και το μόνο που θέλω να κάνω είναι να είμαι ξάπλα στο κρεββάτι μπρούμυτα και να ακούω Zen Lounge και να πίνω τόνους από δροσερό νερό.

Μπερδεμένος και κουρασμένος

Άντε να δω ως πότε?

Sex And The City 2 Theias Review!

2010-06-07T11:18:00.000+03:00

Η Θεία Μέη ήτανε αποκαρδιωτική στο τηλέφωνο:

“Εμείς αδερφή το είδαμε εχθές με την Ευρύκλεια και δεν μας άρεσε, πολύ Υπερβολική υπερβολή αλλά δες το σαν επίδειξη μόδας και θα περάσεις καλά”

Ήταν όμως Κυριακή, έβρεχε, οι υπόλοιπες θέλανε να πάνε να δούνε τη Μακρυπούλια στο “King Of Mykonos”, εγώ λεφτά για να δω ελληνική ταινία έχω να δώσω από τότε που βγήκε ο Δεκαπενταύγουστος του Γιάναρη, και στον τοπικό κινηματογράφο είχα μόνο δύο επιλογές.

Η το προαναφερθέν Μυκονιάτικο ή το Sex And The City...

μπήκα [η αλήθεια] σαν βρεγμένη γάτα στην αίθουσα, αφενός μεν γιατί έβρεχε, αφετέρου δε γιατί η απουσία παρέας με έκανε να αισθάνομαι μαλάκας.

Η αίθουσα φυσικά πίτα στις μούντζες.

Είδα και ένα, δύο στρέητ που τους κουβαλήσανε οι γκόμενες τους και απορώ με την υπομονή των ανθρώπων δηλαδή.

Η ταινία είναι μια υπερβολική επίδειξη χλιδής πλούτου και υπερβολής, φτιαγμένη για γκόμενες και αδερφές [όχι απαραίτητα με τη σειρά που τα γράφω]

Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο.

Ειδικά ο gay γάμος στην αρχή της ταινίας είναι τόσο Bling και αστραφτερά κιτσάτος που χρειάστηκα γυαλιά ηλίου για να μην τυφλωθώ απο τα στρας και τα γκίτερ!

Φυσικά δεν περίμενα ούτε να δω Οσκαρικές ερμηνείες, ούτε και σενάριο Αγγελόπουλου.

Ήξερα πολύ καλά τι πάω να δω, και είδα αυτό ακριβώς που μου είπε ο ανιψώλης μου ο Κωστής στο Φατσοβιβλίο το απόγευμα “Δεν είναι εργάρα αλλά δύο ώρες θα ξεφύγεις από την πραγματικότητα”

Και να που λες οι Maybach και να οι χλιδές , τα εξαιρετικά υπερπολυτελή ξενοδοχεία και οι τουαλέτες υπερπαραγωγή.

Το Cast τώρα...η S.J. Parker είναι η γνωστή Cheesy Carrie που όλοι αγαπήσαμε και αν εξαιρέσεις ότι έ..όσο να το πεις το γαμημένο, δεν είναι η μπουμπούκα που γνωρίσαμε το1998, συνεχίζει να έχει αυτά τα αναπάντητα και αιώνια ερωτήματα για τις σχέσεις. Δηλαδή χρυσή μου Έξη σεζόν και δύο ταινίες μετά, κυνηγούσες τον MR BIG στη NY. Τελικά τον τύλιξες τον μπουνταλά, σε στεφανώθηκε και είπαμε να ηρεμήσουμε. Ακόμη μωρή έχεις ερωτήσεις?

Η Cynthia Nixon παίζει όπως πάντα και αυτό είναι καλό. Απλά θα την έλεγες ίσως λίγο ποιο cool στο παίξιμο της γενικότερα. Πράγμα το οποίο εμένα μου έβγαλε μια απίστευτη συμπάθεια.

Η Kristin Davis από την άλλη, δεν ήτανε και ποτέ η τρελή αγάπη μου στη σειρά, συνεχίζει όμως να παίζει με αυτό το “Είμαι Qιουρία με Q κεφαλαίο και δεν θα τα σπάσω όλα εδώ μέσα γαμώ την πουτάνα μου” στυλάκι, το οποίο ειδικά όταν θέλει να κλάψει και κάνει ότι χαμογελάει, μου θυμίζει ψυχασθενή να σου πω την αλήθεια και με φοβίζει...

Αγάπη μου όμως, οι άνωθεν σε πληροφορώ ότι μοιάζουν με κομπάρσες μπροστά στο όνομα ΔΥΝΑΜΗ που κρατάει το έργο στης πλάτες της.

Kim Katral.

Είναι μουνάρα! Είναι Θεότητα! Έχει τις καλύτερες ατάκες και τους καλύτερους γκόμενους σε όλη την ταινία, αλλά χρυσό μου This Is Samantha!

Το πόσο την απόλαυσα δεν λέγεται και δεν μπορείς να φανταστείς πως παίζει η γκόμενα.

Φυσικά γαμάει τα καλύτερα τεκνά, φοράει τα καλύτερα κοσμήματα, και αν είναι ένας και μοναδικός λόγος για να πας να δεις αυτή την ταινία, είναι αυτή!

Αν τελικά πας να τη δεις, που και πάλι σου λέω εμένα μoυ άρεσε πολύ αυτή η απουσία σοβαρότητας,

Στα Credits Και στα Plus βάλε και τα εξής:

Το Soundtrack είναι παρα πολύ καλό. Ειδικά για μένα που ακούω Εθνικ μουσικές. Μεγάλο Plus η Natasha Atlas

Οι Τέσσερις άσπρες Maybach αξίας 473.200€. έκαστος.....

Τα Ρούχα γενικά αλλα ειδικά τα Christian Louboutin παπούτσια που αλλάζει κάθε πλάνο η Carrie. Δηλαδή αλλάζουν τόσο συχνά ρούχα που σε δύο πλάνα στη σειρά τις είδα με τα ίδια ρούχα και απόρησα!

Ο κούκλος Michael T. Weiss που κάνει τον Ιταλό Μπετατζή [χάου καυλωτίκ ιζ δατ?] αδερφό του Athony Marantino.

Οι Τέσσερις μπάτλερ στο ξενοδοχείο. Αν σου αρέσουν τα Arabian sic θα τους λατρέψεις.

Η ομάδα Rugby της Αυστραλίας [Παρακαλέιται ο καποτάκος που είναι φίλαθλος να με διαφωτίσει, είναι αυτά τα ξέκωλα που πόζαραν για το ημερολόγιο?] με μαγιό στην πισίνα!.... No comments!

Εν κατακλείδι για 2 ½ ώρες ξέφυγα από την πραγματικότητα, γέλασα, ενθουσιάστηκα ταξίδεψα σε μέρη μαγικά και γύρισα σπίτι αν μη τι άλλο σίγουρη ότι πέρασα ένα ευχάριστο βράδυ παρέα με τις φίλες μου.

Και ας μπήκα μόνος στην αίθουσα.

Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται......

2010-06-01T14:59:00.001+03:00

Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται “Ετοιμάζω ταξίδι μοναχά για πάρτη σου”
μιας και έφυγα την Πέμπτη για να κατέβω στην Αθήνα και από εκεί στο νησί για το γάμο”
ή θα μπορούσε να λέγεται “Η Εαρινή Συνάντηση των Bloggers” όπως μας αποκάλεσε ο μπαμπάς της Naf όταν είδε Δέκα Bloggers Μαζεμένους μπροστά στην πόρτα του ξενοδοχείου να ουρλιάζουνε Σάββατο μεσημέρι, να γελάνε και να αγκαλιάζονται λες και δεν θα είμασταν μαζί για τις επόμενες δύο μέρες, και φυσικά να μιλάμε όλοι μαζί ταυτόχρονα και φυσικά να συνενοούμαστε!!!!!
Όποιος είπε ότι το Internet αποξενώνει τον κόσμο να του πείτε να πάει να γαμηθεί σας παρακαλώ πολύ!
Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται “ U could be the most beautiful girl in the world” γιατί η κόρη του Spy και της Naf έχει την ποιο ζεστή αγκαλιά του κόσμου. Και ποτέ δεν είδα καλύτερα τη θάλασσα μέσα από τα μάτια ενός μικρού παιδιού!
Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται “'Ένα ήρεμο προβατάκι”, σαν τον Profylaktiko που είναι η επιτομή της ηρεμίας και της πραότητας, ο οποίος φυσικά ισορροπεί τις σαν καλογυαλiσμένο ξυραφάκι ατάκες του πάντα ευφυέστατου και ατακαδόρου Mahler.
Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται “Είμαι η διάσημη Ντούβλη! Είμαι η Βασίλισσα της πουτανιάς” Φράση που ξεστόμιζε η Σούλα σε κάθε περίπτωση και κάνοντας την να ταιριάζει σε κάθε περίπτωση!
Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται “Cool memories from a cool wedding”
γιατί από τους Νεόνυμφους μέχρι τους καλεσμένους και από τον Παπά μέχρι το προσωπικό του ξενοδοχείου όλα ήτανε cool. Απλά φιλικά και γεμάτα καλή προαίρεση!
Νομίζω ότι ήτανε απλά τυχαίο που δεν χειροκροτούσαμε και δεν σφυρίζαμε όλοι μας, κατά τη διάρκεια της τελετής!
Μούντζα πετάει μπαλάκι στη Σούλα να μοιράσει το ρύζι. Η Σούλα κάνει μια τυπική μοιρασιά λέγοντας “Μα αυτό το μοιράζουν παρθένες γιατί το δώσατε σε μένα?” και καβατζώνει το υπόλοιπο κιλό ρύζι που έφυγε με ταχύτητα πυραύλου στα κεφάλια των νεόνυμφων!
Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται “Γοργόνες και Μάγκες” όπως ήτανε ο τίτλος του διακριτικά στην άκρη του μεγάλου μπαλκονιού με την ωραία θέα στη θάλασσα, τραπεζιού μας
Καταναλώθηκαν 7 κιλά κουφέτα [με διάφορες γεύσεις] μόνο στο τραπέζι.
Βάλε και τις μπουμπουνιέρες που φάγαμε χώρια!
Ο τίτλος του Post θα μπορούσε να λέγεται “ Leon” μιας και φεύγοντας πήραμε μαζί μας [οι Bloggers Φυσικά] Τα διακοσμητικά γλαστράκια από το τραπέζι, με αποτέλεσμα να κυκλοφορούμε την Κυριακή στο πλοίο της επιστροφής, σαν το κοριτσάκι από το Leon με τη γλάστρα στα χέρια!
Περάσαμε υπέροχα.
Γελάσαμε, χορέψαμε, συγκινηθήκαμε...[..ξέρει αυτή] και κλάψαμε από τη χαρά μας για την ευτυχία της φίλης μας One Happy Dot που ολόλαμπρη, μέσα στο υπέροχο απλό νυφικό της, ενώθηκε με τον άνθρωπό της σε αυτό το γάμο!!!!
Πειραχτήκαμε, κραχτήκαμε είπαμε κουτσομπολιά αλλά όλοι βάλαμε τα καλύτερα μας χαμόγελα και την ομορφότερη διάθεση μας και βγήκαμε χιλιάδες paparazzi φωτογραφίες.
Αυτές τις μέρες αποδείχτηκε περίτρανα ότι το να βγάζεις τη ψυχή σου σε ένα Blogg Μόνο καλό μπορεί να έχει.
Να μας ζήσουν να τους χαιρόμαστε!
[Ότι ξέχασα να συπληρωθεί απο τους υπόλοιπους]

ΥΓ.

Παρακαλείται πολύ ο γυαλισμένος με Baby oil νεαρός, με τη ροζ βερμούδα, με τους κοιλιακούς  “υπερπαραγωγή - δειγματολόγιο για πλακάκια” και τα υπέροχα μπούτια, που έπαιζε ρακέτες μπροστά μας όλο το διήμερο στην Παραλία στο Ασκέλι Πόρου, να επικοινωνήσει με κάποιον από εμάς για να μας δώσει τα υπόλοιπα στοιχεία του, να του στείλουμε τις φωτογραφιες του, και να του δώσουμε τα λεφτά από τα πνευματικά δικαιώματα για τις μαλακίες που χουμε ρίξει για την πάρτη του.

Greek KATINA Idol

2010-05-24T23:40:00.000+03:00

Τηλεόραση δεν βλέπω το χω δηλώσει εδώ μέσα χιλιάδες φορές. Στο κιτς όμως δεν μπορώ να αντισταθώ και το Greek [my ass] Idol είναι καρακιτσαριό! Είναι η δεύτερη κατά συρροήν και κατ επακολούθηση Δευτέρα που κάθομαι να το δω..

Και για μένα το “Κάθομαι να δω τηλεόραση” σημαίνει: “Αντέχω να δω το ίδιο κανάλι για πάνω από 5 λεπτά χωρίς να πιάσω τηλεκοντρόλ στα χέρια”

Όχι δεν κατάλαβες!!! Άκου κει που δεν θα τους κράξω αγάπη μου.....

καταρχήν...

Η Ρούλα.

Αν εξαιρέσεις ότι [νομίζω δηλαδή και να με κρίνεις αν κάνω λάθος] αν εξαιρέσεις λοιπόν, ότι είναι η μοναδική Ελληνίδα παρουσιάστρια που πήρε συνέντευξη στην Καμπαλόγρια [που και πάλι επιμένω ότι πάντα διατηρούσα τις επιφυλάξεις μου για αυτή τη συνέντευξη, μιας και είχα φάει απο μικρή την πετριά με τη γριά]

Δεν μου ήτανε συμπαθής ποτέ. Δεν μου αρέσει και δεν την συμπαθώ! Σίγουρα παραδέχομαι ότι είναι εξαιρετική επαγγελματίας και αυτό που κάνει το κάνει πολύ καλά, αλλά συγνώμη η Ρούλα βγήκε στο γυαλί όταν πήγαινα δημοτικό, έφτασα 33 και ακόμη βλέπω τους ίδιους και τους ίδιους δεινόσαυρους στην ελληνική τηλεόραση.

Και ένας από αυτούς είναι και η κοπελιά! Έκανες τον κύκλο σου χρυσή μου, έβγαλες ότι έβγαλες..λανσάρισες κυλότες, κολόνιες τα κερατά μου... δεν ξέρω και γω τι. Φτάνει! Κάτσε σπίτι σου να χαρείς τη ζωή σου καλή μου, και άστο το γαμημένο να βγει και κάνας άλλος σε αυτό το ρημαδοκούτι μπας και δούμε καμιά φρέσκια φάτσα!

Η κριτική επιτροπή!

Από δεξιά προς τα αριστερά.. αυτός ο Καπετανίδης...μα χρυσέ μου! Κωστάκη μου! Πόσο εύκολα ξεχνάς που έπαιζες μουσική στα club της επαρχίας και ξαφνικά μου την είδες το λιγότερο Jonas Åkerlund. Την ακατονόμαστη σκηνοθετείς τόσα χρόνια όχι τη Madonna [αχ το κορίτσι μας!]

Μα τόση ξινίλα καλέ μου δεν βγάζουμε ούτε όταν δούμε τον πρώην μας στο γκάζι μαζί με τον καινούριο του δεσμό! Δηλαδή έλεος! Ακόμη και γω που είμαι αδερφή, και όπως και να το κάνουμε έχω μια μεγαλύτερη αντοχή στο Bitchiness τόση προσποιητή και δήδεν και Τάχα μου κακία δεν την αντέχω.

Επίσης το χουμε καταλάβει ότι ζηλεύεις τον Κωστόπουλο και γουστάρεις τον Ντούρο [ Ο οποίος μπορεί να είναι καύλαρος να την πω την αμαρτία μυ η ρουφιάνα, αλλά πρέπει να ναι μεγάλος καθικαράς αλλά αυτόν θα βγάλετε στον τελικό μαζί με την “Με λένε Πόπη” είμαι σίγουρη!]

Και περνάμε δίπλα στην ..πως τη λένε κάτσε να ψάξω στο Google..σε αυτή την κοπελιά..την Θεοδωράκη [ανέκδοτας: Πώς λέγεται ο Ξάδερφος του Μίκη Θεοδωράκη? - Γκόυφη Θεοδωράκης"]

στα προκριματικά [ο μι τζι! χάου κούλ ιζ δατ?] του παιχνιδιού σας είχα για μεγάλη καριόλα και να με συγχωρέσετε. Στην πορεία όμως είδα ότι ε μια παραπάνω γνώμη την έχετε τεκμηριωμένα με όλες αυτές τις σπουδές που βρήκα ότι έχετε κάνει [ α... δε φταί εγώ, ο θείος γούγλης έτσι μου είπε!!] αλλά να σας πω κάτι... αποφασίστε πιά τι ακριβώς θέλετε να σας τραγουδήσουνε για να καταλάβω και η γω η καημένη! δεν σε πιάνω πουθενά χρυσή μου! Σου λέει σκυλάδικο του ζητάς Sinatra, σου λέει τη Τζαζιά του ζητάς έντεχνο! Ε δηλαδή τέτοια ανισσοροπία ούτε εγώ πιά!

επίσης...[οι κακές γλώσσες τα λένε όχι εγώ]...πολύ συμπάθεια με το Στέργιο βρε παιδί μου! Δεν λέω όμορφο παιδί είναι...αλλά...

Ο Κοντόπουλος πάλι με πείθει ποιο πολύ από όλους. Και θεωρώ ότι είναι και ο ποιο αντικειμενικός. Φυσικά κάνει μπαμ ότι γουστάρει την “Με λένε Πόπη” με χίλια αλλά,.,.. “Τι να πει κανείς για το μουνί της αλληνής”

Ο Κωστόπουλος τέλος μέχρι πριν λίγο καιρό μου ήτανε σχετικά άγνωστος. Εννοώ ότι Οκ έχει βγάλει πολλές φυλλάδες και τον έχουμε στηρίξει οικονομικά ουυυυυυυυυυυ..

και φυσικά ευθύνεται για την ανατροφή μας στα αμαρτωλά 90's σε μεγάλο βαθμό. [καλά συ πχοιοτικέ αναγνώστη μου, αυτό μην το πάρεις πολύ της μετρητής γιατί προσωπικά για το 01 έκοβα φλέβες]

και συνεχίζω μου ήταν άγνωστος σας χαρακτήρας αλλά όσο τον βλέπω τον συμπαθώ. Γενικά μου κάνει κλικ. Βγάζει έτσι ένα λίγο λαϊκό..έτσι ποιο μάγκικο... από όλους τους άλλους εκεί μέσα.

Φυσικά και αυτός γουστάρει τον Ντούρο και την “Με λένε Πόπη” αλλά λέει και καμιά καλή κουβέντα και στον χοντρούλη το Νίκο. [αυτός να μου το θυμηθείς ότι θα κάνει τρελή καριέρα στα μπουζούκια!!]

έτσι που λες φιλενάδα...

Αλλά περίμενε γιατί για τους παίκτες θα κάνω άλλο post

Σε κλείνω όμως στα βιαστικά τώρα, γιατί πρέπει να πάω να δω, ποιος θα αποχωρήσει σήμερα...

Ναι είμαι Κατίνα!

Σχώρα με!

Κριτική Κινηματογράφου [Ελα... για τη Ντούβλη θα γράψω!]

2010-05-18T18:53:00.000+03:00

Ντοκυμαντέρ βλέπω συχνά. Προχθές που λες, είδα μια πολύ ωραία ανάρτηση στου Πρόβατου για την επερχόμενη σεζόν στους σινεμάδες και έτσι ρε παιδάκι μου ένοιωσα και γω να κάνω την κριτική μου σε ένα επικό αριστούργημα η θεία!

Να συνεχίσω όμως, Ειδικά λοιπόν αγαπώ πολύ αυτά τα ταξιδιωτικά ντοκυμαντέρ που καλοπληρώνουν παρουσιαστές, ένα κάρο λεφτά για να σου δείχνουν όλα αυτά τα ωραία μέρη όπου εσύ δεν μπορείς να πας γιατί απλά δεν έχεις τόσα λεφτά.....

το καλύτερο μου όμως είναι αυτά με τα ζώα!

ΚΑΤΑΠΛΗΚΤΙΚΑ!

[πονηρό χαμόγελο]

Αιφνής λοιπόν έτρεξα πάλι η θεία κρατώντας ψηλά τη σημαία της επανάστασης να κατεβάσω [υπάρχουν άραγε άνθρωποι που θα δίνανε λεφτά? Και μάλιστα 20 ολόκληρα γιουρίδια?] το νέο επικό αριστούργημα με την Κυρία Μαριάννα Ντούβλη για να ενημερώσω το φιλοθεάμον κοινό μου! Χρειάστηκε ένα ολόκληρο λεπτό και ένα Update στο status στο Φατσοβιβλίο για να πάρω τα πολυπόθητα Links και δέκα λεπτά να τα κατεβάσω – να κάνω decode και τα λοιπά...

Τι είπες? Δεν είναι ντοκυμαντέρ αλλά είναι τσόντα?

Μαλάκα...είναι άθλια τσόντα!

Μαριάννα χρυσό μου να ζήσεις χίλια χρόνια καλή μου κοπέλα !!! Είχα να γελάσω τόσο πολύ η πουτάνα με τσόντα που έκανα καινούριο συκώτι!

Όμως εγωίστρια δεν είμαι και έτσι Θα στα γράψω επιγραμματικά για να γελάσουμε όλοι μας.

1.Η Ταινία ξεκινάει με την Πρωταγωνίστρια ως άλλη επαναστάτρια Μπουμπουλίνα να κραυγάζει ότι είναι η “Βασίλισσα της Πουτανιάς!” Αή μωρή χαζή κατούρα τα μπούτια σου! Που άμα κρεμάσουν τις πουτάνες στο Σύνταγμα, τζάμπα και βερεσέ θα πας μωρή χαζή! Ούτε η Κυρία επί των τιμών της πίπας δεν είσαι!

Μαλάκω!

2.Σκηνή πρώτη να αρχίζει μετά απο 16 ολόκληρα λεπτά και τη Διάσημη Ντούβλη μαζί με την διάσημη Βίβιαν [έλα που δεν ξέρεις τη Βίαν θα σε μαλώσω...!! Ε...αμα ακούσεις την ατάκα “Τι ψουώνσες?” θα καταλάβεις και για τί, μιλάμε!!!!]

Που λες, ΔΕΚΑΕΞΙ ΛΕΠΤΑ αρχικό διάλογο σε τσόντα δεν έχει βάλει ούτε ο Mario Salieri! Αφού χρειάστηκα να δω στα καπάκια το έργο: “Άνοιξη, Καλοκαίρι, Φθινόπωρο, Χειμώνας και πάλι Άνοιξη” για να αντισταθμίσω όλη αυτή την πολυλογία [ως γνωστόν η προαναφερθήσα ταινία έχει 2 λεπτά διάλογο σε ολόκληρο έργο]

3...για να καταλήξει με μια παναγνώστου φήμης ξεκωλιάρα ονόματι Βίβιαν[που λέγαμε ππιό πάνω?] να παίρνεται με τον Dimitrixxx σε κάτι τζουρά. Οι δε διάλογοι ανεπανάληπτοι! Ο Ντιμίτρι μιλάει σαν λαθρομετανάστης που ψάχνει δουλειά στην στην Ομόνοια και η τύπισσα με υποκριτική ικανότητα μπάμιας σε όλα της, να βγαίνει πασιχαρής για να περιγράψει το πάρσιμο στα τζουρά:

“και έχυσες με έναν άγνωστο?” [Όχι μωρή! αντάλλαξαν Ε9 πρώτα και μετά δαχτυλικά αποτυπώματα!]

4.Περνάμε με πολύ κόπο στην επόμενη αλλά καθοριστικά κορυφαία σκηνή, όπου η Καλή μας αγελάδα δεν βόσκει κάτω στη λιακάδα αλλά κάνει πράξη το στοίχο της Άντζελας [ΜΙΑ είναι η Άντζελα δεν θέλω μαλακίες] “Και στα λευκά μου σεντόνια το κορμί μου καίει λιώνει” Κυλιέται σε ένα κρεβάτι με το στυλ του πλανητάρχη Τάσου Μπουγά, χώνοντας μια πουράκλα [ΝΑ με το συμπάθιο] μέσα στο μουνί της. Κάτι απλό και διακριτικό νομίζω για κάποιον που θέλει να κόψει το κάπνισμα αλλά δεν ξέρει που να βάλει το τσιγάρο όταν του έρθει η επιθυμία να καπνίσει, συν μια απόδειξη της ατάκας “Που να βάλω το πούρο? - Βάλτο στον πάτο σου”

Στην σκηνή συνπρωταγωνιστεί και η αδυναμία της θείας, ο κύριος Ζαφείρης Ντούρος [ο οποίος πρέπει να ομολογήσω είναι μια καύλα σκέτη και ίσως ο μοναδικός ο οποίος θα με έπειθε να καυλώσω] μια δούλα/καθαρίστρια/φίλη/οικιακή βοηθός/'άσχετη που πέρναγε να πάει στη δουλειά και την έβαλαν στο πλάνο/ προτωξαδέρφη της Γκερέκου που τις είχανε ταμένο ρουσφέτι και τελικά τους βόλεψε ο Σειρινάκης....

συν τον Dimitrixxx αυτον που δηλώνει Τσίπριων αλλά μιλάει ελληνικά, σαν Αλβανός και Αγγλικά σαν Έλληνας, για να καταλήξουν όλοι μαζί σε ένα καταπληκτικό Menage a Trois με αλησμόνητες ατάκες όπως: “Κυρία Μαριάννα μου Φαίνεται πρέπει να σας γαμήσω” και το εκπληκτικό “Το είδες που καπνίζει το μουνί μου?”

Εδώ έχω να ρωτήσω κάτι κυρία Μαριάννα μου.

Το πολυτάλαντο κατά τα άλλα μουνί σας, μήπως λέει και φλιτζάνι? Γιατί έχω μια αγωνία τι θα κάνω με τα γκομενικά μου!

Τελικά της δίνουνε το μουνί στο πιάτο, πίπα κώλο εμπλοκή και η Κυρα Μαριάννα σε όλο το σκηνικό βρίζει σαν μηχανικός αυτοκινήτων και να φλυαρεί σαν βλάχος βουλευτής. Η σκηνή τελειώνει μετά από απανωτά παρσέ, πάνω κάτω και πλαγίως, και φυσικά το αναμενόμενο τελικό χύσιμο στη μάπα. Κλασσικός κινηματογράφος με εξαιρετικές ερμηνείες!

Αν έχεις φτάσει εώς εδώ και δεν έχεις τρέξει FF τουλάχιστον 2 φορές στο DvD είσαι αν μη τι άλλο ήρωας.

Στη συνέχεια έχει ένα παρτουζέν ακόμη μπροστά σε κάτι απλό λιτό και καθημερινό που νομίζω πως ο κάθε ένας, από εμάς έχει στην αυλή/μπαχτσέ/φτωχικό τουλάχιστον σε δύο χρώματα...

Ένα Ελικόπτερο!

Εγώ παρακάτω δεν πρόλαβα να δω. Και βαρέθηκα, και πόνεσα από τα γέλια.

Εν τέλη το εργάκι είναι να το δεις με παρέα και να κλάσεις στα γέλια, δεν είναι ούτε καν για να καυλώσεις. Αλλά μια απορία έχω

Χωρίς καπότα ρε μαλάκα?

Τραγικό!

Clouds Gathering

2010-05-17T00:27:00.000+03:00

Έχει δύο μέρες που φυσάει και ο καιρός έχει..έτσι, μια απροσδιόριστη γεύση από Σεπτέμβρη και μια γλύκα φθινοπωρινή, που σου θυμίζει να ρίξεις μία ζακέτα στις πλάτες.

Να πέσεις νωρίς στο κρεββάτι και να τεντωθείς.. να χουζουριάσεις.

Δεν γίνονται και πολλά πράγματα αυτόν τον καιρό και για αυτά τα λίγα που γίνονται, αυτά τα λίγα, προσπαθώ να μην πολύ-νοιάζομαι. Μου είναι ποιο ανώδυνο να μην νοιάζομαι και να προσηλώνομαι μόνο στη δουλειά μου.

Και στη ζωή μου.

Που εχθές είπα τη φράση “Εγώ τι θα κάνω με τη ζωή μου?” τουλάχιστον τρεις φορές μέσα σε πέντε λεπτά και ενώ η φίλη μου, μου μίλαγε ενθουσιασμένη για τον καινούριο της έρωτα και για το πόσο καλά νοιώθει, και γω απαντούσα συνέχεια “cool” και μύριζα τον καρπό από το χέρι μου την Summer Ck1.και έπινα μπύρα Heineken και κάπνιζα.

Μέσα σε όλα αυτά συνεχίζω όμως όλο αυτό τον καιρό να σκέφτομαι και τον μικρό.

Ο μικρός, που και αυτός με τη σειρά του, συνεχίζει να αποτελεί για τη ζωή μου, ότι και το Βόρειο Πολικό Σέλας για τους Αιθίοπες.

Άφαντος!

Και γω συνεχίζω να είμαι λίγο στο έτσι και λίγο στο αλλιώς. Θέλοντας αλλά μη προσπαθώντας, ελπίζοντας αλλά μη περιμένοντας..

Προχθές τον είδα στην απέναντι πλευρά του δρόμου. -ευτυχώς- εγω πήγαινα αντίθετα οπώτε απλά και ασυναίσθητα άνοιξα βήμα. Νομίζω ότι χτύπησε ένα κόκκινο αλάρμ μέσα μου ή ίσως να ήθελα να μην πλέξω πάλι.

Δεν με είδε. Δεν τον είδα[?]

Σαν το Bloggάκι μου που το έχω παραμελήσει πολύ.

Όμως δεν έχω να γράψω κάτι, γιατί δεν συμβαίνει κάτι, και τις φορές που σκέφτομαι ότι μπορώ να γράψω το τάδε η το δείνα πράγμα, ή που θα είμαι σουρωμένος και θα σκέφτομαι καλά και πολύ, αλλά πρακτικά δεν μπορώ να γράψω, ή που θα είναι καμιά περίεργη ώρα και πάλι δεν θα μπορώ να γράψω.

I feel so high I feel so down

Με πιάνει έτσι μερικές φορές να τα παρατήσω όλα και να σηκωθώ να φύγω και να γίνω πάλι κάποιος άλλος και να κάνω άλλη ζωή

αλλά δεν έχω το κουράγιο και τις αντοχές να κάνω πάλι τον cowboy

ενδεχομένως ούτε καν τον τσοπάνη.

Ευτυχώς σταμάτησε να φυσάει.

Κάτι είναι και αυτό.

Καλή εβδομάδα.

Φιλέτο! Φτώχια! και Φιλότιμο!

2010-05-05T11:52:00.000+03:00

Κοίτα για να ξηγηθούμε ανιψώλη μου!

Το ξεκοκάλισμα, στα πουλερικά ειδικά, δεν το λες και εύκολη υπόθεση.

Αλλά επειδή όπως έλεγε η σχωρεμένη η Μαλβίνα “Εμείς είμαστε και ζαβολιάρηδες αλλά και ερασιτέχνες” και καθότι ο καταραμένος γούγλης δεν βγάζει κάνα αποτέλεσμα στο ψάξιμο, αυτή τη φορά θα το αγοράσεις έτοιμο. Εγώ θα σου δώσω σήμερα μια συνταγή μούρλια! Για Γαλοπούλα φιλέτο γεμιστό με μοτσαρέλα!

Που και δεν θα χρειαστείς καταναλωτικό δάνειο για να την φτιάξεις! Και δεν θα κλείσεις μεροκάματο για το Οκτάωρο μέσα στην κουζίνα!

Τσάκω λοιπόν, [για τέσσεροι νοματαίοι είναι η συνταγή σήμερα] και πετάξου μέχρι το κοντινότερο Lidl [οικονομία χρυσό μου για μαλάκες ψάχνεις?] σου χω εδώ και τις λινκιές να ξέρεις τι θα αγοράσεις!

Θα χρειαστείς.

1 φιλέτο Γαλοπούλας στήθος.

[Είναι Ένα κιλό περίπου]

2 συσκευασίες Μοτσαρέλας σε άλμη

1 συσκευασία τυρί σε φέτες

[ εννοώ Gouda, Edam ή κάτι τέτοιο]

1 συσκευασία μπέικον σε φέτες.

[Και αυτό στα Lidl θα τα βρεις]

2 κουτάκια μανιτάρια

[θα πας που θα πας, κράτα και κανένα καβάτζα μαρή!]

2 μπουκάλια Μοσχοφίλερο

[ το ένα θα το γουρλώσουμε μη σκιάζεσαι]

1 μικρή κρέμα γάλακτος

Αλατοπίπερα

[Ελπίζω να έχεις στην κουζίνα, τι διάολο!]

Αυτά για το κυρίως.

Για σαλάτα και για συνοδευτικό πάρε ότι σε φωτίσει ο θεός όλα εγώ θα στα πω καμάρι μου?

Λοιπόν λύνε χεράκια, βάλε ποδίτσα τσουπωτή και μπες μέσα στο μαγεριό!

Τσάκω το γαλόπουλο και εναπόθεσε το επάνω στο ξύλο κοπής, βούτα το μαχαίρι και χωρίς να κόψεις κάνα δάχτυλο, κάνε μία τομή από το πλάι του φιλέτου μέχρι τη μέση περίπου.

Όταν φτάσεις στη μέση θα ανοίξεις το φιλέτο στα δύο χωρίς να το χωρίσεις μέχρι κάτω, και μετά θα κάνεις μία ακόμη τομή από την απέναντι πλευρά του προς την αντίθετη πλευρά.

Σαν να γίνει ένα χαρτί διπλωμένο στα 3.

Πόσο ποιο κατανοητή να γίνω η πουτάνα πια?

Ωραία...τώρα πάτα το με τα χεράκια να γίνει έτσι.. ποιο ομοιόμορφο, και στρώσε επάνω τόσες φέτες κίτρινο τυρί, ώστε να καλύψεις όλη την επιφάνεια του. Χώσε από πάνω την μοτσαρέλα που θα έχεις κόψει σε φέτες, και καπάκωσε με το μισό μπέικον. Το άλλο μισό θα σε πω σε λίγο τι θα το κάνουμε.

Κλείσε ξανά τις άκρες του φιλέτου, αυτή τη φορά αντίθετα από ότι τις άνοιξες. Θα έρθει στα ίσα του αυτό τώρα, απλά θα είναι γεμισμένο με τα τυριά. Το λοιπόν! Με το υπόλοιπο μπέικον, κάλυψε την επιφάνεια εξωτερικά, άδειασε του το μισό μπουκάλι κρασί, βάλε και μπόλικο αλατοπίπερο

Λάδωσε το πυρέξ σου, χώσε μέσα το πουλερικό, και πέτα το με χάρη στο φούρνο.

Κάνα 40 λεπτό το θέλει μη σου πω ψέμματα. Σε μέτρια θερμοκρασία να μην μας γίνει στάχτη και Burberry!

Όταν με το καλό ψηθεί άκου τι θα κάνεις.

Θυμάσαι που αγοράσαμε και μανιτάρια?

Ωραία. Αυτά λοιπόν θα τα βάλεις σε ένα κατσαρολάκι με λίγο λάδι και θα τα τσιγαρίσεις καλά για να τα κάνουμε σάλτσα με το ζουμί της γαλοπούλας....

καθότι ανιψώλι μου, η γαλοπούλα όση ώρα θα ψήνεται θα βγάλει ζουμιά τα οποία εσύ δεν θα πετάξεις, αλλά θα τα περάσεις από ένα σουρωτήρι σαν αυτό πού έχουμε για να στραγγίζουμε το χαμομήλι, και θα τα αδειάσεις στο κατσαρολάκι.

Θα ρίξεις και την κρέμα γάλακτος στα καπάκια για να δέσει και η σάλτσα είναι έτοιμη.

Όσο εσύ φτιάχνεις τη σάλτσα, το φιλέτο θα έχει κρυώσει κάπως, οπότε θα το κόψεις σε φέτες χωρίς να μαζεύεις τα χυμένα τυριά, και θα το σερβίρεις με τη σαλτσούλα του και από δίπλα ..ε..βάλε καμιά πατάτα τηγανητή μωρέ..την κάνεις που την κάνεις τη γουρουνιά, να το φχαριστηθείς κιόλας!

Να μην ξεχάσω καθότι είμαι σίγουρη ότι θα με ρωτήσεις μετά.

Το φιλέτο γαλοπούλα εκ πεποιθήσεως είναι στεγνό. Πριν το χώσουμε στο φούρνο, το καλύπτουμε με το υπόλοιπο μπέικον έτσι ώστε όταν ψήνεται, αφενός με να μην μας αρπάξει εξωτερικά, και αφετέρου δε να μην γίνει σαν την έρημο Σαχάρα στο ψήσιμο αφού θα κρατάει τα υγρά και τα λίπη που θα βγάζει το χοιρινό.

Αυτά για την ιστορία.

Φιλιά Πολλά και καλή πετυχισιά!

Αχ Μοναξία μου....

2010-04-23T00:33:00.001+03:00

Ναι..δηλαδή όχι..οκ

Τα πράγματα δεν τα λες και σκατά αλλά δεν τα λες και υπέροχα.

Γενικά υπάρχει κατά καιρούς [δηλαδή τις 22 από τις 24 ώρες της ημέρας] ένα μαύρο σύννεφο κατσικομένο επάνω στην κεφάλα μου, το ποίο μεταφράζεται σε μοναξιά.

Προσφάτως ανακάλυψα ότι έχω πολλά κενά σαν άνθρωπος τα οποία δεν μπορώ να συμμαζέψω και τώρα που τα βλέπω “απ' έξω μεριά” νομίζω ότι είναι σαν αλυσιδωτές εκρήξεις..

Γενικά τα τελευταία 3 χρόνια προσπαθώ να βάλω τη ζωή μου σε μία τάξη. Από πολλές απόψεις. Βασικά το πρώτο και κύριο μέλημα μου ήτανε πάντα το εργασιακό και κατ επέκταση το οικονομικό. Μην κοιτάς που τα ρίχνω όλα στον έρωτα..στην προσπάθεια μου όμως να κάνω καριέρα κάπου “το έχασα” το θέμα στην πορεία και έχασα φίλους και παρέες...όταν έγιναν όπως έγιναν τα εργασιακά μου και τα οικονομικά μου, και καταστράφηκα, γιατί ναι είναι αλήθεια ότι καταστράφηκα και θα με κλείνανε μέσα οι τράπεζες.. προσπαθούσα για πολύ καιρό να ορθοποδήσω και να τα ξαναφτιάξω από την αρχή...στην φάση αυτή έχασα εμένα...κλείστηκα στο σπίτι έτρωγα συνέχεια, δεν έβλεπα κανέναν και πάλι “χάθηκα” αποτέλεσμα να γίνω ένα ζώων από πολλές απόψεις και κυρίως από εξωτερικής εμφάνισης. Και ξέρεις όταν είσαι Gay και δεν έχεις καλό σώμα δεν γυρνάει να σε δει ΚΑΝΕΝΑΣ! Πόσο μάλλον αν έχεις γίνει 130 κιλά! Εκεί κάπου πήρα ανάποδες μια μέρα και είπα “ Όχι μαλάκα! Θα το ξεπεράσεις!” και ξεκίνησα δίαιτα...

Παιδεύτηκα πολύ! Αλήθεια σου λέω. Ζορίστηκα και ας είχα τρομερή υποστήριξη από την διαιτολόγο μου την αγαπάω τρομερά για όλα όσα έκανε σε επίπεδο φιλία να με βοηθήσει. Τελικά μετά από κόπο έφτασα απ' τα 130 κιλά στα 95 σε περίπου ένα χρόνο..συνέχιζα όμως να είμαι μόνος μου...εκεί κάπου γνώρισα το θείο σας το γαμόσπιτο..

Ξέρεις όταν είσαι ένας απλά συμπαθητικός χοντρούλης και είσαι μόνος για καιρό, και γνωρίσεις κάποιον ο οποίος κακά τα ψέμματα είναι πολύ κοντά σε αυτό που ονειρεύεσαι, λογικά πέφτεις με τα μούτρα..φυσικά τη συνέχεια τη ξέρουμε όλοι μας, και γω να χω πέσει σε χειρότερα σκατά από κάθε άλλη φορά. Μετά από πολύ κλάμα και πολύ στεναχώρια. [Ειλικρινά υπήρξαν κάποιες στιγμές που ήθελα να κρεμαστώ στο υπόγειο του σπιτιού και αυτό το λέω τώρα έχοντας πλήρη γνώση του τι λέω!] ξανά πήρα την απόφαση να υποτακτώ στο ζώδιο μου και σαν το Πουλί Φοίνικα να ξανά γεννηθώ από τις στάχτες μου. Έτσι λοιπόν ένα ωραίο μεσημέρι βρέθηκα στο γυμναστήριο, μάλλον ποιο ψαρωμένος και από την πρώτη μου μέρα στο Ναυτικό, και άρχισα στην αρχή πολύ δειλά αλλά στη συνέχεια με πολύ πείσμα να πηγαίνω κάθε μέρα! Κάθε μέρα! Δύω ώρες! Τρεις ώρες! Μέχρι να αισθανθώ εγώ καλά με μένα και να με πείσω ότι κάνω δουλειά με όλο αυτό.Πέρασε ένας χρόνος απο τότε και τα κιλά απο 100 που είχανε ξανανέβει γίνανε 87 και..πάλι δεν το βάζω κάτω! Μερικές φορές απογοητευόμουν, και απογοητεύομαι ακόμη και τώρα πολλές φορές από μένα, δεν θέλω να πω ψέμματα. Αλλά συνεχίζω και μου αρέσει. Αλλά στην όλη προσπάθεια μου πάλι έμεινα μόνος μου! Γιατί το χρόνο που εγώ ψάχνω να βρω μια καλή δουλειά που θα με κάνει να μπορέσω επιτέλους να μείνω σε ένα σπίτι χωρίς τους δικούς μου, γιατί το χρόνο που εγώ τρέχω στο διάδρομο για να κάνω ένα καλό σώμα για να μπορέσω να σταματήσω να αισθάνομαι “ο χοντρός της παρέας”, και για να μπορέσω να βρω κάποιον που ίσως θα με αγαπήσει, γιατί το χρόνο που εγώ κάνω δίαιτα για να μπορώ να είμαι Οκ με μένα.. αυτό το χρόνο οι φίλοι μου βγαίνουν έξω, ερωτεύονται κάνουν καινούριες φιλίες και κάνουν πράγματα ενώ εγώ προσπαθώ να μαζέψω τα κομμάτια της ζωής μου και να τη φτιάξω πάλι και πάλι και πάλι...και τελικά μένω μόνος!

Πίσω!

Θα μου πεις τώρα γιατί τα λέω όλα αυτά? Μάλλον δεν έχω να σου δώσω σαφή απάντηση..μάλλον

γιατί στην όλη αυτή πορεία είδα φίλους να παντρεύονται να χωρίζουν να έχουν συντρόφους να φτιάχνουν ζωές και γω είμαι ακόμη μόνος.

Γιατί είναι δύσκολο να καταφέρεις να κάνεις κουμάντο στα κενά της ζωής σου και να τα φέρεις σε μία εν δυνάμει τάξη τα πράγματα χωρίς να έχεις παράπλευρες απώλειες και χωρίς να χαθείς και συ ο ίδιος κάπου στη μετάφραση.

Αυτή η μοναξιά αρχίζει και μου τη δίνει στα νεύρα, με ενοχλεί άσχημα. Κάνω προσπάθειες να την καταπολεμήσω και να τη διώξω αλλά αυτή εκεί επιμένει να είναι δίπλα μου

Γιατί ίσως να είχα υπερβολικές ελπίδες από κάποιους ή ίσως ακόμη καλύτερα ...

και από εμένα

Η Αυτοκριτική Της Συντρόφισσας!

2010-04-20T13:07:00.000+03:00

Έκανα την αυτοκριτική μου η συντρόφισσα.

Πήρα σβάρνα τα πουστοσάιτ εδώ και δύο τρεις μέρες τα παρατήρησα έστειλα πολλά μυνήματα, δεν πήρα απάντηση σε κανένα πίστεψε με....και έβγαλα πάλι τα συμπεράσματα μου.

Μαλάκα οι αδερφές είμαστε το ποιο τραγικό είδος επάνω στον πλανήτη.

Καταρχήν ένα θα σου πω!

Έχει γεμίσει ο κόσμος πουστράκια μαλάκα! Πολλά πουστράκια!!! Με την πολύ κακή έννοια! Και δεν είναι αυτό το κακό..όχι αγάπη μου...το κακό είναι ότι βγαίνουνε από ένα καλούπι όλα.

Το καλούπι της ΑΔΕΡΦΗΣ!

Βλέπω τα προφίλ και βλέπω να γράφουνε ποιο πολλά και βαρύγδουπα ΟΧΙ απ το ίδιο το ΟΧΙ του σχωρεμένου του Ι. Μεταξά!

“όχι Fats!όχι Fems”!

“όχι μεγάλοι σε ηλικία, όχι μικροί”

“όχι μοντέλα όχι ψωνάρες”

Και στον αντίποδα οι απαιτήσεις υπερβαίνουν αυτές τις Βασίλισσας Ελισάβετ..τουλάχιστον!

“ Να είσαι άντρας! Να είσαι εχέμυθος! Να είσαι αρρενωπός! Να είσαι εκτός κυκλωμάτων!”

Προσωπικά δεν θέλω να ανήκω σε καμία από τις “κατηγορίες” επειδή όμως για πολλά χρόνια ήμουν ένας συμπαθητικός χοντρούλης αλλά και έχω αρκετούς φίλους που τη σπάνε τη μέση όσο να το πεις, και έχω φίλους μεγάλους σε ηλικία και μικρούς και και και....

Με ενοχλεί εντέλει, πολύ αυτός ο ρατσισμός από ανθρώπους που είναι ντεμέκ καταπιεσμένοι και νιώθουν το ρατσισμό οι ίδιοι. Οι χειρότεροι ρατσιστές είναι οι ίδιοι οι Gays. Και το βασικό είναι ότι από τη στιγμή που κάνεις προφίλ μέσα σε ένα από αυτά τα κρεοπωλεία είσαι όχι ΕΝΤΟΣ κυκλωμάτων αλλά δεν θέλεις να ξέρεις και πόσο εντός χρυσό μου! Το να είσαι Gay δεν έχουνε καταλάβει κάτι αυτές οι μικρές αδερφές νέας κόπιας, το να είσαι Gay λοιπόν δεν σημαίνει μόνο: Πούτσα Γλέντι και Χορός! Κακία, Καλιαρντοσύνη, Κουλαμάρα και Τσιριδούλες σαν χαρούμενο τσιουάουα! Δεν υπάρχει κανόνας που να λέει ότι οι κοιλιακοί σου θα πρέπει να είναι σαν του Νίκου Παπαδάκη, ούτε ότι το καυλί σου θα πρέπει να είναι περιτομημένο και μεγάλο σαν των πορνοστάρ. Οι μισές και πάνω στα προφίλ δηλώνουν “άθεος” “αγνωστικιστής” “σκεπτικιστής”

Παπάρια μέντολες.

Όλα αυτά απλά για να κάνουν εντύπωση...

Εκεί που λέει Θρήσκευμα έπρεπε να υπάρχει και η επιλογή “Ξινίλα” θα κάλυπτε πολλές!

Κορίτσια! Κορίτσια! Χαλαρώστε όλες σας και συγνώμη που θα σας σοκάρω αλλά υπάρχουν Gay που απλά η μόνη τους διαφορά από τους στρέητ είναι ότι ερωτεύονται άντρες. Υπάρχουν Gay που φοράνε ρούχα από το Ζάρα, αγνοούν τελείως την ύπαρξη της Lady Gaga και βγαίνουν στο Μπουρνάζι. Και δεν έχουν κινητό 4G, ούτε καν 3G... Αχ σας σόκαρα χρυσές μου ε? Λυπάμαι που σας πληγώνω έτσι σήμερα! Πρόσφατα ανακαλύψαμε δε, ότι υπάρχουν και Gay που δεν είναι εικοσάχρονοι! Έχει και Πενηντάρηδες, και δεν είναι ανάγκη να είναι πορνόγεροι που κοιτάνε να γαμήσουν με μια καραμέλα. Και προς θεού χρυσά μου δεν έχουνε όλοι οι άνθρωποι την πούτσα του μακαρίτη John Holmes!

Επίσης κουκλίτσες μου όταν αναφέρετε στο προφίλ σας όλα αυτά τα τσιτάτα του Φρόιντ και οποιοδήποτε άλλου ψαγμένου αυτομάτως κατατάσσεστε σε μία από τις χειρότερες κατηγορίες αδερφής έβερ!

Τις ξινής έντεχνης μπαναλαρίας με το ταγάρι! Χαλαρώστε κανείς δεν μπαίνει εκεί μέσα για να διαβάσει Κούντερα και κανείς δεν θα το διαβάσει! Η ειλικρίνεια δεν έκανε ποτέ κακό σε κανέναν αγάπες μου! Όταν μου γράφεις “ψάχνω αρρενωπό, αρσενικό εχέμυθο για σχέση” και μου έχεις φωτογραφία προφίλ την κολάρα σου με το string μην περιμένεις να σε πάρω στα σοβαρά! Είτε το θέλουμε είτε όχι, μερικά πράγματα υπάρχουν για να συντηρούν τη βιομηχανία.. Καλλυντικά, Γυμναστήρια, Τέχνες, Μόδα, όπως και να λέγεται αυτή.. δεν είναι τυχαίο ότι επίσημα το 10% απο παγκόσμια οικονομία διατηρείται και συντηρείται από Gays. Ο τέλειος gay είναι σαν την αληθινή αιώνια αγάπη...

Δεν υπάρχει και δεν υπήρχε ποτέ.

Είναι ένας ήρωας για να πουλάνε οι τραγουδιστές τραγούδια και οι συγγραφείς βιβλία

Και κάτι τελευταίο [που ισχύει και για μένα την ίδια] γιατί μου σώνετε το δηλητήριο....

Όταν σου στέλνουν μήνυμα και δεν έχεις καν τη στοιχειώδη αξιοπρέπεια να απαντήσεις έστω και αρνητικά ή απορριπτικά, δεν είσαι ντίβα ούτε υπεράνω.

ΜΑΛΑΚΑΣ ΕΙΣΑΙ!